خلاصه کتاب در دوردست ( نویسنده هرنان دیاز )

اگه دنبال یک سفر عمیق به دل تنهایی و هویت هستی، خلاصه کتاب در دوردست اثر هرنان دیاز (In the Distance) دقیقاً همون چیزیه که می خوای. این رمان بی نظیر که نامزد نهایی جایزه پولیتزر هم بوده، داستان پسری سوئدی رو روایت می کنه که در غرب وحشی آمریکا گم میشه و مسیری پر از چالش رو برای یافتن خودش و معنای زندگی طی می کنه. در این مقاله قراره با همه ابعاد این شاهکار آشنا بشی، از داستان اصلی و شخصیت ها گرفته تا مضامین فلسفی و جوایزی که این کتاب به دست آورده. پس با من همراه شو تا بدون اینکه چیزی از داستان لو بره، یه دید کلی و حسابی از این کتاب پیدا کنی.

بعضی کتاب ها هستن که فقط داستان تعریف نمی کنن؛ اونا تو رو به یه سفر می برن. سفری که شاید کیلومترها از دنیای واقعی فاصله داره، اما از خودت بهت نزدیک تره. در دوردست از هرنان دیاز دقیقاً از همین جنسه. یه رمان معاصر که بوی وسترن های قدیمی رو می ده اما ریشه هاش تو عمق فلسفه و روان شناسی انسانه. این کتاب که وحید پورجعفری اون رو خیلی هنرمندانه به فارسی برگردونده و نشر سنگ هم زحمت انتشارش رو کشیده، یکی از اون تجربه های ناب ادبیه که وقتی تمومش می کنی، تازه می فهمی چقدر چیزها یادت داده.

از همون اولش هم این کتاب سروصدای زیادی به پا کرد و کلی جایزه و افتخار به دست آورد. نامزد نهایی جایزه پولیتزر شده و جایزه معتبر ویلیام سارویان رو هم برده. خب با این همه ویژگی، میشه حدس زد که با یه کتاب معمولی طرف نیستیم، نه؟ ما اینجا جمع شدیم که یه نگاه عمیق و دوستانه به این کتاب بندازیم. قرار نیست آخر داستان رو لو بدیم یا از چیزی که قراره خودت تجربه کنی، لذتت رو بگیریم. فقط می خوایم یه نقشه ای از این اقیانوس بیکران بهت بدیم تا با دید بازتر و اشتیاق بیشتری قدم به این سفر بذاری.

هرنان دیاز: خالق دنیاهای تنها

شاید برات جالب باشه بدونی نویسنده در دوردست کیه. هرنان دیاز یه اسم آشنا در ادبیات معاصره که با همین کتابش، حسابی سر زبون ها افتاد. هرنان دیاز سال 1973 تو آرژانتین به دنیا اومد، اما بچگیش رو تو سوئد گذروند. الانم که تو نیویورک زندگی می کنه. خب این جابه جایی های جغرافیایی و زندگی تو فرهنگ های مختلف، حتماً روی نویسندگی و جهان بینی اش بی تاثیر نبوده، نه؟ وقتی زندگی ات بین چندتا نقطه از دنیا پخش شده باشه، حس تنهایی و گمنامی و جستجو برای هویت، میتونه عمیق تر از بقیه تو وجودت ریشه کنه. و خب، این ها دقیقاً همون چیزهایی هستن که تو کتاب در دوردست باهاشون روبه رو میشیم.

این رمان اولین کتابی بود که هرنان دیاز منتشر کرد و مثل یه بمب تو دنیای ادبیات صدا کرد. در دوردست فقط یه داستان ماجراجویانه نیست؛ این کتاب به نوعی امضای هرنان دیاز شد و سبک خاصش رو به دنیا معرفی کرد. سبکی که توش می تونی هم ردپای وسترن های کلاسیک رو ببینی و هم غرق بشی تو افکار فلسفی عمیق. دیاز نشون داد که چقدر خوب می تونه تنهایی و سرگشتگی انسان رو با یه زبان شیرین و دوست داشتنی به تصویر بکشه. این کتاب نقطه عطف کارنامه نویسندگیش شد و اون رو به عنوان یه صدای جدید و قدرتمند تو ادبیات معاصر معرفی کرد.

