خلاصه کتاب مونوپولیست ها ( نویسنده ماری پیلون )

بازی مونوپولی رو تقریبا همه می شناسیم؛ اون تخته و خونه هاش، پول های رنگارنگش و تاس هایی که سرنوشت رو تعیین می کنن. اما پشت این بازی معروف، یه قصه پنهان و شنیدنی هست که خیلی ها ازش بی خبرن. کتاب «مونوپولیست ها» نوشته ماری پیلون، پرده از این راز برمی داره و نشون میده چطور یه بازی که قرار بود خطرات انحصار رو نشون بده، خودش به نمادی از همون انحصار تبدیل شد.

اگه فکر می کنید مونوپولی فقط یه بازی سرگرم کننده برای گذروندن وقته، سخت در اشتباهید! ماری پیلون، روزنامه نگار چیره دست نیویورک تایمز، تو کتابش به اسم «مونوپولیست ها»، ما رو با داستانی آشنا می کنه که پشت این بازی معروف پنهان شده. داستانی که پر از جدال، حق کشی، انحصارطلبی و البته تلاش برای کشف حقیقته. این کتاب نه فقط تاریخچه یه بازی، بلکه بازتابی از مکانیزم های اقتصادی، اجتماعی و حتی حقوقی دنیای ماست. با خوندن این خلاصه قراره با هم سفری به دل تاریخ مونوپولی داشته باشیم، از خالق واقعی اش، لیزی مگی، بشنویم و بفهمیم چطور داستان بازی ای که می شناسیم، تحریف شد و چطور کسانی برای برملا کردن حقیقت، سال ها جنگیدند.

چرا مونوپولیست ها باید خوانده شود؟ (اهمیت و هدف کتاب)

شاید بپرسید خب که چی، یه بازی تخته ای چه اهمیتی داره که یه کتاب کامل در موردش نوشته بشه؟ راستش، «مونوپولیست ها» فقط درباره یه بازی نیست، درباره یه دروغ بزرگ تاریخیه که سال ها به خورد مردم داده شده. ماری پیلون با این کتاب، وظیفه خودش رو برای تصحیح این دروغ و بازگردوندن اعتبار به خالق اصلی بازی، لیزی مگی، انجام داده.

کشف یک دروغ تاریخی و بازگرداندن حق به حق دار

هدف اصلی پیلون از نوشتن این کتاب، این بوده که بگه قصه مونوپولی اون چیزی نیست که سال ها به ما گفتن. همه ما چارلز دارو رو به عنوان خالق مونوپولی می شناختیم، مردی بیکار که تو گاراژش یه بازی اختراع کرد و دنیا رو متحول کرد. اما پیلون با تحقیقات عمیقش، نشون میده که این داستان فقط یه افسانه شیرین بوده که شرکت پارکر برادرز برای فروش بیشتر و انحصاری کردن بازی ساختن. حقیقت اینه که خالق اصلی یه زن بود، یه زن پیشرو به نام لیزی مگی، که خیلی قبل تر از دارو، بازی «صاحبخانه» رو با اهداف کاملاً متفاوت ساخته بود.

درس هایی درباره حقیقت، قدرت روایت و مالکیت فکری

این کتاب فقط یه روایت تاریخی نیست؛ یه درس بزرگه درباره اینکه چطور روایت ها می تونن تاریخ رو عوض کنن، چطور شرکت های بزرگ می تونن با قدرت مالیشون، حقیقت رو بپوشونن و چقدر مالکیت فکری (کپی رایت و اختراع) مهمه. مونوپولیست ها به ما یادآوری می کنه که همیشه باید دنبال حقیقت باشیم و فریب داستان های جذاب اما ساختگی رو نخوریم. به قول معروف، «همیشه به داستان رسمی شک کن» و این کتاب دقیقا مصداق همین حرفه. داستان پیگیری های پیلون برای رسیدن به حقیقت، خودش یه نمونه بی نظیر از روزنامه نگاری تحقیقی و پشتکار خبرنگاریه.

ریشه های واقعی بازی مونوپولی: قبل از برادران پارکر

تصور کنید سال ها یه داستان رو باور کردید، بعد یهو می فهمید همه چیز اون چیزی نبوده که فکر می کردید! دقیقاً این اتفاق برای مونوپولی افتاده. اگه بخوایم ریشه های واقعی بازی رو پیدا کنیم، باید برگردیم به اوایل قرن بیستم و با یه بانوی باهوش و پیشرو آشنا بشیم.

