خلاصه کتاب مریخی ها خود ما هستیم ( نویسنده جووانی بینیامی )

کتاب «مریخی ها خود ما هستیم» اثر جووانی بینیامی، یک سفر هیجان انگیز به دنیای کیهان شناسی و اخترفیزیکه که به سؤال مهم آیا در جهان تنها هستیم؟ جواب می ده. بینیامی با زبانی ساده، ما رو با آخرین کشفیات علمی آشنا می کنه و نشون می ده چطور ریشه های ما به اعماق کیهان گره خورده.

فرض کنید یه روزی به آسمون نگاه می کنیم و با خودمون می گیم: «نکنه تو این پهناور بی کران، ما تنهای تنها باشیم؟» این سوالیه که از ازل ذهن بشر رو مشغول کرده و هزاران سال قدمت داره. از قصه های قدیمی گرفته تا پیشرفته ترین تلسکوپ های امروزی، همه و همه دنبال جوابی برای این سوالیم. آیا موجودات فضایی فقط تو فیلما و قصه ها وجود دارن یا واقعاً تو سیاره های دیگه، زندگی جریان داره؟

تو این میان، کتاب «مریخی ها خود ما هستیم» نوشته جووانی بینیامی، یه جورایی نقش یه راهنما رو بازی می کنه تا ما رو تو این مسیر پر از ابهام همراهی کنه. این کتاب فقط یه معرفی ساده از کیهان شناسی نیست؛ بلکه بینیامی که خودش یه اخترفیزیکدان سرشناسه، دستمون رو می گیره و با یه زبان خودمونی و دوست داشتنی، ما رو به دل پیچیده ترین مفاهیم علمی می بره. از انفجار بزرگ (بیگ بنگ) بگیر تا پیدا شدن اولین ستاره ها و کهکشان ها، و حتی داستان اینکه چطور روی سیاره خودمون، یعنی زمین، حیات شکل گرفت. هدف این کتاب، پیدا کردن جواب این سواله که آیا جای دیگه ای هم زندگی هست؟ و اگه هست، پس چرا تا حالا پیداشون نشده؟

درباره نویسنده: جووانی فابریتزیو بینیامی، دانشمند و قصه گو

جووانی فابریتزیو بینیامی (1944-2017) یکی از اون دانشمندایی بود که هم مغز متفکری داشت و هم دلی به وسعت کیهان! ایشون یه فیزیکدان ایتالیایی و اخترفیزیکدان بود که سال ها تو دانشگاه پاویا درس می داد. اما فقط درس و دانشگاه نبود که وقتش رو می گرفت، بلکه مسئولیت های سنگینی هم تو دنیای علم به عهده داشت. تصور کنید رئیس آژانس فضایی ایتالیا باشی، یا کمیته تحقیقات فضایی و موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا رو اداره کنی! اینا فقط بخشی از کارهای مهمش بود.

چیزی که بینیامی رو خاص می کرد، فقط هوش و مقام علمیش نبود، بلکه توانایی بی نظیرش تو ساده سازی مفاهیم پیچیده علمی بود. می دونید، بعضی دانشمندا انقدر تخصصی حرف می زنن که فقط خودشون و همکاراشون می فهمن چی می گن. ولی بینیامی از اون دسته آدما بود که می تونست بیگ بنگ و ماده تاریک رو طوری توضیح بده که یه آدم معمولی هم که اطلاعات زیادی نداره، از خوندن یا شنیدن حرفاش لذت ببره و متوجه بشه. اون جوایز مهمی مثل جایزه برونو روسی انجمن اخترفیزیک آمریکا و مدال بلیز پاسکال آکادمی علوم اروپا رو هم برده بود. یعنی هم مورد احترام جامعه علمی بود و هم قلب مردم عادی رو به دست آورده بود. کتاب های دیگه ای مثل «آینده اکتشافات فضایی انسان» و «فضای بی کران» هم از کارهای اون هستن.

مقدمه ای بر کتاب: دربی انسان-جهان، یه مسابقه بی نظیر!

بینیامی تو مقدمه کتابش، یه مفهوم خیلی جالب رو مطرح می کنه به اسم «دربی انسان-جهان». حالا این یعنی چی؟ ببینید، قدیم ها مردم فکر می کردن زمین مرکز جهانه و همه چیز دور ما می چرخه. ما آدم ها هم که گل سرسبد آفرینشیم و تو مرکز همه چیز قرار داریم. اما با پیشرفت علم، فهمیدیم که نه تنها زمین مرکز جهان نیست، بلکه ما حتی تو منظومه شمسی خودمون هم یه گوشه کوچیکیم، چه برسه به کهکشان راه شیری یا کل کیهان! ما یه جزئی از این مجموعه عظیمیم، ولی یه جزء مهم و تاثیرگذار.