خلاصه داستان: اودیسه هاوکن در غرب وحشی (بدون اسپویل پایان)

داستان در دوردست درباره پسری سوئدی به اسم هاوکنه. هاوکن و برادرش، لینوس، تصمیم می گیرن از گوتنبرگ سوئد راهی نیویورک بشن، با کلی آرزو و امید. اما زندگی همیشه طبق برنامه پیش نمیره. اونا تو بندر پورتسموث از هم جدا میشن و هاوکن، تنها و سرگردان، سر از کشتی ای درمیاره که مقصدش کالیفرنیاست، نه نیویورک. فکرشو بکن؛ یه پسر بچه تو یه سرزمین غریبه، زبونشون رو بلد نیست، پولی تو جیب نداره، و برادرش رو هم گم کرده. این تازه شروع سفر پرماجرای هاوکنه.

شروع یک سفر ناخواسته

لحظه ای که هاوکن از لینوس جدا میشه، زندگی اش برای همیشه تغییر می کنه. اون ناخواسته وارد یه دنیای کاملاً جدید و خشن میشه. دنیای غرب آمریکا. جایی که هر قدمش یه چالش جدیده. از همون ابتدا باید برای بقا بجنگه. سرگردان تو این سرزمین وسیع، بدون هیچ نشونه ای از برادرش، باید راهی برای ادامه دادن پیدا کنه. هاوکن، با اون همه معصومیت و سادگیش، حالا باید تو دل بیابان های بی رحم و شهرهای پر از غریبه، راهشو پیدا کنه.

شاید این بخش از کتاب، همون جاییه که تنهایی هاوکن، مثل یه سایه، دنبالش می کنه. اون از همه چیز تهی شده؛ از خانواده، از زبان، از امنیت. حالا باید با تکیه بر غریزه اش و نیروی اراده اش، قدم تو مسیری بذاره که هیچ پایانی براش متصور نیست. از همینجاست که حس همذات پنداری با هاوکن شروع میشه. دلت میخواد بری کمکش کنی، راه رو نشونش بدی، اما خب، اون قهرمان داستانه و باید خودش راه رو پیدا کنه.

«کمی قبل، از مقابل گروهی از دریانوردهای چینی که ناهار می خوردند عبور کرده بودند و لینوس برای برادر کوچکش از کشور چین و رسم و رسوم مردمش گفته بود. محو تماشای دیدنی های دوروبرشان به راه شان ادامه می دادند که هاوکن سر را چرخاند و متوجه جای خالی لینوس شد. نگاهی به دور و برش انداخت، راه آمده را برگشت، به دیوار ساحلی رفت و دوان دوان خود را به محل پیاده شدن شان رساند. قایق پارویی آن ها رفته بود.»

در غرب تنها و سرگردان

هاوکن تو سفرش با آدم های جورواجوری برخورد می کنه؛ از راهزن های خشن گرفته تا مهاجرهای خسته و ساکنان شهرک های کوچک و عجیب. هر کدوم از این آدم ها، چه خوب باشن و چه بد، یه تکه از پازل زندگی هاوکن رو می سازن یا یه درس جدید بهش یاد میدن. بعضی ها کمکش می کنن، بعضی ها هم سعی می کنن از سادگی اش سوءاستفاده کنن. اما هاوکن تو تمام این مواجهه ها، فقط یه هدف داره: پیدا کردن برادرش. هرچند که این هدف کم کم تو ذهن خواننده و خود هاوکن، از یه جستجوی فیزیکی، به یه جستجوی عمیق تر و درونی تبدیل میشه.

