روستای آب اسک با سنت های عجیب و باورنکردنی| عجیب ترین روستاهای ایران

بله، روستای آب اسک بدون شک یکی از عجیب ترین روستاهای ایران است، آن هم به خاطر سنت های فوق العاده خاص و منحصربه فردی مثل «زن شاهی» و «برف چال» که شاید نمونه شان را هیچ جای دیگر پیدا نکنید. ایران پر از گنجینه های پنهان و روستاهایی با داستان های ناگفته است که هر گوشه اش یک شگفتی جدید رو می کنه. روستای آب اسک هم با آداب و رسوم دیرینه اش، مثل یک نگین در این میان می درخشه. طبیعت بکرش در دل کوه های البرز، مردم مهمان نوازش و سنت هایی که نسل به نسل منتقل شده اند، همه دست به دست هم دادن تا اینجا رو به یه مقصد گردشگری بی نظیر تبدیل کنن. اگه دوست دارید سری به دل این شگفتی ها بزنید و با حال و هوای اصیل ایرانی آشنا بشید، این مقاله رو از دست ندید. اینجا نه تنها شما رو با تمام جزئیات آب اسک آشنا می کنیم، بلکه بهتون چند تا از عجیب ترین روستاهای ایران رو هم معرفی می کنیم که هر کدومشون یه دنیای خاص و دیدنی هستن.

روستای آب اسک کجاست؟ نقشه و راه های دسترسی به این روستای شگفت انگیز

روستای آب اسک، نگین سرسبز استان مازندران، در بخش لاریجان از شهرستان آمل قرار گرفته و خودش رو در آغوش کوه های البرز جا کرده. فاصله این روستای دیدنی از آمل حدود ۸۵ کیلومتر، از ساری تقریباً ۱۸۰ کیلومتر و از تهران چیزی حدود ۱۸۵ کیلومتره. برای اینکه به این روستای زیبا برسید، بهترین مسیر جاده هراز (جاده شماره ۷۷) هست که از یکی از زیباترین جاده های کوهستانی ایران می گذره و خودش یه جاذبه دیدنی به حساب میاد.

تصور کنید از دل جاده ای پرپیچ و خم و کوهستانی رد می شید که هر طرفش پر از درختان سرسبز و رودخونه های خروشانه، بعد از طی مسافتی دلنشین، به روستایی می رسید که انگار زمان درش متوقف شده. آب اسک دقیقاً همون جاست! مردم محلی می گن اسم این روستا از دوران اشکانیان به یادگار مونده و در اصل «اشک» بوده که به مرور زمان به «اسک» تغییر پیدا کرده و حالا با اضافه شدن «آب» به خاطر چشمه های پرآبش، شده «آب اسک».

سنت های عجیب و باورنکردنی آب اسک: از پادشاهی زنان تا چال کردن برف

اگه دنبال تجربه یک سفر متفاوت هستید، آب اسک با سنت های عجیب و غریبش حسابی غافلگیرتون می کنه. این روستا دو تا رسم خیلی خاص داره که واقعاً مثال زدنیه و کمتر جایی تو دنیا می شه مشابهش رو پیدا کرد. این رسوم نه تنها یه بخش مهم از هویت مردم آب اسک هستن، بلکه نمادی از همبستگی و زندگی مسالمت آمیز با طبیعته.

رسم زن شاهی: حکمرانی یک روزه زنان بر روستا

یکی از جالب ترین و شاید عجیب ترین سنت های آب اسک، رسم «زن شاهی» هست. این رسم هر سال توی یک روز خاص از فصل بهار، معمولاً اردیبهشت ماه، برگزار می شه و واقعاً دیدنیه. توی این روز، تمام مردهای روستا، از پسر بچه تا پیرمرد، باید روستا رو ترک کنن و به سمت کوهستان یا روستاهای اطراف برن. این خروج مردها دلیل خاص خودش رو داره که در ادامه بهش می رسیم. بعد از رفتن مردها، زنان روستا خودشون رو برای یک روز پادشاهی آماده می کنن!