اینجا همون «دربی» اتفاق می افته. یه جورایی تقابل بین فهم قدیم ما از جایگاهمون تو هستی و واقعیت های جدید علمی. بینیامی سعی می کنه نشون بده که چطور این تغییر دیدگاه، مهم ترین مرحله تو فهم ما از وجود حیات تو جاهای دیگه کیهان بوده. دیگه فکر نمی کنیم فقط ما خاص و استثناییم، بلکه دنبال اینیم که بفهمیم این اقیانوس بیکران زندگی، چه رازهای دیگه ای رو تو خودش پنهان کرده.

بخش اول: ساختار کیهان و پیدایش آن – از بیگ بنگ تا کهکشان ها

برای اینکه بفهمیم آیا کسی تو کیهان هست یا نه، اول باید بدونیم اصلا این کیهان چیه و چطور به وجود اومده. بینیامی ما رو می بره به ابتدای راه، یعنی زمان انفجار بزرگ.

۱.۱. جهان را می سازیم: نور و ماده

همه چی از یه نقطه خیلی خیلی ریز شروع شد، اونقدر ریز که قابل تصور نیست، و بعدش یهو «بنگ!»، یعنی انفجار بزرگ یا بیگ بنگ. این آغاز هستی بود، حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش. تو اون لحظات اولیه، همه چیز اونقدر داغ و فشرده بود که حتی اتم ها هم نمی تونستن شکل بگیرن. فقط ذرات خیلی ریز و پرانرژی اینور و اونور می رفتن.

تو این بخش، بینیامی خیلی جذاب در مورد ماده و پادماده صحبت می کنه. می دونید، هر ذره ای یه پادذره داره. وقتی ماده و پادماده بهم می رسن، همدیگه رو نابود می کنن و انرژی تولید می شه. جالبه که بعد از بیگ بنگ، مقدار ماده یه ذره از پادماده بیشتر بود، و همین مقدار کم باعث شد که ما و همه چیزایی که تو جهان می بینیم، اصلا وجود داشته باشن! اگر ماده و پادماده برابر بودن، همه چیز از بین می رفت و هیچی باقی نمی موند.

اما داستان اینجا تموم نمی شه. یه بخش خیلی مهم دیگه تو این فصل مطرح می شه: ماده تاریک و انرژی تاریک. اگه فکر می کنید ما همه چیز رو تو جهان می دونیم، سخت در اشتباهید! فقط حدود ۴ تا ۵ درصد از کل جهان از ماده معمولی تشکیل شده (یعنی همون چیزایی که می تونیم ببینیم و لمس کنیم)، اما حدود ۲۷ درصد از ماده تاریک و حدود ۶۸ درصد از انرژی تاریک تشکیل شده! این یعنی ما ۹۵ درصد از جهان رو نمی شناسیم و هیچ مواجهه ای هم باهاش نداشتیم. ما فقط اثرات گرانشی ماده تاریک و اثر انبساطی انرژی تاریک رو می بینیم. این کشف واقعا دیدگاه ما رو به کل هستی تغییر داد و نشون داد که چقدر کوچیک و ناچیزیم تو این کیهان عظیم. این همون نکته ای بود که تو رقبامون هم بهش اشاره شده بود و خیلی مهمه: «جهان از چیزی ساخته شده که ما هیچ مواجهه ای با آن نداشته ایم.» این یعنی ممکنه حیات هم شکلی داشته باشه که ما حتی فکرش رو هم نمی کنیم.

۱.۲. بقیه جهان را می سازیم: از ذرات تا سیارات

بعد از بیگ بنگ و شکل گیری اون ذرات اولیه، نوبت به اجرام بزرگتر رسید. گرانش شروع به کار کرد و کم کم ابرهای غول پیکر گاز و غبار شروع کردن به متراکم شدن. اینجوری کهکشان ها شکل گرفتن، بعد تو دل کهکشان ها، ستاره ها متولد شدن و دور ستاره ها هم سیارات شروع به شکل گیری کردن. یه جورایی مثل یه آشپزخونه کیهانی که توش همه چیز داره می پزه!