این بخش از داستان، پر از جزئیاته که دیاز با قلم جادوییش اونها رو جلوی چشممون میاره. می تونی غبار بیابان رو حس کنی، بوی باروت و قهوه رو بشنوی، و چهره های خسته و امیدوار مهاجرها رو ببینی. هاوکن در این مسیر، کم کم از یه پسر بی تجربه، به کسی تبدیل میشه که نگاهی عمیق تر به زندگی داره. اون یاد میگیره که چطور تو تنهایی های خودش دوام بیاره، چطور تو دنیایی که همه چیزش ناآشناست، راهشو پیدا کنه.

بلوغ در دل بیابان

سفر هاوکن فقط یه ماجراجویی تو غرب وحشی نیست؛ این یه سفر به سمت بلوغ و خودشناسیه. اون از یه پسر جوان تنها و ترسیده، تبدیل میشه به مردی آرام، درون گرا و دانا. هر تجربه، هر برخورد و هر منظره ای که میبینه، بهش کمک می کنه تا خودش و دنیای اطرافش رو بهتر بشناسه. هاوکن یاد میگیره که چطور با تنهایی اش کنار بیاد و حتی از اون به عنوان یه منبع قدرت استفاده کنه. اون به درک عمیقی از هستی، طبیعت و جایگاه انسان تو این دنیای بزرگ می رسه.

تغییرات هاوکن محسوسه. دیگه اون پسرکی نیست که تو بندر پورتسموث گم شد. حالا دیگه یه آدم دیگه است. یه آدم قوی تر، باهوش تر و البته تنهاتر. اما این تنهایی دیگه از جنس ضعف نیست، از جنس پذیرشه. اون حالا می دونه که چطور باید با خودش و دنیا کنار بیاد. این تحول درونی، هسته اصلی داستان رو تشکیل میده و همینه که در دوردست رو از یه رمان وسترن ساده، فراتر می بره.

جستجوی درونی، فراتر از یک برادر

درسته که هاوکن در ظاهر دنبال برادرش می گرده، اما هرچه جلوتر می ریم، متوجه میشیم که این سفر، بیشتر از اینکه برای پیدا کردن لینوس باشه، برای پیدا کردن خود هاوکنه. اون داره هویت جدیدی برای خودش می سازه، هویتی که مستقل از نام خانوادگی، ملیت و ریشه های قبلیشه. تو این مسیر، هاوکن با سوالات بزرگی درباره معنای زندگی، سرنوشت و جایگاه انسان تو این جهان بیکران روبه رو میشه و به جواب های خودش میرسه.

این جنبه از داستان، یکی از قشنگ ترین بخش هاشه. اینکه چطور یه هدف ظاهری، تبدیل میشه به یه سفر معنوی. هاوکن دیگه فقط یه مهاجر سرگردان نیست؛ اون یه جوینده ست. جوینده ای که دنبال حقیقت خودش و معنای هستیه. این جستجو، داستان رو خیلی عمیق تر می کنه و اجازه میده که خواننده هم همراه هاوکن، یه سفر درونی رو تجربه کنه.

ساختار روایت: گذشته ای که زنده می شود

هرنان دیاز تو روایت داستان در دوردست از یه تکنیک خاص و جذاب استفاده کرده. داستان از زبون خود هاوکن روایت میشه، اما نه در زمان حال، بلکه اون داره گذشته اش رو از یه نقطه زمانی دیگه برای ما تعریف می کنه. این شیوه روایت، حس تعلیق رو تا آخر داستان حفظ می کنه. چون تو هر لحظه از خودت می پرسی که خب، الان هاوکن کجاست؟ اون پسر کوچولو چطور به این مردی تبدیل شده که داره گذشته اش رو تعریف می کنه؟

این ساختار غیرخطی، داستان رو از یه روایت ساده دور می کنه و بهش عمق بیشتری میده. ما فقط اتفاقات رو نمی خونیم، بلکه داریم اونها رو از فیلتر ذهن یه آدم باتجربه و دنیا دیده می بینیم. این باعث میشه که هر اتفاق کوچیکی تو زندگی هاوکن، معنای بیشتری پیدا کنه و تاثیرش روی تحول شخصیت اون، بهتر لمس بشه.