لیزی مگی و بازی صاحبخانه: تولد یک ایده انقلابی

لیزی مگی، یه زن مخترع و طرفدار مالیات واحد بر زمین بود. این نظریه اقتصادی می گفت که کل ارزش اقتصادی یک زمین، ناشی از جامعه و پیشرفت های اون جامعه هست، نه تلاش فردی صاحب زمین. بنابراین، درآمد حاصل از زمین باید به عنوان مالیات به جامعه برگرده. لیزی می خواست این مفهوم پیچیده رو به مردم عادی یاد بده. برای همین، تو سال ۱۹۰۳ بازی ای رو اختراع کرد به اسم «بازی صاحبخانه» (The Landlord’s Game).

جالبه که بدونید بازی لیزی مگی دو سری قانون داشت:

• قوانین ضد انحصار: این قوانین تشویق می کرد بازیکن ها رو به همکاری و پخش ثروت. هدف این بود که همه برنده بشن و کسی انحصارگر نباشه.
• قوانین انحصارگرا: این قوانین دقیقاً برعکس کار می کرد و بازیکنی رو که بیشترین ملک و پول رو جمع می کرد، برنده اعلام می کرد. لیزی می خواست با این بخش، تلخی و عواقب انحصار رو نشون بده. هدفش این بود که بازیکن ها با تجربه کردن این دو حالت، خودشون به نتیجه برسن که کدوم مدل اقتصادی بهتره.

لیزی بازی رو پتنت کرد (ثبت اختراع کرد)، اما هدفش پولدار شدن نبود؛ می خواست پیامی رو منتشر کنه. بازی او رو نباید فقط یه سرگرمی دید، بلکه یه ابزار آموزشی هوشمندانه بود.

انتشار و تکامل مردمی بازی

بازی صاحبخانه، برخلاف بازی های تجاری امروزی، دهه ها قبل از اینکه چارلز دارو ادعای اختراع مونوپولی رو بکنه، به صورت غیررسمی و دهان به دهان تو جامعه پخش شد. خصوصاً تو دانشگاه ها و بین گروه های فکری و سوسیالیستی، این بازی حسابی محبوب شد.

لیزی مگی با ساخت بازی صاحبخانه قصد داشت تا با یک روش سرگرم کننده، مفاهیم پیچیده اقتصادی و خطرات انحصار رو به مردم آموزش بده. این بازی قرار بود ابزاری برای روشنگری باشه، نه فقط یه سرگرمی محض.

مردم خودشون این بازی رو تغییر می دادن، قوانین جدیدی اضافه می کردن و حتی اسم ها و ویژگی های شهر خودشون رو بهش می آوردن. یعنی بازی یه ماهیت کاملاً اشتراکی و بدون حق امتیاز داشت. هر کسی برای خودش نسخه ای از اون رو با دست درست می کرد و با دوستاش بازی می کرد. این انتشار مردمی باعث شد بازی صاحبخانه به مرور زمان تکامل پیدا کنه و به شکل های مختلفی دربیاد، که یکی از اون ها بعدها به مونوپولی که الان می شناسیم، نزدیک شد.

ظهور چارلز دارو و پارکر برادرز: آغاز یک افسانه ساختگی

حالا که فهمیدیم لیزی مگی کی بود و چه هدفی داشت، وقتشه بریم سراغ اون کسی که اسمش به عنوان خالق مونوپولی سر زبون ها افتاد و چطور یه شرکت بزرگ، پشت این داستان رو گرفت و حقیقت رو پنهان کرد.

چارلز دارو: آیا او خالق واقعی بود؟

داستان معروفی که همه شنیدیم اینه: چارلز دارو، یه مرد بیکار و فقیر تو دوران رکود بزرگ اقتصادی آمریکا، تو گاراژ خونه اش یه بازی ساخت و اسمش رو گذاشت مونوپولی. بعد هم خیلی خوش شانس شد و بازی اش کلی فروش رفت و نجاتش داد. این قصه، یه قصه دلنشین و امیدوارکننده بود، نه؟ اما ماری پیلون تو کتابش نشون میده که این داستان، تا حد زیادی یه افسانه ساختگیه.

