هدف از ایجاد بیت کوین کش چی بوده است

هدف اصلی ایجاد بیت کوین کش (BCH) حل مشکل مقیاس پذیری بیت کوین اصلی بود تا بتواند تراکنش های بیشتری را با سرعت بالاتر و کارمزد کمتر پردازش کند. این فورک با افزایش اندازه بلاک، قصد داشت به دیدگاه اولیه ساتوشی ناکاموتو درباره بیت کوین به عنوان یک «پول نقد الکترونیکی همتا به همتا» برای پرداخت های روزمره برگردد.

تصور کنید می خواهید با کارت بانکی تان خرید کنید و بعد از کشیدن کارت، دستگاه بگوید: «لطفاً ۱۰ دقیقه صبر کنید تا تراکنش تأیید شود!» یا برای هر خرید کوچکی، مجبور شوید کارمزد زیادی بپردازید. خب، این دقیقاً مشکلی بود که اوایل سال های ۲۰۱۰ گریبان گیر بیت کوین شد و همین باعث شد عده ای به فکر راه حل های جدید بیفتند که یکی از آن ها، تولد بیت کوین کش بود. شاید برایتان سوال باشد که اصلاً چرا این ارز به وجود آمد و هدفش چه بود؟ در ادامه این مقاله، می خواهیم با هم قدم به قدم پیش برویم و ببینیم بیت کوین کش با چه هدفی از دل بیت کوین بیرون آمد و چه حرفی برای گفتن دارد. قرار است یک سفر جذاب به دنیای فورک ها و فلسفه های مختلف ارزهای دیجیتال داشته باشیم تا بفهمیم BCH دقیقاً چه می خواست و الان کجای این داستان ایستاده است.

بیت کوین: رؤیای پول نقد دیجیتال با چالش های مقیاس پذیری

وقتی ساتوشی ناکاموتو بیت کوین را معرفی کرد، در وایت پیپرش (مقاله سفید) از آن به عنوان «یک سیستم پول نقد الکترونیکی همتا به همتا» اسم برد. هدفش این بود که مردم بتوانند بدون نیاز به بانک یا واسطه های دیگه، مستقیم با هم پول دیجیتال رد و بدل کنند. یک جور پول نقد، ولی از نوع الکترونیکی اش. اوایل که تعداد کاربران کم بود، همه چیز خوب پیش می رفت و این رؤیا حسابی هیجان انگیز به نظر می رسید.

چشم انداز اولیه ساتوشی ناکاموتو برای بیت کوین

ساتوشی فکر می کرد بیت کوین می تونه جایگزینی برای پول نقد سنتی باشه، همون طور که از اسمش پیداست (بیت کوین: کوین دیجیتال). یعنی می خواست مردم باهاش خرید و فروش های روزمره انجام بدن، مثل خرید یه فنجان قهوه یا پرداخت کرایه تاکسی. این ایده، پایه و اساس بلاکچین بیت کوین رو شکل داد: یک دفتر کل عمومی و غیرمتمرکز که همه تراکنش ها رو ثبت می کنه و کسی نمی تونه دخل و تصرفی توش داشته باشه.

ظهور مشکل مقیاس پذیری در بیت کوین

همه چیز تا زمانی خوب پیش می رفت که بیت کوین شناخته شده نبود و تعداد تراکنش ها انگشت شمار بود. اما با گذشت زمان و افزایش محبوبیت بیت کوین، کم کم حجم تراکنش ها زیاد شد و اینجا بود که یک مشکل اساسی خودش رو نشون داد: مقیاس پذیری.