مضامین و مفاهیم اصلی: لایه های پنهان یک شاهکار

در دوردست فقط یه داستان سرراست نیست، پر از لایه های پنهان و مفاهیم عمیقیه که دیاز خیلی زیرکانه اونها رو تو دل روایت جای داده. این کتاب بهت یادآوری می کنه که ادبیات چقدر می تونه قدرتمند باشه تو بیان چیزهایی که شاید هر روز باهاشون درگیریم، اما هیچ وقت بهشون فکر نکردیم.

تنهایی مطلق، رفیق همیشگی

شاید بشه گفت مهم ترین مضمون کتاب، تنهاییه. تنهایی مطلق انسان تو مواجهه با یه دنیای بزرگ و بی رحم. هاوکن از همون اول تنهاست؛ تو کشتی، تو بیابون، حتی تو جمع آدم ها. دیاز نشون میده که تنهایی فقط نبودن آدم های دیگه کنارمون نیست، گاهی اوقات می تونه یه حس درونی عمیق باشه که با هیچ کس قابل اشتراک نیست. این کتاب بهت یاد میده که چطور باید با این تنهایی کنار بیای، چطور پذیرشش کنی و حتی چطور ازش قدرت بگیری. هاوکن تو تنهاییش، خودش رو پیدا می کنه. همینه که این کتاب رو انقدر خاص می کنه.

هویت گمشده، هویت ساخته شده

وقتی هاوکن وارد آمریکا میشه، نه زبون رو می دونه، نه کسی اسمش رو می پرسه، نه ریشه ای داره. اون یه صفحه سفیده تو یه سرزمین جدید. اینجا هویتش گم میشه و مجبور میشه یه هویت جدید برای خودش بسازه. این موضوع بهت نشون میده که هویت ما چقدر می تونه سیال باشه و چطور محیط و تجربه های ما، هویتمون رو شکل میدن. هاوکن با هر قدم تو این سرزمین، یه تکه جدید از هویتش رو میسازه، نه بر اساس گذشته، بلکه بر اساس تجربیات جدیدش.

مهاجرت و آوارگی: ریشه هایی که کنده می شوند

هرنان دیاز، خودش تجربه زندگی تو کشورهای مختلف رو داشته، پس طبیعیه که تو این کتاب هم سراغ مهاجرت و آوارگی بره. این رمان یه تصویر واقعی از چالش های مهاجرها تو یه سرزمین جدیده. اینکه چطور باید خودشون رو با یه فرهنگ جدید سازگار کنن، چطور با تبعیض ها و سختی ها دست و پنجه نرم کنن و چطور ریشه های گذشته شون رو فراموش نکنن. هاوکن نماد همه اوناییه که مجبور شدن خونه شون رو ترک کنن و تو یه جای دیگه، زندگی جدیدی رو شروع کنن. این کتاب حس و حال اونا رو خوب بهت نشون میده.

طبیعت وحشی، معلم زندگی

تقابل هاوکن با مناظر وسیع و خشن غرب وحشی، یکی دیگه از مضامین مهم کتابه. بیابان ها، کوه ها، طوفان های شن و آسمان های پرستاره، همه شون تو شکل گیری شخصیت هاوکن نقش دارن. طبیعت اینجا فقط یه پس زمینه نیست، خودش یه کاراکتره. یه کاراکتر ساکت اما قدرتمند که به هاوکن درس هایی درباره بقا، صبوری و عظمت جهان میده. اون یاد میگیره که چطور تو این طبیعت وحشی، جایگاه خودش رو پیدا کنه و چطور باهاش کنار بیاد.

«برای تنفس باید رو برمی گر داند. همچنان میان توفان می دوید که غرشی گوش هایش را کر کرد. چشم ها و دهان را محکم بست. اما این تنها باد ناملایم نبود که دید هاوکن را کور کرده بود. باز نگه داشتن چشم ها میان چنان تاریکی عمیقی فایده ای نداشت. مدام سکندری می خورد. اما هر افتادنی فرصتی کوتاه بود برای دراز کشیدن و گریز از جریان سهمگین خاک و شن بالای سر. هر چند سریع بلند می شد و با نفس های بریده بریده از راه بینی، دوباره حرکت بی هدف خود را از سر می گرفت.»