در واقع، چارلز دارو خودش بازی رو از بقیه یاد گرفته بود. اون بازی ای رو که به صورت غیررسمی بین مردم پخش شده بود و از روی «بازی صاحبخانه» لیزی مگی الهام گرفته بود، تغییر داد و با کمی خلاقیت و طراحی بهتر، تجاری سازی کرد. دارو هوش تجاری خوبی داشت و تونست بازی رو محبوب کنه، اما خالق اصلی نبود و هرگز این بازی رو از صفر نساخته بود. او در واقع یکی از هزاران نفری بود که سال ها با این بازی آشنا شده بودند و اون رو تغییر داده بودند.

تصاحب توسط پارکر برادرز و پنهان سازی حقیقت

وقتی مونوپولی دارو حسابی گل کرد و محبوب شد، شرکت بازی سازی بزرگ پارکر برادرز (Parker Brothers) تصمیم گرفت حق انحصاری اون رو بخره. اما اینجا بود که داستان پیچیده تر شد.

پارکر برادرز می دونست که مونوپولی ریشه های عمیق تری داره و داستانش فقط به چارلز دارو ختم نمیشه. اونا رفتن سراغ لیزی مگی و حق اختراع «بازی صاحبخانه» رو با مبلغی ناچیز، چیزی در حدود ۵۰۰ دلار، ازش خریدن. در حالی که لیزی سال ها پیش این بازی رو اختراع کرده بود و اون رو به عنوان ابزاری برای آگاهی بخشی می دید.

فکر می کنید چرا پارکر برادرز این کار رو کرد؟ چون نمی خواست کسی ادعایی در مورد اصالت بازی داشته باشه و می خواست انحصار کامل بازار رو به دست بگیره. برای همین، اونا داستان چارلز دارو رو ساختند و اون رو به عنوان پدر مونوپولی به دنیا معرفی کردند. هرگونه سند یا مدرکی که به لیزی مگی و ریشه های واقعی بازی اشاره داشت، سرکوب یا نادیده گرفته شد. این کار باعث شد لیزی مگی، خالق واقعی بازی، سال ها در گمنامی بمونه و حتی خودش هم از این اتفاقات دلگیر بود.

پیامدهای این دروغ و انحصار خیلی سنگین بود. نه تنها میراث یک زن پیشرو نادیده گرفته شد، بلکه درک عمومی از بازی هم کاملاً تغییر کرد. بازی ای که قرار بود خطرات انحصار رو نشون بده، خودش نمادی از انحصارطلبی شرکت های بزرگ شد و پیام اصلی خالقش هم فراموش شد. اینجاست که اهمیت مالکیت فکری و عدالت در قدردانی از مخترعین، خودش رو نشون میده.

نبرد برای حقیقت: افشای رازها در دهه ۱۹۷۰ و پس از آن

حقیقت، حتی اگه سال ها زیر خاک دفن بشه، بالاخره یه روزی خودش رو نشون میده. داستان مونوپولی هم از این قاعده مستثنی نیست. بعد از سال ها دروغ و پنهان کاری، بالاخره تو دهه ۱۹۷۰ یه نفر پیدا شد که چالش بزرگی برای پارکر برادرز ایجاد کرد و پرده از این راز بزرگ برداشت.

رالف آنسپاک و آنتی مونوپولی: یک جنگ حقوقی نفس گیر

قهرمان این بخش از داستان، رالف آنسپاک (Ralph Anspach) یه استاد اقتصاد بود که خودش یه بازی به اسم «آنتی مونوپولی» (Anti-Monopoly) ساخت. این بازی، همون طور که از اسمش پیداست، دقیقاً برعکس مونوپولی کار می کرد و به جای تشویق به انحصار، رقابت رو تشویق می کرد. آنسپاک می خواست با این بازی، پیام اصلی لیزی مگی رو زنده کنه.

پارکر برادرز، که انحصار مونوپولی رو حق خودش می دونست، از آنسپاک شکایت کرد. این شکایت، آغاز یه نبرد حقوقی طولانی و طاقت فرسا بود که حدود ۱۰ سال طول کشید. اما آنسپاک دست بردار نبود. اون برای دفاع از خودش و بازی اش، شروع به تحقیق درباره تاریخچه واقعی مونوپولی کرد و تو همین تحقیقات بود که به اسناد و مدارکی دست پیدا کرد که نشون می داد لیزی مگی خالق اصلی بازی بوده، نه چارلز دارو!