• محدودیت ۱ مگابایتی بلاک ها: بیت کوین برای حفظ امنیت و تمرکززدایی شبکه، یک محدودیت ۱ مگابایتی برای اندازه هر بلاک تعیین کرده بود. این یعنی هر بلاک فقط می تونست تعداد محدودی تراکنش رو تو خودش جا بده.
• ترافیک سنگین و کندی شبکه: با افزایش تعداد کاربران و محبوبیت بیت کوین، تقاضا برای انجام تراکنش ها سر به فلک کشید. شبکه ای که در حالت عادی حدود ۷ تراکنش در ثانیه رو پردازش می کرد، دیگه جوابگو نبود. تصور کنید کلی آدم می خوان همزمان از یک خیابون باریک رد بشن، ترافیک ایجاد میشه و همه مجبورن مدت زیادی منتظر بمونن.
• بالا رفتن کارمزدها: وقتی تقاضا برای فضای محدود بلاک ها زیاد شد، ماینرها (کسایی که تراکنش ها رو تأیید می کنن) طبیعیه که تراکنش هایی رو انتخاب می کردن که کارمزد بالاتری داشتن. نتیجه؟ کارمزد تراکنش ها سرسام آور شد و برای یک خرید کوچیک، گاهی باید کارمزدی به مراتب بیشتر از قیمت اون کالا پرداخت می کردید! این دیگه با ایده «پول نقد دیجیتال» که باید ارزون و سریع باشه، جور درنمی اومد.
• تغییر ماهیت بیت کوین: با این مشکلات، بیت کوین به جای اینکه یک پول نقد دیجیتال برای پرداخت های روزمره باشه، بیشتر تبدیل شد به یک «ذخیره ارزش دیجیتال». یعنی مردم ترجیح می دادن بیت کوین رو بخرن و نگه دارن تا ارزشش زیاد بشه، نه اینکه باهاش قهوه بخرن!

وقتی تقاضا برای فضای بلاک ها زیاد شد، ماینرها تراکنش هایی با کارمزد بالاتر رو برای پردازش انتخاب می کردن. همین باعث شد کارمزدها سر به فلک بکشن و دیگه خرید یک فنجان قهوه با بیت کوین به صرفه نباشه.

مناقشه مقیاس پذیری: دو راهکار، دو فلسفه

اینجا بود که جامعه بیت کوین به دو دسته اصلی تقسیم شد. هر گروه راهکار خودش رو برای حل مشکل مقیاس پذیری داشت و پشت هر راهکار، یک فلسفه و دیدگاه متفاوتی پنهان بود. دقیقاً مثل این می موند که دو گروه متخصص، برای حل مشکل ترافیک یک شهر، دو راهکار کاملاً متفاوت ارائه بدن.

رویکرد جامعه اصلی بیت کوین (Bitcoin Core): راه حل های خارج از زنجیره (Off-chain Scaling)

گروهی از توسعه دهندگان و کاربران، که به «بیت کوین کُر» معروف شدن، معتقد بودن که برای حفظ امنیت و تمرکززدایی بیت کوین، نباید به اندازه بلاک ها دست زد. اونا می گفتن بلاک های کوچیک، امنیت شبکه رو تضمین می کنه و اجازه می ده هر کسی بتونه یک گره (Node) رو اجرا کنه. راهکار اونا چی بود؟ انتقال بخشی از تراکنش ها به خارج از زنجیره اصلی (Off-chain) و استفاده از لایه های دوم.

• سگویت (SegWit): سگویت یک تغییر توی ساختار تراکنش ها بود که فضای بیشتری رو توی هر بلاک آزاد می کرد. این کار باعث می شد بدون افزایش مستقیم اندازه بلاک، تعداد تراکنش های بیشتری توش جا بشن. سگویت مثل این بود که بار اضافی تراکنش ها رو بسته بندی کنن و اونا رو فشرده تر توی بلاک ها جا بدن.
• شبکه لایتنینگ (Lightning Network): این راهکار، یک لایه دوم روی بیت کوین بود که اجازه می داد تراکنش های کوچیک و سریع، خارج از زنجیره اصلی انجام بشن و فقط نتیجه نهایی شون روی بلاکچین ثبت بشه. فکر کنید یه کانال خصوصی بین دو نفر ایجاد میشه و اونا می تونن بی نهایت تراکنش با کارمزد خیلی کم و سرعت بالا انجام بدن، بدون اینکه هر بار شبکه اصلی رو درگیر کنن. آخرش فقط وضعیت نهایی کانال به شبکه اصلی گزارش میشه.
• استدلال ها: طرفداران این رویکرد معتقد بودن که این روش، هم امنیت و تمرکززدایی بیت کوین رو حفظ می کنه و هم مشکل مقیاس پذیری رو حل می کنه. اونا می گفتن بیت کوین باید مثل «طلای دیجیتال» باشه، یک ذخیره ارزش امن، نه یک سیستم پرداخت برای هر خرید کوچیک.