توی این مراسم، یکی از خانم های با تجربه و مورد احترام روستا به عنوان «زن شاه» انتخاب می شه و حکم رانی یک روزه رو به دست می گیره. سایر زنان هم وظایف مختلفی رو بر عهده می گیرن؛ از نگهبانی و نظارت بر روستا گرفته تا رسیدگی به امور روزمره. این رسم نه تنها یه جور تفریح و خوشگذرونیه، بلکه نمادی از توانایی ها و نقش پررنگ زنان در اداره زندگی روستاییه. ریشه های این سنت به بیش از ۶۰۰ سال پیش برمی گرده و گفته می شه که از دوران آل بویه، یعنی دوره ای که بخش های بزرگی از ایران تحت حکومت دیلمیان بود، به جا مونده. این رسم نشون می ده که حتی در گذشته های دور هم، نقش زنان در جامعه تا چه حد مورد توجه و احترام بوده.

رسم زن شاهی در آب اسک، نه تنها یک سنت کهن، بلکه نمادی از تعادل و احترام به نقش زن در جامعه ای سنتی است؛ جایی که زنان برای یک روز زمام امور را به دست می گیرند و زندگی روستا را با تدبیر و قدرت خود اداره می کنند.

مراسم برف چال: مخزن طبیعی آب روستا

حالا برگردیم به دلیل خروج مردان از روستا در روز زن شاهی. اون ها برای شرکت در یک مراسم عجیب و باستانی دیگه به نام «برف چال» به خارج از روستا می رن. روستای آب اسک، چون توی ارتفاعات رشته کوه البرز قرار گرفته، زمستون های پربرفی داره. این برف ها اگه توی تابستون ذوب بشن، می تونن منابع آبی عالی باشن. مردم آب اسک از سال ها پیش برای حل مشکل کم آبی توی فصل های گرم، یه راه حل خیلی هوشمندانه پیدا کردن: «برف چال».

توی این مراسم، مردان روستا، از کوچک و بزرگ، راهی کوهستان های اطراف می شن و تکه های غول پیکر برف و یخ رو جمع می کنن. بعد با همفکری و همکاری، این برف ها رو به سمت یه گودال بزرگ و قدیمی توی روستا که بهش «گودال برف» می گن، حمل می کنن. این گودال، مثل یه یخچال طبیعی، برف ها رو تا مدت های طولانی توی خودش نگه می داره. هدف از این کار، تأمین آب آشامیدنی، آب برای کشاورزی و دامداری توی فصل های گرم و کم آبی تابستونه. این رسم هم مثل زن شاهی، قدمتی طولانی داره و نشون دهنده همبستگی، کار گروهی و توانایی بالای مردم آب اسک برای سازگاری با طبیعت و استفاده بهینه از منابع موجوده.

مراسم برف چال، تجلی هوشمندی اجداد آب اسک در استفاده از منابع طبیعی و نمادی از همیاری و کار جمعی برای تضمین زندگی پایدار در دل کوهستان است.

جاذبه های طبیعی و دیدنی آب اسک: فراتر از سنت ها

آب اسک فقط به خاطر سنت های عجیب و غریبش نیست که معروف شده؛ اینجا یه دنیای قشنگ از جاذبه های طبیعی و دیدنیه که هر کدومشون ارزش دیدن دارن و می تونن تجربه ای فراموش نشدنی رو براتون رقم بزنن. از چشمه های شفابخش گرفته تا طبیعت سرسبز و رودخونه های خروشان، همه و همه اینجا منتظر شما هستن.