بینیامی تو این بخش، به نظریه های مختلف شکل گیری سیارات هم اشاره می کنه. مثلاً در مورد حلقه های سیاره ساز صحبت می کنه که دور ستاره های جوان هستن و مواد توشون شروع به جمع شدن می کنن تا سیارات رو بسازن. اما یه چیز خیلی جالب تو این زمینه، وجود سیاره هاییه که بهشون «مشتری های داغ» می گن. اینا سیاره های غول پیکری هستن که به ستاره مادرشون خیلی نزدیک ان و دمای خیلی بالایی دارن. طبق نظریه های قدیمی شکل گیری سیارات، اینا اصلا نباید وجود داشته باشن چون مواد لازم برای شکل گیری غول های گازی، باید تو فاصله دورتری از ستاره باشن. اما واقعیت اینه که این مشتری های داغ وجود دارن!

خب، پس چی شد؟ دانشمندا اومدن نظریه هاشون رو آپدیت کردن. یکی از بهترین راه حل ها برای این معما، نظریه «مهاجرت سیاره ای» هست. یعنی ممکنه این غول های گازی تو فاصله دورتری از ستاره شکل گرفته باشن و بعداً به خاطر فعل و انفعالات گرانشی یا عوامل دیگه، به سمت ستاره مادرشون مهاجرت کرده باشن و نزدیکش بشن. این ایده واقعاً جذابه و نشون می ده که کیهان چقدر پر از شگفتیه و چیزهایی که ما فکر می کنیم حتمی هستن، ممکنه اونقدرها هم قطعی نباشن. این نظریه ها، درک ما رو از چگونگی شکل گیری منظومه های سیاره ای، از جمله منظومه شمسی خودمون، خیلی عمیق تر کرده.

«ما تنها ۴ درصد از کل کیهان را شناخته ایم. ۹۶ درصد باقی مانده از ماده و انرژی تاریک تشکیل شده اند که با درک کنونی ما قابل لمس نیستند. این یعنی شاید حیات هم شکلی داشته باشد که خارج از تصور ماست.»

بخش دوم: جستجو برای حیات فرازمینی – شواهد و احتمالات

بعد از اینکه فهمیدیم جهان چطور به وجود اومده، حالا نوبت می رسه به بخش هیجان انگیز قضیه: یعنی جستجو برای حیات فرازمینی. آیا واقعاً تنها هستیم؟

۲.۱. نجوم در جستجوی حیات بیگانه

شاید فکر کنید جستجوی موجودات فضایی فقط مال فیلماس، اما این یه حوزه علمی جدیه! از قرن ها پیش، انسان با چشم غیرمسلح و بعد با تلسکوپ، به آسمون خیره شده تا نشونه ای از زندگی تو سیارات دیگه پیدا کنه. اما الان دیگه خیلی پیشرفته تر شدیم. پروژه هایی مثل SETI (جستجو برای هوش فرازمینی) با استفاده از آنتن های رادیویی غول پیکر، سیگنال های رادیویی رو از فضا دریافت می کنن به امید اینکه یه روزی پیام هوشمندانه ای رو از یه تمدن دیگه پیدا کنن.

یکی از بزرگترین پیشرفت ها تو این زمینه، کشف «سیارات فراخورشیدی» بوده. اینا سیاره هایی هستن که دور ستاره هایی غیر از خورشید ما می چرخن. تا همین چند سال پیش، ما هیچ سیاره فراخورشیدی رو نمی شناختیم، اما الان هزاران تا از اونا کشف شده! دانشمندا با بررسی این سیارات، دنبال «منطقه قابل سکونت» می گردن. یعنی ناحیه ای اطراف ستاره که توش دما نه اونقدر زیاده که آب تبخیر شه و نه اونقدر کمه که یخ بزنه؛ جایی که آب مایع بتونه وجود داشته باشه، چون آب مایع برای حیات، حداقل به شکلی که ما می شناسیم، خیلی خیلی ضروریه.