رویکرد حامیان افزایش اندازه بلاک: مقیاس پذیری درون زنجیره ای (On-chain Scaling)

در مقابل، گروه دیگه ای که طرفدار افزایش اندازه بلاک ها بودن، معتقد بودن که راهکار اصلی برای مقیاس پذیری و بازگشت به رؤیای ساتوشی، فقط افزایش مستقیم اندازه بلاک هاست. اونا می گفتن بیت کوین باید همون «پول نقد دیجیتال» باشه که ساتوشی می خواست، یعنی برای پرداخت های روزمره مناسب باشه.

• تأکید بر «پول نقد دیجیتال»: این گروه می خواستن تمام تراکنش ها روی زنجیره اصلی انجام بشه تا سادگی و شفافیت حفظ بشه.
• افزایش مستقیم اندازه بلاک: پیشنهاد اصلی اونا این بود که اندازه بلاک ها رو از ۱ مگابایت به ۸ مگابایت یا حتی بیشتر افزایش بدن. با این کار، هر بلاک می تونست تعداد خیلی بیشتری تراکنش رو پردازش کنه و سرعت و کارمزدها به شدت بهتر می شد.
• استدلال ها: طرفداران این دیدگاه می گفتن با افزایش اندازه بلاک، کارمزد تراکنش ها میاد پایین، سرعت تأیید بیشتر میشه و بیت کوین دوباره به یک وسیله پرداخت قابل استفاده برای همه تبدیل میشه. اونا همچنین اعتقاد داشتن افزایش اندازه بلاک، تمرکززدایی رو به خطر نمی اندازه و با پیشرفت تکنولوژی، اجرای گره های کامل (Full Nodes) برای همه ممکن باقی می مونه.

تشدید اختلافات و بن بست جامعه

این دو دیدگاه به شدت با هم در تضاد بودن و هیچ کدوم نمی خواست کوتاه بیاد. جامعه بیت کوین عملاً به دو جبهه تقسیم شده بود و هر چقدر که بحث ها بالا می گرفت، شکاف عمیق تر می شد. این اختلاف نظرها، شبکه بیت کوین رو به یک بن بست رسوند و در نهایت راهی جز جدایی باقی نموند. اینطور شد که زمینه برای تولد یک ارز دیجیتال جدید، یعنی بیت کوین کش، فراهم شد.

تولد بیت کوین کش: فورکی برای یک دیدگاه متفاوت و اهداف روشن

وقتی دو گروه در یک خانواده (جامعه بیت کوین) نتونن سر یک موضوع مهم به توافق برسن، گاهی اوقات راهی جز جدا شدن نمیمونه. در دنیای بلاکچین، به این جدایی «هارد فورک» میگن.

هارد فورک: سازوکار جدایی

هارد فورک (Hard Fork) مثل این می مونه که یک نرم افزار جدید از یک نرم افزار قدیمی تولید بشه، ولی با قوانین کاملاً متفاوت. هر دو نرم افزار در ابتدا یک تاریخچه مشترک دارن، اما از یک نقطه به بعد، مسیرشون کاملاً از هم جدا میشه. در مورد بیت کوین، این جدایی به این معنی بود که بلاکچین اصلی به دو مسیر موازی تقسیم شد و هر مسیر، پروتکل ها و قوانین خودش رو دنبال می کرد.

تاریخچه و چگونگی ایجاد بیت کوین کش

در تاریخ ۱ آگوست ۲۰۱۷ (حدود ۱۰ مرداد ۱۳۹۶)، بعد از ماه ها بحث و جدل، هارد فورک بیت کوین بالاخره اتفاق افتاد. در بلاک شماره ۴۷۸,۵۵۹ بلاکچین بیت کوین، مسیر این دو ارز دیجیتال از هم جدا شد. در اون لحظه، هر کسی که بیت کوین داشت، به همون اندازه هم بیت کوین کش به کیف پولش اضافه شد. این قضیه مثل این بود که شما یک زمین داشته باشید و ناگهان اون زمین به دو قسمت تقسیم بشه و شما صاحب هر دو قسمت بشید!