چشمه های آب گرم آب اسک: شفابخش و آرامش بخش

یکی از معروف ترین جاذبه های طبیعی آب اسک، چشمه های آب گرمشه. این چشمه ها خواص درمانی زیادی دارن و خیلی ها برای درمان بیماری های مختلف، مخصوصاً کم خونی و دردهای مفصلی، به اینجا میان و از آب گرمش استفاده می کنن. آب تنی توی این چشمه ها، بعد از یه روز گشت وگذار توی روستا و کوهستان، حسابی خستگی رو از تنتون در میاره و آرامش بی نظیری رو بهتون هدیه می ده. محیط اطراف چشمه ها هم معمولاً آروم و دنج هست و می تونید حسابی از طبیعت لذت ببرید.

رودخانه هراز و طبیعت بکر: آغوش سبز البرز

رودخانه خروشان هراز که از دل کوه های البرز سرچشمه می گیره و از نزدیکی روستا می گذره، یکی دیگه از زیبایی های طبیعی آب اسک هست. اطراف رودخونه پر از چشم اندازهای سرسبز و دل انگیزه که جون می ده برای پیک نیک، عکاسی و حتی کمپینگ. صدای دلنشین آب رودخونه، هوای خنک و تمیز کوهستان، و مناظر اطراف که پوشیده از درختان متنوع و گیاهان بومی منطقه هستن، واقعاً آدم رو سر ذوق میاره. اینجا می تونید ساعت ها بشینید، نفس عمیق بکشید و از آرامش طبیعت لذت ببرید. پوشش گیاهی منطقه شامل انواع درختان بومی البرز مثل افرا، بید، سپیدار و همچنین گیاهان دارویی و خوراکی وحشی مثل پونه، آویشن و گل گاوزبان می شه. اگه شانس بیارید، شاید حتی بتونید پرنده های کمیاب و حیووناتی مثل خرگوش یا حتی ردپای حیوانات بزرگتر رو هم ببینید.

غار مرموز آب اسک: پنجره ای به گذشته

توی نزدیکی روستا، یه غار قدیمی و کمی مرموز هم وجود داره که خودش یه جور جاذبه گردشگریه. این غار یه پنجره دیده بانی خاص داره که رو به روستا باز می شه و منظره فوق العاده ای از آب اسک رو بهتون نشون می ده. بازدید از این غار می تونه تجربه هیجان انگیزی باشه، به خصوص اگه به ماجراجویی و کشف جاهای بکر علاقه دارید.

بافت روستایی و معماری محلی: کوچه هایی از جنس آرامش

خود بافت روستا هم خیلی دیدنیه. کوچه های باریک و سنگ فرش شده، خانه هایی با معماری سنتی که بعضی هاشون هنوز هم از مصالح بومی مثل چوب و سنگ ساخته شدن، و حال و هوای آروم و دلنشین زندگی روستایی، همه و همه یه جور حس نوستالژیک و آرامش بخش بهتون می ده. قدم زدن توی این کوچه ها و دیدن زندگی روزمره مردم محلی، یه تجربه اصیل از فرهنگ ایرانی رو براتون به ارمغان میاره.

برنامه ریزی سفر به آب اسک: اقامت، بهترین زمان و نکات مهم

حالا که با روستای آب اسک و زیبایی هاش آشنا شدید، وقتشه که یه سفر حسابی بهش برنامه ریزی کنید. اما قبل از اینکه راهی بشید، لازمه چند تا نکته مهم رو بدونید تا سفرتون لذت بخش تر و بی دردسرتر باشه.

بهترین زمان برای بازدید: هر فصل، یک زیبایی

آب اسک تو هر فصلی زیبایی های خاص خودش رو داره، اما اگه دوست دارید رسوم عجیب و غریب روستا مثل «زن شاهی» و «برف چال» رو از نزدیک ببینید، بهترین زمان فصل بهار، به خصوص اوایل اردیبهشت ماه هست. تو این موقع از سال، طبیعت هم حسابی سرسبزه و هوا هم خیلی خنک و دلنشینه.