تو جریان دادگاه ها، این حقیقت تاریخی بالاخره برملا شد. مدارکی که آنسپاک جمع آوری کرده بود، به طور قطعی نشون می داد که «بازی صاحبخانه» لیزی مگی، مقدم بر مونوپولی دارو بوده و دارو در واقع بازی رو از روی اون اقتباس کرده. حکم دادگاه به نفع آنسپاک صادر شد و این پیروزی، شوک بزرگی به صنعت بازی و حقوق مالکیت فکری وارد کرد. این اتفاق، نه تنها به نفع آنسپاک بود، بلکه نام لیزی مگی رو هم از گمنامی بیرون آورد و اعتبار از دست رفته اش رو تا حد زیادی بهش برگردوند.

تأثیر این افشاگری بر صنعت بازی و حقوق مالکیت فکری

حکم دادگاه آنسپاک، یه نقطه عطف تو تاریخ صنعت بازی بود. این پرونده نشون داد که شرکت های بزرگ نمی تونن به راحتی تاریخ رو دستکاری کنن و حقوق مخترعین رو پایمال کنن. این اتفاق باعث شد که توجه بیشتری به حقوق مالکیت فکری بشه و اهمیت تحقیق و سندیت در این زمینه بیشتر از قبل مشخص بشه. از اون به بعد، هر بازی یا اختراعی که ریشه های مبهم داشت، با دقت بیشتری مورد بررسی قرار می گرفت.

ادامه تلاش های پیلون برای تثبیت این حقیقت در ذهن عمومی

با اینکه رالف آنسپاک سال ها قبل حقیقت رو افشا کرده بود، اما هنوز هم اکثریت مردم چارلز دارو رو خالق مونوپولی می دونستن. اینجا بود که ماری پیلون وارد عمل شد. اون با وسواس و پشتکار بی نظیر یه خبرنگار، شروع به تحقیق عمیق تر در مورد لیزی مگی و بازی صاحبخانه کرد. پیلون به جزئیات زیادی دست پیدا کرد که حتی آنسپاک هم از اونا خبر نداشت. هدفش این بود که این حقیقت رو به طور کامل و جامع به گوش همه برسونه و کاری کنه که دیگه هیچ کس نتونه اون رو کتمان کنه. کتاب «مونوپولیست ها» نتیجه همین تلاش های بی وقفه و دقیق پیلونه که نه تنها حق رو به حق دار رسوند، بلکه به ما نشون داد که چقدر قدرت رسانه و روزنامه نگاری تحقیقی می تونه تو روشن کردن حقیقت ها مهم باشه.

درس ها و پیام های کلیدی از مونوپولیست ها

کتاب «مونوپولیست ها» فقط یه داستان تاریخی نیست؛ یه معدن طلا از درس ها و پیام های مهمیه که هم به درد زندگی شخصی می خوره و هم تو دنیای کسب وکار و اجتماع کاربرد داره. بیاین با هم چند تا از مهم ترین این پیام ها رو مرور کنیم.

اهمیت مالکیت فکری و عدالت در قدردانی از مخترعین

شاید مهم ترین درسی که از این کتاب می گیریم، اهمیت مالکیت فکریه. لیزی مگی، یه زن باهوش و خلاق بود که یه ایده انقلابی داشت، اما به خاطر بی توجهی به حقوق مالکیت فکری و البته سودجویی دیگران، سال ها نامش گم شد و اعتبارش از بین رفت. این کتاب نشون میده که چقدر مهمه که اختراعات و خلاقیت های افراد به نام خودشون ثبت بشه و هیچ کس نتونه به راحتی اونا رو به اسم خودش بزنه. عدالت تو قدردانی از مخترعین، نه فقط یه مسئله اخلاقیه، بلکه موتور محرکه نوآوری تو جامعه اس.

قدرت روایت و چگونگی دستکاری تاریخ توسط شرکت ها

همون طور که دیدیم، پارکر برادرز تونست با ساختن یه داستان جذاب از چارلز دارو، حقیقت رو برای سال ها پنهان کنه. این نشون میده که روایت ها چقدر قدرت دارن. شرکت ها و حتی دولت ها می تونن با ساختن داستان های خاص و ترویج اونا، افکار عمومی رو شکل بدن و حتی تاریخ رو دستکاری کنن. این کتاب یه هشدار جدیه که همیشه چشم و گوشمون رو باز نگه داریم و هر روایتی رو بدون تحقیق باور نکنیم.