مرز بین واقعیت و قصه: چشمان تیزبین خواننده

یکی از ظرافت های هنری دیاز اینه که مرز بین واقعیت و روایت رو تو داستانش کمرنگ می کنه. هاوکن داره داستان خودش رو تعریف می کنه، اما چقدر از این داستان، همونطور که واقعاً اتفاق افتاده، روایت میشه؟ آیا اون داره واقعیت رو اون طور که هست تعریف می کنه یا اون طور که خودش میخواد به یاد بیاره یا بهش معنا بده؟ این بازی با ذهن خواننده، باعث میشه تو مدام تو عمق داستان فرو بری و از خودت بپرسی که حقیقت چیست و چطور داستان ها واقعیت رو شکل میدن.

نگاهی فلسفی به هستی

در دوردست پر از نکات فلسفی ریز و درشته. از جبر و اختیار گرفته تا معنای زندگی و مرگ. هاوکن تو مسیرش، با این سوالات بنیادی مواجه میشه و جواب های خودش رو پیدا می کنه. این کتاب بهت یادآوری می کنه که چطور میشه تو دل یه ماجرای پرهیجان، عمیق ترین افکار انسانی رو هم کشف کرد. اگه به کتاب های فلسفی و روان شناسی علاقه داری، مطمئن باش که این رمان برات پر از نکته های جالبه.

نقد و بررسی: در دوردست چرا اینقدر خاصه؟

اگه بخوایم صادق باشیم، در دوردست یه کتابیه که کمتر کسی پیدا میشه که ازش بد بگه. منتقدا و خواننده ها حسابی ازش استقبال کردن. حالا چرا اینقدر این کتاب خاص و موفقه؟ بیا با هم چندتا از دلایلش رو بررسی کنیم.

نثر سحرانگیز و زبان دلنشین

اولین چیزی که تو کتاب در دوردست به چشمت میاد، نثر فوق العاده و زبان غنی هرنان دیازه. قلم دیاز جوریه که تو رو پرت می کنه وسط داستان. اون می تونه با کلماتش یه فضای ملموس و قابل لمس بسازه. جمله هاش شاعرانه ان، اما نه جوری که خسته ات کنن. یه حس خاصی بهت میدن، مثل یه لالایی تو دل یه طوفان. این نثر قوی باعث میشه که حتی تو لحظه هایی که اتفاق خاصی هم نمیفته، از خوندن کتاب لذت ببری.

هاوکن: شخصیتی که باهاش زندگی می کنی

شخصیت پردازی هاوکن بی نظیره. اون یه کاراکتر چندبعدی و عمیقه که خیلی زود باهاش همذات پنداری می کنی. تنهاییش رو حس می کنی، ترس هاش رو می فهمی، و از بلوغ و پخته شدنش ذوق می کنی. هاوکن یه قهرمان کلاسیک نیست که همه چیز رو بدونه یا قدرت های خارق العاده داشته باشه. اون یه آدم معمولیه که تو شرایط سخت، قهرمان خودش میشه. همینه که باعث میشه هاوکن تا مدت ها بعد از تموم شدن کتاب، تو ذهنت بمونه.

روایت گری نوآورانه: هر صفحه یک شگفتی

همونطور که گفتم، ساختار روایی غیرخطی و شیوه خاص داستان گویی دیاز، واقعاً تحسین برانگیزه. اون جوری داستان رو روایت می کنه که تعلیق تا آخرین صفحه حفظ میشه. هر چقدر جلوتر میری، پازل ها کنار هم قرار می گیرن و یه تصویر بزرگ تر و کامل تر بهت میدن. این نوآوری تو روایت، باعث میشه خواننده مدام مشتاق باشه که ببینه بعدی چی میشه و چطور این تکه های مختلف، به هم وصل میشن.