• بهار (اردیبهشت): بهترین زمان برای دیدن مراسمات، طبیعت سرسبز و هوای مطبوع.
• تابستان: هوای خنک کوهستانی، فرار از گرمای شهر، فرصت کمپینگ کنار رودخانه هراز.
• پاییز: طبیعت هزار رنگ و بی نظیر، هوای خنک و دلپذیر برای پیاده روی.
• زمستان: مناظر برفی خیره کننده، تجربه ای متفاوت و آرامش بخش برای دوستداران سکوت و برف. البته باید آمادگی سرمای شدید و راه های برفی رو داشته باشید.

گزینه های اقامتی: خانه های محلی تا اقامتگاه های بوم گردی

اگه قصد دارید یه شب یا بیشتر توی آب اسک بمونید، جای نگرانی نیست. این روستا گزینه های اقامتی مختلفی داره:

• ویلاها: می تونید ویلاهای زیبا و مجهز رو توی روستا یا اطرافش اجاره کنید که قیمت هاشون بسته به امکانات و فصل سفر متفاوته. معمولاً از شبی ۷۵۰ هزار تومان به بالا میشه ویلا پیدا کرد.
• اقامتگاه های بوم گردی: اگه دنبال تجربه اصیل تری از زندگی روستایی هستید، اقامتگاه های بوم گردی آب اسک گزینه عالی هستن. توی این اقامتگاه ها می تونید با فرهنگ مردم محلی بیشتر آشنا بشید، غذاهای سنتی بخورید و از حال و هوای بومی لذت ببرید.
• کمپینگ: برای ماجراجویان و طبیعت گردها، کمپینگ کنار رودخانه هراز یا توی دل طبیعت اطراف روستا هم یه گزینه عالیه، البته با رعایت نکات ایمنی و حفظ محیط زیست.

نکات مهم برای گردشگران: مسئولانه سفر کنیم

1. احترام به آداب و رسوم محلی: مردم آب اسک به سنت هاشون خیلی پایبندن. سعی کنید به این آداب و رسوم احترام بذارید و اگه تو مراسمات شرکت می کنید، قوانینشون رو رعایت کنید.
2. حفظ محیط زیست: طبیعت آب اسک یه گنجینه باارزشه. زباله هاتون رو برگردونید، به گیاهان و جانوران آسیب نزنید و ردپایی از خودتون تو طبیعت باقی نذارید.
3. آمادگی برای شرایط آب و هوایی: چون روستا تو منطقه کوهستانیه، ممکنه هوا ناگهانی تغییر کنه. لباس مناسب، کفش راحت برای پیاده روی و لوازم ضروری مثل آب و خوراکی همراهتون باشه.
4. رزرو قبلی اقامتگاه: به خصوص تو فصل های پربازدید مثل بهار و تابستون، بهتره اقامتگاهتون رو از قبل رزرو کنید تا با مشکل مواجه نشید.
5. برقراری ارتباط با مردم محلی: مردم آب اسک مهمان نواز و خونگرم هستن. باهاشون صحبت کنید، ازشون درباره سنت هاشون بپرسید و تجربه های ارزشمندی رو به دست بیارید.

آب اسک در میان عجیب ترین روستاهای ایران: نگاهی به دیگر شگفتی ها

ایران، این سرزمین کهن و پر رمز و راز، علاوه بر آب اسک، روستاهای عجیب و شگفت انگیز دیگه ای هم داره که هر کدومشون یه داستان منحصر به فرد و یه جور جذابیت خاص رو برای گردشگرا و محققان دارن. بیاید با هم به یه سفر کوتاه بریم و با چند تا از عجیب ترین روستاهای ایران آشنا بشیم:

روستای ایستا (طالقان): جایی که زمان متوقف شده!