۲.۲. نجوم تماس: جهان به ما هجوم می آورد (نقش شهاب سنگ ها)

شاید این عنوان یه کم ترسناک به نظر برسه، ولی منظور بینیامی از «هجوم»، یه چیز کاملاً علمیه و از جنس حمله ی موجودات فضایی نیست! اون تو این بخش به این فرضیه می پردازه که ممکنه عناصر و بلوک های سازنده حیات از طریق «شهاب سنگ ها» و دنباله دارها به زمین رسیده باشن. در واقع، زمین تو سال های اولیه شکل گیریش یه جای خیلی داغ و خشن بوده که امکان شکل گیری حیات توش خیلی کم بود. اما چی شد که حیات شروع شد؟

دانشمندا با بررسی شهاب سنگ هایی که روی زمین سقوط کردن، مواد آلی و حتی اسیدهای آمینه (بلوک های سازنده پروتئین ها) رو توشون پیدا کردن. این یعنی ممکنه این شهاب سنگ ها، یه جورایی نقش پستچی های کیهانی رو بازی کرده باشن و مواد لازم برای شروع حیات رو به زمین آوردن. این نظریه «پان اسپرمیا» نام داره و می گه بذر حیات می تونه بین سیارات یا حتی منظومه ها سفر کنه. اگه اینطور باشه، پس احتمال وجود حیات تو جاهای دیگه کیهان خیلی بیشتر می شه، چون لازم نیست حتماً حیات تو هر سیاره ای جداگانه از صفر شروع بشه.

۲.۳. نجوم تماس: ما، مهاجمان (تلاش های ما برای ارتباط)

ما انسان ها هم بیکار ننشستیم! علاوه بر اینکه دنبال سیگنال از فضا می گردیم، خودمون هم سیگنال هایی رو به فضا فرستادیم. معروف ترین مثال هاش، کاوشگرهای وویجر و پایونیر هستن. اینا فقط یه سری فضاپیما نیستن، بلکه یه جورایی سفیران ما تو کهکشانن. روی اونا صفحات طلایی ای گذاشتیم که حاوی اطلاعاتی درباره زمین و انسان هاست؛ از صدای سلام به زبان های مختلف گرفته تا تصاویر مردم، طبیعت، و حتی یه سری فرمول های ریاضی و فیزیک. هدف اینه که اگه یه روزی یه موجود فضایی باهوش اینا رو پیدا کرد، بفهمه ما کی هستیم و از کجا اومدیم.

اما این تلاش ها، پیامدهای اخلاقی و فلسفی هم دارن. بعضی ها می پرسن: آیا اصلاً درست بود که خودمون رو معرفی کنیم؟ اگه تمدنی پیدا بشه که از ما خیلی پیشرفته تر باشه و قصد خوبی نداشته باشه چی؟ بینیامی تو این بخش به این سوال ها هم می پردازه و نشون می ده که چقدر این موضوع، فراتر از یه کشف علمی ساده است و ابعاد عمیق تری داره.

۲.۴. نجوم تماس: گرد و غبار دنباله دارها

دنباله دارها هم مثل شهاب سنگ ها، ممکنه نقش مهمی تو انتقال مواد حیاتی به زمین بازی کرده باشن. این کره های یخی که دم های درخشان دارن و از قسمت های دورتر منظومه شمسی میان، حاوی مقدار زیادی آب و ترکیبات آلی هستن. وقتی اونا به زمین نزدیک می شن یا باهاش برخورد می کنن، می تونن این مواد رو به زمین برسونن. تحقیقات نشون داده که دنباله دارها می تونن منبع مهمی برای آب اقیانوس های زمین بوده باشن و حتی مولکول های آلی پیچیده تری رو هم با خودشون حمل می کنن.

این ایده که آب و عناصر اولیه حیات از فضا به زمین رسیده باشن، خیلی جذابه. چون اگه این اتفاق برای زمین افتاده باشه، پس ممکنه برای سیاره های دیگه هم افتاده باشه. این یعنی شاید حیات، اونقدرها هم که فکر می کنیم، منحصر به زمین نباشه و بذرهای اون در سرتاسر کیهان پراکنده شده باشن.

بخش سوم: حیات چیست و آیا واقعاً تنها هستیم؟

بعد از همه این بررسی ها، حالا می رسیم به سوال اصلی کتاب: حیات چیه؟ و آیا ما واقعاً تنهاییم؟

۳.۱. از آجرها به خانه: اصلاً حیات چیست؟

تعریف حیات همیشه یکی از چالش برانگیزترین سوالات علمی و فلسفی بوده. ما حیات رو بیشتر به شکلی می شناسیم که روی زمینه: موجوداتی که از کربن ساخته شدن، نیاز به آب دارن، تکثیر می شن، رشد می کنن و به محیط اطرافشون واکنش نشون می دن. اما بینیامی تو این بخش، دیدگاه ما رو گسترش می ده. اون می گه: «شاید حیات فقط به شکلی که ما می شناسیم، یعنی کربن محور، نباشه.»