استقبال جهانی و حرف های منتقدان

اگه بری سراغ نقدهایی که درباره در دوردست نوشته شده، می بینی که چقدر ازش تعریف و تمجید شده. نشریات معتبری مثل Publishers Weekly، New York Times و The Guardian حسابی از این کتاب تعریف کردن. مثلا Publishers Weekly نوشت: رمانی پر از تعلیق. روایتی باشکوه و باورپذیر از تنهایی. صدایی نو و متفاوت. دیوانه وار، غمگین و ظریف. یا New York Times گفت: یک کتاب عجیب، اثرگذار و تداعی کننده تنهایی و اندوه! این نظرات نشون میده که در دوردست فقط یه رمان خوب نیست، یه اتفاق مهم تو ادبیات معاصره.

این کتاب برای کی خوبه؟

اگه به رمان های روان شناختی علاقه داری که عمق آدم ها رو نشون میدن، این کتاب خوراک خودته. اگه از رمان های فلسفی لذت می بری که آدم رو به فکر فرو می برن، در دوردست برات مثل یه گنجه. اگه دنبال یه داستان وسترن غیرمتعارفی، یه وسترن که فقط هفت تیرکشی و دوئل نیست و حرف های بزرگ تری داره، این کتاب رو از دست نده. و اگه عاشق داستان های سفر و تحول شخصیت هستی، داستان هاوکن برات یه تجربه بی نظیره. خلاصه که در دوردست برای هر کسی که دنبال یه کتاب متفاوت و عمیق میگرده، یه انتخاب عالیه.

جوایز و افتخارات در دوردست: نشانی از ارزش ادبی

همونطور که قبلاً هم اشاره کردم، در دوردست فقط با استقبال خواننده ها و منتقدا روبه رو نشد، بلکه کلی جایزه و افتخار هم به دست آورد. این جوایز نشون میدن که این کتاب واقعاً یه اثر باارزشه و از نظر ادبی، جایگاه خاصی داره.

• نامزد نهایی جایزه پولیتزر (2018)
• برنده ی جایزه ی بین المللی ویلیام سارویان
• عنوان یکی از ده کتاب برتر پابلیشرز ویکلی (2017)
• نامزد نهایی جایزه PEN/Faukner برای داستان (2018)
• فینالیست جایزه انستیتو تحقیقات مهاجرت New American Voices

این لیست، خودش گواهیه بر اینکه هرنان دیاز با در دوردست یه اثر ماندگار خلق کرده که تونسته نظر داوران بزرگ ترین جوایز ادبی دنیا رو به خودش جلب کنه.

برش هایی منتخب از متن کتاب: پنجره ای به جهان هرنان دیاز

برای اینکه بهتر با فضای کتاب و سبک نویسندگی هرنان دیاز آشنا بشی، چند تا برش کوتاه و تاثیرگذار از متن کتاب رو برات انتخاب کردم. این برش ها بدون اینکه چیزی از داستان رو لو بدن، می تونن یه پنجره کوچیک به جهان در دوردست برات باز کنن.

«به نظر می آمد سپیده دم نزدیک است. طلوعی قطعی، اما هنوز ناپیدا که هاوکن را به جانب خود می کشاند. به نقطه ای در دوردست خیره شده بود و تردیدی نداشت که خیلی زود به رنگ سرخ درمی آید و ترسیم گر مسیری می شود که مستقیم به لینوس می رسد. باد موافق نشانه ی خوبی بود. امدادی که او را به جلو هل می داد و رد پایش را هم پاک می کرد.»

این پاراگراف نشون دهنده حس امید و جستجوگری هاوکنه. اینکه چطور حتی تو دل تاریکی و ناامیدی، به یه نقطه روشن خیره شده و اون رو راه نجات خودش می بینه. این نگاه شاعرانه به طبیعت و استفاده از عناصر محیطی برای بیان حس درونی شخصیت، یکی از ویژگی های بارز قلم دیازه.