تصور کنید روستایی وجود داره که مردمش هنوز توی دوران قاجار زندگی می کنن! روستای ایستا تو طالقان، استان البرز، دقیقاً همین طوره. اینجا خبری از برق، گاز، آب لوله کشی، موبایل، تلویزیون و حتی خودرو نیست. اهالی این روستا که اصالتاً ترک زبان هستن و مقلد یک آیت الله تبریزی بودن که ده ها سال پیش از دنیا رفته، معتقدن توی زمان غیبت امام زمان (عج)، باید توی مسائل فقهی توقف کرد. برای همین، زندگی اون ها انگار توی همون دوران قاجار مونده. مردم ایستا از گرفتن شناسنامه خودداری می کنن و توی هیچ فعالیت سیاسی و اجتماعی هم شرکت نمی کنن. تعداد دقیقشون مشخص نیست، ولی گفته می شه فقط ۹ خانوار اونجا زندگی می کنن و دنیاشون رو از دنیای مدرن جدا کردن. واقعاً یه جای شگفت انگیزه برای دیدن یه سبک زندگی کاملاً متفاوت.

روستای ماخونیک (خراسان جنوبی): سرزمین لی لی پوت ها

اسم ماخونیک رو شنیدید؟ این روستا تو استان خراسان جنوبی، نزدیک بیرجند، به «سرزمین لی لی پوت ها» معروفه. چرا؟ چون تا چند دهه پیش، مردم این روستا به شدت قد کوتاه بودن و متوسط قدشون به زحمت به ۱۴۰ سانتی متر می رسید! خانه های روستا هم خیلی عجیب و غریبن؛ اغلبشون یه متر پایین تر از سطح زمین ساخته شدن و اونقدر کوچیک و فشرده هستن که برای رفتن توشون باید دولا بشید! مردم ماخونیک تا حدود ۵۰ سال پیش، آداب و رسوم خیلی خاصی داشتن؛ مثلاً چای نمی خوردن، گوشت و سیگار نمی کشیدن و تلویزیون رو هم نماد شیطان می دونستن. البته الان با تغییر رژیم غذایی و ارتباط با دنیای بیرون، قد مردم کمی بلندتر شده و بعضی از اون اعتقادات هم کمرنگ تر شدن، ولی هنوز هم معماری و تاریخش، ماخونیک رو یکی از عجیب ترین روستاهای ایران کرده.

روستای میمند (کرمان): زندگی در دل سنگ

فکرشو بکنید توی دل کوه زندگی کنید، خونه تون نه از آجر و سیمان که از سنگ و صخره باشه! روستای میمند تو استان کرمان، یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های صخره ای در جهانه که قدمتش به ۱۲ هزار سال پیش برمی گرده. مردم میمند توی دل صخره ها اتاق ها، راهروها و حتی انبار و طویله کنده بودن و هنوز هم زندگی توی این خونه های سنگی جریان داره. این روستا تو لیست میراث جهانی یونسکو هم ثبت شده و واقعاً یکی از شاهکارهای معماری و زندگی بشر در گذشته های دوره. اگه به کرمان سفر کردید، دیدن این روستای عجیب و باستانی رو فراموش نکنید. هوای کوهستانی و خنکش تو تابستون هم حسابی می چسبه.

روستای زرگر (قزوین): وایکینگ های ایرانی!

اگه به قزوین سفر کردید، یه روستای دیگه هست به اسم زرگر که واقعاً شگفت انگیزه. مردم این روستا، با اینکه مسلمان شیعه هستن، ولی زبانی به اسم «رومانو» دارن که ریشه تو زبان رومانیایی داره و خطشون هم لاتینه! جالبه که ظاهرشون هم معمولاً قدبلند و چهارشونه هستن. روایت های مختلفی درباره ریشه های زرگری ها وجود داره؛ بعضی ها می گن اجدادشون از اروپای شرقی اومدن، بعضی ها هم می گن اسرای جنگی ایران و روم بودن که اینجا ساکن شدن. خودشون هم خودشون رو رومانیایی، یونانی و حتی ایتالیایی می دونن. این روستا یه مثال بارز از ترکیب فرهنگ ها و نژادهای مختلف توی ایرانه که واقعاً عجیب و جذابه.