تصور کنید اگه حیات بر پایه سیلیکون یا یه عنصر دیگه باشه؟ یا اصلاً نیازی به آب مایع نداشته باشه؟ اینا سوالاتیه که مرزهای فهم ما رو در مورد حیات، فراتر می بره. بینیامی شرایط فیزیکی و شیمیایی لازم برای شکل گیری حیات رو بررسی می کنه، اما همیشه این ذهنیت رو باز نگه می داره که ممکنه شکل های دیگه ای از حیات وجود داشته باشن که ما هنوز حتی فکرش رو هم نکردیم. این دیدگاه باعث می شه که ما با ذهن بازتری به جستجو ادامه بدیم و خودمون رو به یک چارچوب محدود نکنیم.

۳.۲. آیا کسی آن بیرون هست؟ (پارادوکس فرمی)

اینجا می رسیم به هسته اصلی کتاب و بحث مرکزی بینیامی: پارادوکس فرمی. انریکو فرمی، فیزیکدان معروف، یه روزی وقتی با همکاراش در مورد موجودات فضایی صحبت می کرد، پرسید: «اگر موجودات فضایی وجود دارن، پس چرا هنوز با ما تماس نگرفتن؟» یا «کجان؟» این سوال ساده، یه تناقض بزرگ رو تو خودش داره. ببینید، با وجود اینکه احتمال وجود میلیاردها سیاره شبیه زمین و میلیاردها ستاره تو کهکشان ما و میلیاردها کهکشان دیگه وجود داره، و حیات می تونه اونجا شکل بگیره، اما ما هنوز هیچ نشونه ای از تمدن های پیشرفته فضایی پیدا نکردیم.

بینیامی تو این بخش، به پاسخ های احتمالی مختلفی برای این پارادوکس می پردازه:

• فواصل عظیم: کیهان اونقدر بزرگه که حتی اگه تمدن های دیگه ای هم وجود داشته باشن، ممکنه فاصله اونقدر زیاد باشه که سیگنال هاشون هنوز به ما نرسیده باشه یا برعکس.
• شکل های متفاوت حیات: شاید اونا شکلی از حیات داشته باشن که ما اصلا نمی تونیم اونو تشخیص بدیم یا باهاش ارتباط برقرار کنیم.
• تمدن های کوتاه مدت: شاید تمدن ها وقتی به یه سطح خاصی از پیشرفت می رسن، خودشون رو نابود می کنن (مثلاً با جنگ هسته ای یا آلودگی محیط زیست). پس طول عمرشون انقدر کمه که ما فرصت پیدا نمی کنیم پیداشون کنیم.
• ما تنها هستیم: شاید زمین واقعاً یه جای استثنایی و منحصر به فرده و ما تنها تمدن هوشمند تو این گوشه از کیهان هستیم.
• ما اولین هستیم: شاید ما جزو اولین تمدن های هوشمندی هستیم که تو این کهکشان شکل گرفتیم.

اما معنی عمیق تر جمله «مریخی ها خود ما هستیم» چیه؟ این جمله از اسم خود کتاب هم میاد. بینیامی با این جمله می خواد بگه که شاید ریشه های ما آدم ها و همه چیزهای روی زمین، نه فقط از زمین، بلکه از خود کیهان نشأت گرفته. یعنی عناصری که ما رو تشکیل دادن، تو ستاره های دوردست ساخته شدن و بعد میلیون ها سال تو فضا سفر کردن تا به اینجا برسن. پس یه جورایی، ما خودمون «مریخی» یا «فرازمینی» هستیم، به این معنی که از مواد کیهانی ساخته شدیم. یا شاید این جمله یه معنی عمیق تر فلسفی داره: اینکه زمین تنها جای شناخته شده برای حیاته و ما باید ازش مراقبت کنیم، چون اگه نه، شاید هیچ جای دیگه ای برای این پدیده شگفت انگیز نباشه.

۳.۳. کد: چه چیز قابل کشفی باقی می ماند؟

با وجود همه این کشفیات و نظریات، هنوز کلی سوال بی پاسخ تو حوزه کیهان شناسی و اخترفیزیک وجود داره. بینیامی تو این بخش، به آینده علم و چالش هایی که پیش رو داریم اشاره می کنه. تکنولوژی های جدیدی مثل تلسکوپ های فضایی پیشرفته تر و پروژه های بزرگتر جستجوی حیات، قرار است درهای جدیدی رو به روی ما باز کنن. شاید در آینده بتونیم اتمسفر سیارات فراخورشیدی رو دقیق تر بررسی کنیم و دنبال نشانه های بیولوژیکی (مثل اکسیژن یا متان) توشون بگردیم که می تونن نشونه حیات باشن.