چهره های مهمی مثل راجر ور (Roger Ver) که به مسیح بیت کوین معروف بود و از حامیان اولیه بیت کوین به حساب می اومد، و همچنین وو جیهان (Jihan Wu)، از بنیانگذاران بزرگترین شرکت ماینینگ جهان (Bitmain)، از حامیان سرسخت بیت کوین کش بودن و نقش مهمی در ایجاد و حمایت از این پروژه داشتن.

اهداف اصلی و بنیادی بیت کوین کش

با این هارد فورک، بیت کوین کش رسماً متولد شد و از همون ابتدا، اهداف خیلی روشنی رو دنبال می کرد. این اهداف در واقع پاسخی بودن به مشکلاتی که بیت کوین باهاشون دست و پنجه نرم می کرد:

1. افزایش مقیاس پذیری و ظرفیت تراکنش ها: اصلی ترین هدف، افزایش اندازه بلاک ها بود. بیت کوین کش از همون ابتدا اندازه بلاک رو به ۸ مگابایت افزایش داد و الان هم ظرفیت ۳۲ مگابایت رو داره (و حتی پتانسیل بیشتر). این یعنی می تونه تعداد خیلی بیشتری تراکنش رو در ثانیه پردازش کنه.
2. کاهش کارمزد تراکنش ها: با افزایش ظرفیت شبکه، رقابت برای فضای بلاک ها کمتر شد و به این ترتیب، کارمزد تراکنش ها به شدت کاهش پیدا کرد. هدف این بود که مردم بتونن با هزینه کم، حتی برای خریدهای کوچک هم از BCH استفاده کنن.
3. افزایش سرعت تأیید تراکنش ها: هرچه ظرفیت بیشتر باشه، تراکنش ها سریع تر تأیید میشن. این سرعت برای پرداخت های روزمره که نیاز به تأیید فوری دارن، حیاتیه.
4. بازگشت به دیدگاه اصلی ساتوشی ناکاموتو: حامیان بیت کوین کش معتقدن که اونا هستن که واقعاً به رؤیای ساتوشی وفادار موندن. اونا می خواستن BCH تبدیل به «پول نقد الکترونیکی همتا به همتا» بشه که مردم بتونن باهاش قهوه بخرن؛ به همین خاطر بهش لقب «Coffee Coin» (سکه قهوه) رو هم دادن.
5. حفظ تمرکززدایی با تراکنش های روی زنجیره: اونا اعتقاد داشتن که افزایش سایز بلاک، تمرکززدایی رو به خطر نمی اندازه و با پیشرفت تکنولوژی، همه می تونن همچنان گره های شبکه رو اجرا کنن.

ویژگی ها و نوآوری های بیت کوین کش در راستای اهدافش

برای رسیدن به این اهداف جاه طلبانه، بیت کوین کش فقط به افزایش اندازه بلاک اکتفا نکرد، بلکه یه سری ویژگی ها و نوآوری های دیگه هم به پروتکل خودش اضافه کرد تا واقعاً بتونه به عنوان یک پول نقد دیجیتال سریع و ارزان عمل کنه.

تراکنش های بدون نیاز به تأیید (Zero Confirmation Transactions)

فرض کنید می رید یه مغازه و با کارت بانکی خرید می کنید. شما انتظار ندارید ساعت ها منتظر بمونید تا پول از حساب شما به حساب فروشنده بره و بعد بتونید جنس رو بردارید، درسته؟ تراکنش های بدون تأیید دقیقاً با همین هدف تو بیت کوین کش پیاده سازی شدن.

این یعنی چی؟ یعنی تراکنش شما هنوز رسماً تو بلاکچین ثبت نشده و تأیید نهایی رو نگرفته، اما فروشنده می تونه همون لحظه اون رو معتبر بدونه و کالا یا خدمات رو به شما تحویل بده. این کار سرعت پرداخت رو فوق العاده بالا می بره و باعث میشه BCH واقعاً برای پرداخت های روزمره قابل استفاده باشه.