روستای چهار برج (خراسان شمالی): روستای نابینایان

یکی از نکات بسیار عجیب درباره روستای چهاربرج تو استان خراسان شمالی، تعداد بالای افراد نابینا توی این روستاست. تو سال ۱۳۹۴، از جمعیت ۱۰۰۰ نفری روستا، حدود ۹۰ نفر نابینا بودن! این اتفاق حدود ۳۰ سال پیش شروع شد و خیلی ها رو مجبور کرد روستاشون رو ترک کنن. کارشناسا علت اصلی رو ازدواج های فامیلی و تغییرات ژنتیکی می دونن، اما جالبه که مواردی از نابینایی توی حیوانات اهلی مثل گاو و گوسفند هم دیده شده! خوشبختانه از سال ۱۳۹۱ به بعد، با پیگیری و اقدامات پزشکی، شیوع این اختلال مهار شده و دیگه نوزادی با این مشکل توی روستا به دنیا نمیاد. این روستا، یه یادآوری غم انگیز از چالش های ژنتیکی و زیستی هستش.

روستای درکش (خراسان شمالی): داروخانه طبیعی ایران

اگه دنبال یه جای خوش آب و هوا و پر از گیاهان دارویی هستید، روستای درکش تو استان خراسان شمالی، یه انتخاب عالیه. این روستا رو بهش «داروخانه طبیعی ایران» هم می گن! چرا؟ چون بیش از ۳۸۰ نوع گیاه دارویی، از جمله ۷۹ گونه نادر، توی این منطقه رشد می کنه. علاوه بر این، درکش با جنگل های بلوط سرسبز، چشمه های زلال، رودخونه ای که از دل روستا می گذره و مناظر کوهستانی فوق العاده، یه بهشت واقعی برای طبیعت گردهاست. جالبه که این روستا یکی از زیستگاه های اصلی مرال (گوزن قرمز) تو ایرانه. یه جای فوق العاده برای استراحت و نفس کشیدن توی هوای پاک کوهستان.

روستای صراخیه (خوزستان): ونیز ایران

تصور کنید روستایی وجود داره که به جای خیابون و کوچه، کانال های آب داره و مردمش با قایق رفت و آمد می کنن! روستای صراخیه تو خوزستان، که تو دل تالاب شادگان (بزرگ ترین تالاب ایران) قرار گرفته، دقیقاً همین طوره. برای همین بهش می گن «ونیز ایران». خانه های این روستا از نی و مصالح بومی ساخته شدن و یه معماری خاص و جذاب دارن. تالاب شادگان هم پر از تنوع زیستیه و میزبان بیش از ۱۷۴ گونه پرنده، از جمله پرنده های کمیاب مثل اردک کرکری، هست. یه تجربه واقعاً متفاوت از زندگی توی دل آب و طبیعت!

روستای هجیج (کرمانشاه): ماسوله زاگرس

اگه عاشق روستاهای پلکانی هستید، روستای هجیج تو استان کرمانشاه رو از دست ندید. این روستا که بهش «ماسوله زاگرس» هم می گن، تو دل کوه های پاوه قرار گرفته و معماری پلکانیش واقعاً زیباست؛ یعنی حیاط خونه بالایی، سقف خونه پایینیه. هجیج پر از جاذبه های طبیعی مثل رودخانه سیروان، ارتفاعات شاهو و چشمه های آب زلاله. مسجد مرکزی روستا هم با معماری بی نظیرش، یکی از دیدنی های تاریخی این منطقه . زندگی سنتی مردم و مهمان نوازیشون هم یه حس خوب بهتون می ده.

روستای سیرچ (کرمان): نگین سبز کویر

اگه فکر می کنید کرمان فقط کویر داره، سخت در اشتباهید! روستای سیرچ، تو استان کرمان، مثل یه نگین سبز تو دل کویر می درخشه. این روستای خوش آب و هوا و سرسبز، از زمان های قدیم ییلاق مردم کرمان بوده. باغات میوه پربار، چشمه های آبگرم و یه سرو کهنسال با بیش از هزار سال قدمت، از جاذبه های دیدنی سیرچ هستن. انگور، آلبالو، گیلاس و انجیر این روستا هم از مرغوب ترین محصولات سردسیری ایران به حساب میان. واقعاً دیدن یه همچین جای سرسبزی تو نزدیکی کویر، خودش یه جور شگفتیه.