نقش بازی ها به عنوان ابزاری برای آموزش مفاهیم پیچیده اقتصادی و اجتماعی

لیزی مگی، یه نابغه بود! اون تونست با یه بازی ساده تخته ای، مفاهیم پیچیده اقتصادی مثل مالیات واحد بر زمین، خطرات انحصار و مزایای رقابت رو به زبانی ساده و ملموس به مردم آموزش بده. این کتاب به ما یادآوری می کنه که بازی ها فقط برای سرگرمی نیستن؛ می تونن ابزارهای قدرتمندی برای آموزش، فرهنگ سازی و حتی تغییر تفکر باشن. اگه بازی ها با هدف درست ساخته بشن، می تونن تأثیرات عمیقی روی جامعه بذارن.

نشان دادن پشتکار در روزنامه نگاری تحقیقی و اهمیت جستجوی حقیقت

داستان ماری پیلون و رالف آنسپاک، خودِ پشتکار و تلاش برای کشف حقیقته. اونا سال ها تحقیق کردن، مصاحبه های بی شمار انجام دادن و تو آرشیوهای قدیمی دنبال ردپاها گشتن تا بالاخره حقیقت رو پیدا کنن و به مردم بگن. این کتاب نشون میده که کار یه روزنامه نگار تحقیقی چقدر سخته و چقدر مهمه که ما هم به عنوان مصرف کننده اطلاعات، خودمون دنبال حقیقت بگردیم و به هر چیزی که شنیدیم، اعتماد نکنیم. این همون اصولی هست که گوگل هم تو E-E-A-T روی اون تأکید داره؛ تجربه، تخصص، اعتبار و اعتماد.

انحصار و رقابت: بازتاب مفاهیم اقتصادی در یک بازی

یکی از پیام های عمیق این کتاب، بررسی مفاهیم انحصار و رقابت از طریق یه بازیه. «بازی صاحبخانه» لیزی مگی، به وضوح نشون می داد که انحصار چطور می تونه به ضرر همه باشه و چطور رقابت سالم می تونه به نفع جامعه عمل کنه. بازی مونوپولی که توسط پارکر برادرز به بازار عرضه شد، با اینکه به ظاهر در مورد انحصار بود، اما در عمل خودش به نمادی از همون سیستمی تبدیل شد که لیزی مگی می خواست بهش هشدار بده. این کتاب فرصتیه تا یه بار دیگه به این مفاهیم اقتصادی مهم فکر کنیم و ببینیم چطور تو زندگی واقعی هم، همین مکانیزم ها دارن کار می کنن.

ماری پیلون: روزنامه نگاری در جستجوی حقیقت

حالا که با خلاصه کتاب و پیام های اصلیش آشنا شدیم، بد نیست کمی بیشتر در مورد نویسنده این اثر بی نظیر، ماری پیلون، بدونیم. یه روزنامه نگار واقعی، کسی که برای کشف حقیقت از هیچ تلاشی فروگذار نمی کنه.

سوابق درخشان و انگیزه شخصی

ماری پیلون یه اسم آشنا تو دنیای روزنامه نگاریه. ایشون قبلاً تو نشریات معتبری مثل «نیویورک تایمز» و «وال استریت ژورنال» کار کرده و حوزه های مختلفی از اقتصاد و بحران های مالی گرفته تا ورزش رو پوشش داده. سابقه درخشانش تو روزنامه نگاری تحقیقی، نشون میده که همیشه دنبال ریشه ها و لایه های پنهان داستان ها بوده.

انگیزه ماری پیلون برای نوشتن کتاب «مونوپولیست ها» یه چیز شخصی بود. وقتی برای اولین بار با داستان لیزی مگی و حق کشی هایی که در حقش شده بود آشنا شد، حس کرد که این یه قصه مهم و نانوشته اس که باید به گوش همه برسه. این اشتیاق و وسواس برای کشف حقیقت، باعث شد که پیلون سال ها وقت بذاره، آرشیوهای قدیمی رو زیر و رو کنه، با افراد مرتبط مصاحبه کنه و هر تکه پازل رو با دقت کنار هم بذاره تا تصویر کامل رو به دست بیاره. اون می دونست که یه کار بزرگ و پر از چالش رو شروع کرده، اما دست بردار نبود چون ایمان داشت که حقیقت باید آشکار بشه.