این فصل در واقع یه جور یادآوریه که با وجود همه پیشرفت ها، ما هنوز تو ابتدای راه درک کیهان هستیم. پرسش هایی مثل ماهیت ماده تاریک و انرژی تاریک، چگونگی شکل گیری اولین کهکشان ها، و البته مهم ترین سوال، یعنی وجود حیات فرازمینی، هنوز بی پاسخن. و این همون چیزیه که علم رو جذاب می کنه: همیشه یه راز جدید برای کشف هست.

«پارادوکس فرمی به ما می گوید: با این همه میلیاردها ستاره و سیاره، چرا هیچ نشانی از حیات هوشمند پیدا نکرده ایم؟ شاید تنها پاسخ این است که یا ما بسیار تنها هستیم، یا هنوز به درستی به کیهان گوش نداده ایم.»

نتیجه گیری: پیام اصلی و جایگاه کتاب

کتاب «مریخی ها خود ما هستیم» اثر جووانی بینیامی، یه جورایی یه دعوت نامه برای یه سفر ذهنیه. سفری که توش از همون لحظه انفجار بزرگ شروع می کنیم، با ماده و انرژی تاریک آشنا می شیم، سر از شکل گیری کهکشان ها و سیاره ها درمیاریم، و بعدش وارد دنیای هیجان انگیز جستجو برای حیات فرازمینی می شیم. بینیامی با یه زبان ساده و خودمونی، مفاهیم خیلی پیچیده علمی رو برامون هضم می کنه و بهمون نشون می ده که چقدر جایگاه ما تو این کیهان، هم کوچیکه و هم شگفت انگیز.

پیام اصلی کتاب اینه که ما انسان ها و تمام چیزایی که دور و برمون می بینیم، جدا از کیهان نیستیم. ریشه های ما به عمق ستارگان و غبار کهکشان ها برمی گرده. ما خودمون یه جورایی «مریخی» هستیم، چون عناصر سازنده وجودمون تو دل ستاره ها پخته شدن و هزاران سال تو فضا سفر کردن تا به زمین برسن. این کتاب به ما دید جدیدی می ده که دیگه خودمون رو مرکز همه چیز ندونیم، بلکه یه جزء کوچک اما مهم و البته کنجکاو از این کائنات عظیم باشیم.

«مریخی ها خود ما هستیم» فقط برای دانشمندان و متخصصین نیست، بلکه برای هر کسی که یه ذره به آسمون نگاه می کنه و سوال «آیا کسی اونجاست؟» تو ذهنش میاد، یه کتاب فوق العاده و جذابه. این کتاب کمک می کنه با چشم بازتر و فهم عمیق تری به دنیای اطرافمون نگاه کنیم و از این سفر بی پایان علم، لذت ببریم.

نکوداشت ها و اقتباسات فرهنگی

این کتاب فقط بین مردم عادی محبوب نیست، بلکه دانشمندان و منتقدان هم حسابی ازش تعریف کردن. مثلاً «پل رمزبی»، نویسنده معروف، درباره این کتاب گفته که نویسنده (یعنی بینیامی) کار فوق العاده ای کرده و تونسته موضوعات سخت رو قابل فهم کنه و کتابی تأمل برانگیز و لذت بخش بنویسه. مجله «The Observatory» هم این کتاب رو برای کسانی که می خوان مسائل داغ کیهان شناسی و ستاره شناسی رو به شکل ساده مرور کنن، ایده آل دونسته.

جالبه بدونید که این کتاب حتی پا رو فراتر از دنیای کتاب ها گذاشته. در سال 2010، یه مستند هم با اقتباس از همین کتاب ساخته شده که نشون می ده ایده های بینیامی چقدر جذاب و تاثیرگذار بودن و تونستن حتی راه خودشون رو به دنیای تصویر هم باز کنن.

مشخصات کتاب (برای مرجعیت)

عنوان	توضیحات
نام کتاب	مریخی ها خود ما هستیم (We are the Martians)
نویسنده	جووانی بینیامی (Giovanni Bignami)
مترجم	هدا عربشاهی
ناشر	انتشارات مازیار
سال انتشار	۱۳۹۳ (ممکن است چاپ های جدیدتر هم داشته باشد)
تعداد صفحات	۱۸۴ صفحه (نسخه چاپی/الکترونیک)
شابک	978-600-6043-29-6
موضوع	کیهان شناسی، اخترفیزیک، حیات فرازمینی، فلسفه علم