روستای سر آقا سید (چهارمحال و بختیاری): بهشتی در زاگرس

روستای سر آقا سید تو چهارمحال و بختیاری، یه روستای دیگه با معماری پلکانیه که تو دامنه های زاگرس جا خوش کرده. این روستا رو هم «ماسوله شهر کوهرنگ» می نامند. پنجره های خونه هاش رو به مناظر بکر و سرسبز باز می شه و می تونید ساعت ها از تماشای طبیعت لذت ببرید. اینجا هنوز زندگی شهری نفوذ نکرده و زنان و دختران لباس های محلی می پوشن. با اولین برف زمستونی، راه های ارتباطی روستا قطع می شه و مردم شش ماه از سال رو پشت برف ها زندگی می کنن. یه بهشت واقعی برای کسایی که دنبال آرامش و زندگی اصیل روستایی هستن.

روستای شهرآباد (یزد): روستای دوقلوها

باور نکردنیه، ولی یه روستا توی ابرکوه یزد هست به اسم شهرآباد که تعداد دوقلوهاش خیلی زیاده! تو مدرسه این روستا می تونید کلی دوقلو ببینید که کنار هم درس می خونن. دلیل اصلی این پدیده عجیب، تمایل مردم روستا به ازدواج های فامیلیه که به مرور زمان باعث شده تعداد دوقلوها توی این منطقه خیلی بالا بره. اگه به یزد سفر کردید، شاید دیدن این روستای پر از دوقلوها براتون جالب باشه.

روستای ابیانه (اصفهان): روستای سرخ و باستانی

روستای ابیانه تو استان اصفهان، یکی از معروف ترین و عجیب ترین روستاهای ایران با حال و هوای سنتیه که کلی گردشگر داخلی و خارجی رو به خودش جذب می کنه. این روستا هم پلکانیه و خانه هاش از یه نوع خاک رس قرمز ساخته شدن که بهشون ظاهر خاص و منحصر به فردی داده. قدمت ابیانه رو ۴۵۰۰ سال تخمین می زنن و اون رو یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های انسان تو حاشیه دشت کویر ایران می دونن. آثار تاریخی ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار توی این روستا پیدا شده و ابیانه تو فهرست آثار ملی ایران هم ثبت شده. دیدن لباس های محلی پر نقش و نگار مردم و قدم زدن تو کوچه های سرخ رنگش، یه تجربه فراموش نشدنیه.

نتیجه گیری: دعوت به کشف شگفتی های ایران

دیدید؟ ایران فقط شهرهای بزرگ و آثار باستانی معروف نیست؛ این سرزمین پر از روستاهای کوچک و بزرگیه که هر کدومشون یه دنیا رمز و راز و زیبایی رو تو خودشون دارن. روستای آب اسک با سنت های عجیب و باورنکردنی «زن شاهی» و «برف چال»، فقط یه نمونه از این گنجینه های پنهانه. این سنت ها نه تنها بخشی از تاریخ و فرهنگ غنی ایران هستن، بلکه نشون دهنده همبستگی، هوش و سازگاری مردم این مرز و بوم با طبیعته.

حالا که با گوشه ای از این شگفتی ها آشنا شدید، پیشنهاد می کنیم یه سفر به این مناطق رو تو برنامه ریزی هاتون بذارید. تجربه زندگی روستایی، آشنایی با آداب و رسوم محلی، و لذت بردن از طبیعت بکر و دست نخورده، چیزایی نیست که هر روز بتونید به دست بیارید. ایران واقعاً یه سرزمین هزار رنگه و هر روستاش یه قصه جدید برای گفتن داره. پس خودتون رو برای کشف شگفتی های بیشتر آماده کنید و راهی این روستاهای عجیب و دیدنی بشید.