چالش های پیش روی پیلون در نگارش این کتاب

نوشتن کتابی مثل «مونوپولیست ها» اصلاً کار آسونی نبوده. پیلون با چالش های زیادی روبرو شد:

• اسناد پراکنده و گمنام: پیدا کردن مدارک و اسناد مربوط به لیزی مگی و بازی صاحبخانه، مثل پیدا کردن سوزن تو کاه بود. خیلی از این اسناد یا از بین رفته بودن یا به صورت گمنام و دست نویس باقی مونده بودن.
• مقاومت شرکت ها: پارکر برادرز برای سال ها تلاش کرده بود حقیقت رو پنهان کنه و مطمئناً دوست نداشت این راز افشا بشه. بنابراین، دسترسی به اطلاعات داخلی یا همکاری با اونا خیلی سخت بود.
• بی اهمیت جلوه دادن موضوع: همون طور که خودش می گه، وقتی به مردم می گفته داره درباره تاریخچه یه بازی تخته ای می نویسه، خیلی ها مسخره اش می کردن و کارش رو بی اهمیت می دونستن. اما پیلون با ایمان به اهمیت موضوع، ادامه داد.

با همه این چالش ها، پیلون با استادی و مهارت، همه این موانع رو کنار زد و یه کتاب بی نظیر رو ارائه داد که هم از نظر محتوا غنیه و هم از نظر نوشتاری جذابه. این کتاب واقعاً نشون میده که چهره واقعی یه روزنامه نگار حرفه ای چیه.

جمع بندی: چرا مونوپولیست ها بیش از یک کتاب درباره یک بازی است؟

خب، رسیدیم به آخر این سفر جذابمون به دنیای «مونوپولیست ها» و تاریخ پنهان بازی مونوپولی. امیدوارم حالا دیدتون نسبت به این بازی و حتی خیلی از چیزای دیگه تو دنیامون، کمی تغییر کرده باشه. این کتاب فقط درباره تاس و مهره و خونه سازی نیست؛ یه داستان عمیق تر و مهم تره که تو لایه های زیرینش، کلی حرف برای گفتن داره.

ما دیدیم که چطور یه زن باهوش و با انگیزه اجتماعی، یعنی لیزی مگی، یه بازی ساخت تا خطرات انحصار رو به مردم نشون بده. بعد فهمیدیم چطور یه مرد (چارلز دارو) و یه شرکت بزرگ (پارکر برادرز)، داستان اون بازی رو تغییر دادن و یه افسانه ساختگی ازش درست کردن تا انحصار خودشون رو حفظ کنن. و در نهایت، دیدیم که چطور افراد با پشتکاری مثل رالف آنسپاک و ماری پیلون، برای کشف و افشای حقیقت جنگیدن.

پیام های اجتماعی، اقتصادی و اخلاقی این کتاب، فراتر از یه تخته بازیه. این کتاب به ما یاد میده که:

• حقوق مالکیت فکری چقدر اهمیت داره و باید برای قدردانی از مخترعین اصلی، تلاش کنیم.
• قدرت روایت ها چقدر زیاده و چطور می تونن حتی تاریخ رو هم تحریف کنن، پس باید همیشه به دنبال حقیقت باشیم.
• بازی ها می تونن ابزارهای قدرتمندی برای آموزش و تغییر تفکر باشن.
• پشتکار تو جستجوی حقیقت، بالاخره جواب میده و حتی بزرگ ترین رازها هم بالاخره افشا میشن.

اگه شما هم از اون دسته آدم هایی هستید که به تاریخ علاقه دارید، خصوصاً تاریخ بازی ها و داستان های پنهانشون، یا اگه تو حوزه اقتصاد، حقوق مالکیت فکری، جامعه شناسی یا حتی کارآفرینی فعالیت می کنید، خوندن «مونوپولیست ها» رو به شدت بهتون توصیه می کنم. این کتاب برای هر کسی که دوست داره داستان های واقعی رو بشنوه و نگاه عمیق تری به دنیای اطرافش داشته باشه، عالیه. حتی اگه فقط دنبال یه داستان جذاب و پر از فراز و نشیب هستید، این کتاب حسابی سرگرمتون می کنه.

خوندن این خلاصه فقط یه مزه کوچیک از اون چیزیه که تو کتاب اصلی پیدا می کنید. ماری پیلون با قلم شیوا و تحقیقات بی نقصش، جزئیات رو طوری کنار هم چیده که خوندنش واقعاً لذت بخشه. پس اگه کنجکاو شدید و دوست دارید غرق این داستان جذاب بشید، پیشنهاد می کنم حتماً خود کتاب «مونوپولیست ها» رو تهیه و مطالعه کنید. مطمئناً از انتخابتون پشیمون نمیشید و بعد از خوندنش، دیگه هیچ وقت به مونوپولی به چشم یه بازی ساده نگاه نمی کنید!

---