ممکنه بگید خب، پس خطر حمله دوبار خرج کردن (Double-spending attack) چی میشه؟ این حمله وقتی اتفاق میفته که یکی سعی کنه یک مقدار پول رو همزمان به دو نفر بفرسته. بیت کوین کش برای کاهش این ریسک، مکانیزم های خاص خودش رو داره، مثلاً اینکه قابلیت جایگزینی تراکنش رو حذف کرده. برای خریدهای کوچیک، ریسک دوبار خرج کردن ناچیزه و فروشنده ها معمولاً قبول می کنن که تراکنش رو بدون تأیید نهایی بپذیرن.

حذف ویژگی جایگزینی تراکنش (Replace-by-Fee – RBF)

یکی از ویژگی های بیت کوین اصلی، جایگزینی تراکنش یا RBF بود. این ویژگی به فرستنده اجازه می داد اگه تراکنشش هنوز تأیید نشده، اون رو با یک تراکنش جدید (معمولاً با کارمزد بالاتر) جایگزین کنه. این کار برای کسی که می خواست تراکنش هاش سریع تر تأیید بشن، خوب بود.

اما یه مشکل بزرگ ایجاد می کرد: فرض کنید شما با بیت کوین به یک کافه رفتید و قهوه خریدید و تراکنش رو فرستادید. تا زمانی که تراکنش تأیید بشه (که ممکنه ۱۰ دقیقه طول بکشه)، شما می تونستید با استفاده از RBF، یک تراکنش جدید با کارمزد بیشتر بسازید و پول قهوه رو به جای کافه، به حساب خودتون برگردونید! کافه هم که بدون تأیید نهایی قهوه رو داده بود، ضرر می کرد. این قضیه اعتماد به تراکنش های فوری رو از بین می برد.

بیت کوین کش برای اینکه مشکل تراکنش های فوری رو حل کنه و اطمینان رو برگردونه، ویژگی RBF رو از پروتکل خودش حذف کرد. این یعنی وقتی یک تراکنش BCH فرستاده میشه، دیگه نمیشه اون رو با یک تراکنش دیگه جایگزین کرد و این باعث میشه پرداخت های فوری BCH قابل اعتمادتر باشن. همین حذف RBF بود که بهش لقب «سکه قهوه» رو داد، چون واقعاً میشه باهاش قهوه خرید و نگران جایگزینی تراکنش نبود!

الگوریتم تنظیم سختی تطبیقی (DAA – Difficulty Adjustment Algorithm)

در شبکه های بلاکچین مبتنی بر اثبات کار (Proof of Work) مثل بیت کوین و بیت کوین کش، سختی استخراج باید به گونه ای تنظیم بشه که زمان تولید بلاک ها تقریباً ثابت بمونه. اگه ماینرهای بیشتری وارد شبکه بشن، سختی باید زیاد بشه و اگه ماینرها کم بشن، سختی باید کاهش پیدا کنه تا زمان تولید بلاک همون حدود ۱۰ دقیقه باقی بمونه.

بیت کوین کش در ابتدا از الگوریتم DAA بیت کوین استفاده می کرد که هر ۲۰16 بلاک (تقریباً دو هفته یک بار) سختی رو تنظیم می کرد. اما این باعث مشکلاتی شد، مثلاً اگه تعداد زیادی از ماینرها از بیت کوین به بیت کوین کش کوچ می کردن، زمان تولید بلاک ها خیلی سریع تر می شد و اگه برعکس اتفاق میفتاد، شبکه خیلی کند می شد. برای حل این مشکل و جذب ماینرها، بیت کوین کش الگوریتم DAA خودش رو تغییر داد. الگوریتم جدید DAA بیت کوین کش، بعد از هر بلاک سختی رو تنظیم می کنه تا زمان تولید بلاک ها پایدارتر و نزدیک به ۱۰ دقیقه باقی بمونه و ماینرها هم انگیزه بیشتری برای فعالیت تو این شبکه داشته باشن.