«سوار کشتی که شدند یکی پول های هاوکن را گرفت، بعد او را به طبقهٔ پایین برد و عاقبت گوشهٔ تاریکی را نشانش داد. میان تخت ها، صندوق ها و بشکه ها، زیر فانوس های آونگ مانندِ آویزان از تیرهای چوبی، دسته دسته مهاجر پرسروصدا توی این ارزان ترین بخش از کشتی که بوی اصطبل و کلم گندیده می داد، می کوشیدند برای سفر طولانی شان فضایی هر چند اندک پیدا کنند. هاوکن از کنار کودک های خوابیده و گریان، زن های رنجور و خندان و مردهای مصمم و ترسیده عبور می کرد و لابه لای سایه هایی که زیر نور چراغ های لرزان کشتی کج وکوله شده بودند دنبال لینوس می گشت. اما هر لحظه ناامیدتر می شد. شتابان از میان دسته های پراکندهٔ مهاجرها و ملوان های پرمشغله به عرشه برگشت. خبری از بدرقه کننده ها نبود. تخته پل را جمع کرده بودند. نام برادر را فریاد زد. لنگر را کشیدند. کشتی راه افتاد. مسافرها هلهله کردند.»

این بخش، لحظه ورود هاوکن به دنیای پر از مهاجران کشتی و اوج تنهایی و ناامیدی اونه. دیاز با جزئیات دقیق، فضای شلوغ و در عین حال دلگیر کشتی رو به تصویر می کشه و حس گمگشتگی هاوکن رو بهت منتقل می کنه. بوی کلم گندیده و فانوس های آونگ مانند، همه و همه به ساخت این فضا کمک می کنن.

«او حتی انگلیسی هم بلد نیست و هیچ پولی حتی برای غذا هم ندارد، اما می خواهد هرطور شده است برادرش را پیدا کند. او راهی سفری می شود که زندگی او را تغییر می دهد. داستان از جایی شروع می شود که هاوکن مقابل آتش نشسته است و از گذشته اش می گوید. او از این می گوید که نامش چیست و نام خانوادگی اش چیست. در ابتدای داستان با این روبه رو می شویم که راوی می گوید نام خانوادگی اش هرگز مهم نبوده است. همین نشان می دهد که مهم نیست هاوکن ریشه در کجا دارد مهم سرنوشتی است که برسرش آمده است.»

این قسمت، به خوبی ساختار روایی داستان رو معرفی می کنه و به سوال هویت هاوکن، از همون ابتدا اشاره داره. این جمله که نام خانوادگی اش هرگز مهم نبوده است بلافاصله ذهن خواننده رو به سمت مفاهیم عمیق تر هویت و ریشه ها می بره و نشون میده که قرار نیست با یه داستان معمولی مواجه بشیم.

نتیجه گیری: منتظر چی هستی؟ این سفر تو رو صدا می زنه!

در دوردست از اون کتاب هاست که باید خونده بشه. فقط یه ماجرای هیجان انگیز تو غرب وحشی نیست، بلکه یه سفر درونی به اعماق روح انسانه. یه داستانی از تنهایی، گمگشتگی، و بعد پیدا کردن خودت تو دل همه این ها. هرنان دیاز یه شاهکار خلق کرده که هم لذت بخشه و هم ذهن رو درگیر می کنه.

اگه دنبال کتابی هستی که تو رو به چالش بکشه، به فکر فرو ببره، و در عین حال حسابی سرگرمت کنه، در دوردست دقیقاً همون چیزیه که نیاز داری. این کتاب بهت نشون میده که چطور میشه تو دل سختی ها، معنای زندگی رو پیدا کرد و چطور تنهایی، می تونه تبدیل به بزرگ ترین آموزگار بشه. فرصت تجربه این سفر بی نظیر ادبی رو از دست نده. مطمئن باش که هاوکن و داستانش، تا مدت ها تو ذهنت میمونن و مسیر نگاهت به زندگی رو تغییر میدن. شاید وقتشه خودت دست به کار بشی و این سفر رو شروع کنی!