پشتیبانی از پروتکل SLP (Simple Ledger Protocol) برای ساخت توکن

بیت کوین کش به مرور زمان فقط به فکر پرداخت نبود، بلکه به فکر توسعه قابلیت های دیگه ای هم افتاد. پروتکل SLP یا پروتکل دفتر کل ساده، یک قابلیت جذاب رو به بلاکچین بیت کوین کش اضافه کرد: ساخت توکن های سفارشی!

با استفاده از SLP، هر کسی می تونه به راحتی و با هزینه خیلی کم، توکن های خودش رو روی بلاکچین BCH بسازه، اونا رو توزیع کنه و مدیریت کنه. این قابلیت باعث میشه بیت کوین کش فقط یک ابزار پرداخت نباشه و بتونه بستری برای توسعه پروژه های مختلف و ایجاد اقتصادهای توکنی هم باشه. این ویژگی، انعطاف پذیری و کاربردهای BCH رو خیلی بیشتر می کنه و نشون میده که این پروژه فقط به فکر گذشته نیست و نگاهی هم به آینده داره.

به طور خلاصه، این ویژگی ها نشون میدن که بیت کوین کش چقدر مصمم بود تا از یک فورک ساده، به یک اکوسیستم کامل برای پرداخت های دیجیتال و فراتر از اون تبدیل بشه. این ویژگی ها مکمل همدیگه هستن تا هدف اصلی BCH یعنی تبدیل شدن به پول نقد دیجیتال واقعی، محقق بشه.

آیا بیت کوین کش به اهداف خود دست یافت؟ مقایسه و تحلیل

حالا که فهمیدیم بیت کوین کش با چه اهدافی به وجود اومد و چه نوآوری هایی رو برای رسیدن به اون اهداف ارائه داد، سوال اینجاست که آیا واقعاً به خواسته هاش رسیده؟ بیایید یه نگاهی به عملکردش بندازیم و با بیت کوین اصلی مقایسه اش کنیم.

مقایسه عملکردی BCH و BTC

بیت کوین کش تونست مشکلات مقیاس پذیری بیت کوین رو از طریق افزایش سایز بلاک ها تا حد زیادی حل کنه. بیایید عملکردش رو با بیت کوین مقایسه کنیم:

ویژگی	بیت کوین (BTC)	بیت کوین کش (BCH)
اندازه بلاک	۱ مگابایت (با سگویت، ظرفیت بالاتر)	۳۲ مگابایت
سرعت تراکنش (تقریبی)	۷ تراکنش در ثانیه (بدون لایتنینگ)	حدود ۶۱-۲۰۰+ تراکنش در ثانیه (با ظرفیت کامل)
کارمزد تراکنش	معمولاً بالاتر، مخصوصاً در شلوغی شبکه	بسیار پایین تر
راهکار مقیاس پذیری	لایه دوم (لایتنینگ) و سگویت (Off-chain)	افزایش اندازه بلاک (On-chain)
هدف اصلی (اکنون)	ذخیره ارزش دیجیتال (Digital Gold)	پول نقد الکترونیکی همتا به همتا (Peer-to-Peer Electronic Cash)
پذیرش توسط کسب وکارها	گسترده تر (اما با رشد لایتنینگ)	کمتر از BTC، اما رو به رشد (خصوصاً برای پرداخت های خرد)

همانطور که می بینید، بیت کوین کش در زمینه سرعت و کارمزد تراکنش ها عملکرد بهتری داره و واقعاً تونسته به هدفی که از اول داشت، یعنی تبدیل شدن به یک سیستم پرداخت کارآمدتر، نزدیک بشه. اما در مورد پذیرش توسط کسب وکارها و کاربران، بیت کوین اصلی هنوز جلوتره، البته باید در نظر داشت که بیت کوین کش همچنان در تلاش برای گسترش پذیرش خودشه.

چالش ها و تحولات بعدی: فورک های داخلی BCH

داستان فورک ها برای بیت کوین کش اینجا تموم نشد! تقریباً یک سال و نیم بعد از تولد BCH، یعنی در نوامبر ۲۰۱۸، اختلافات داخلی در جامعه بیت کوین کش هم بالا گرفت و این ارز هم دچار یک هارد فورک دیگه شد. این بار، دو گروه با دیدگاه های متفاوت، بیت کوین کش رو به دو شاخه جدید تقسیم کردن: بیت کوین کش ABC (که همون BCH فعلیه) و بیت کوین اس وی (Bitcoin SV).

کریگ رایت که خودش رو ساتوشی ناکاموتو واقعی معرفی می کنه، حامی اصلی بیت کوین اس وی بود و می خواست اندازه بلاک ها رو به ۱۲۸ مگابایت یا حتی بیشتر افزایش بده. در مقابل، راجر ور و جیهان وو از بیت کوین کش ABC حمایت می کردن که همون اندازه بلاک ۳۲ مگابایت رو حفظ کرد.

این فورک نشون داد که حتی در پروژه هایی که با هدف حل یک مشکل واحد (مقیاس پذیری) شروع به کار می کنن، ممکنه باز هم بر سر جزئیات فنی و فلسفه های مختلف، اختلاف نظر پیش بیاد. در حال حاضر، بیت کوین کش (ABC) جایگاه نسبتاً خوبی در بازار ارزهای دیجیتال داره و به عنوان یکی از آلت کوین های مهم شناخته میشه.

نتیجه گیری از دستیابی به اهداف اولیه

با همه این تفاسیر، میشه گفت بیت کوین کش تا حد زیادی به اهداف اولیه اش دست پیدا کرده. تونسته یک راهکار عملی برای مشکل مقیاس پذیری بیت کوین ارائه بده و تراکنش های سریع تر و ارزون تری رو ممکن کنه. این پروژه نشون داد که همیشه راه های متفاوتی برای حل یک مشکل وجود داره و گاهی اوقات برای رسیدن به اهداف بزرگ، باید از مسیر اصلی جدا شد و راه خودت رو رفت. BCH به خوبی تونست جایگاه خودش رو به عنوان یک «پول نقد الکترونیکی همتا به همتا» تثبیت کنه، هرچند رقابت در این حوزه همچنان فشرده و نفس گیره.

جمع بندی

بیت کوین کش با یه هدف بزرگ و واضح به دنیا اومد: اینکه بیت کوین رو دوباره به چیزی تبدیل کنه که ساتوشی ناکاموتو تو سر داشت؛ یعنی یک «پول نقد الکترونیکی همتا به همتا» برای استفاده روزمره. مشکل اصلی بیت کوین اصلی، مقیاس پذیری پایین و کارمزدهای بالا بود که داشت اون رو از هدف اصلیش دور می کرد.

بیت کوین کش تلاش کرد با افزایش اندازه بلاک ها و حذف محدودیت های دست وپاگیر، کاری کنه که پرداخت های دیجیتال دوباره سریع، ارزان و برای همه قابل دسترس بشن و به این ترتیب، رؤیای ساتوشی رو زنده نگه داره.

جامعه بیت کوین کش با یک هارد فورک، از بیت کوین اصلی جدا شد و با افزایش سایز بلاک ها، کاهش کارمزدها و افزایش سرعت تراکنش ها، راهکار متفاوتی رو برای مقیاس پذیری ارائه داد. ویژگی هایی مثل تراکنش های بدون نیاز به تأیید و حذف قابلیت جایگزینی تراکنش (RBF) همگی در راستای همین هدف بودن تا BCH واقعاً بتونه نقش «سکه قهوه» رو بازی کنه. با اینکه بیت کوین کش در مسیر خودش با چالش ها و حتی فورک های داخلی خودش روبرو شد، اما هنوز هم به عنوان یک پروژه قوی با یک فلسفه مشخص، راهکاری متفاوت برای چالش مقیاس پذیری ارائه میده. این ارز دیجیتال نشون داد که دنیای بلاکچین چقدر میتونه پر از ایده ها و راه حل های نوآورانه باشه و چقدر مهم هست که به دیدگاه های مختلف احترام گذاشت. بیت کوین کش یک تجربه مهم تو تاریخ ارزهای دیجیتاله که نشون میده چطور یک پروژه میتونه از دل اختلافات، راه خودش رو پیدا کنه و به اهدافش برسه.