معرفی فیلم بخارست

فیلم بخارست، اثری کمدی از مسعود اطیابی، یکی از بحث برانگیزترین فیلم های اخیر سینمای ایرانه که نظرات مختلفی رو به خودش جلب کرده. این فیلم که با بازی حسین یاری و پژمان جمشیدی ساخته شده، تونسته کلی هم فروش داشته باشه، اما آیا واقعاً خنده دار و دیدنیه؟ تو این مقاله قراره همه چیز رو درباره اش بگیم تا خودت تصمیم بگیری ارزش وقت گذاشتن رو داره یا نه.

راستش رو بخوایم، وقتی اسم فیلم کمدی ایرانی میاد، معمولاً یاد یه سری شوخی های تکراری و داستان های کلیشه ای می افتیم، یا شاید هم یه کمدی جدید و متفاوت که واقعاً بتونه دلمون رو شاد کنه. حالا فیلم «بخارست» تو کدوم دسته قرار می گیره؟ اصلاً تونسته به هدف اصلیش که همون خندوندن مخاطبه برسه یا فقط یه سری شوخی های دم دستی رو ردیف کرده؟ ما قراره تو این نوشته، فیلم بخارست رو حسابی کالبدشکافی کنیم؛ از اطلاعات شناسنامه ایش بگیر تا خلاصه داستان، معرفی بازیگرا و نقد و بررسی ریز به ریزش. حتی می خوایم ببینیم اصلاً این فیلم مناسب تماشای خانوادگی هست یا نه. پس اگه می خوای قبل از دیدن فیلم، یه دید جامع و بی طرفانه داشته باشی، تا آخرش با ما باش.

شناسنامه فیلم بخارست: همه چی از کجا شروع شد؟

اگه بخوایم یه نگاه کلی به این فیلم بندازیم، «بخارست» یه فیلم کمدی و ماجراجوییه که سعی کرده با یه تیم قوی، مخاطب رو به سینما بکشونه. کارگردانی این اثر رو کسی به عهده داشته که قبلاً هم تو ژانر کمدی اسم و رسمی پیدا کرده: مسعود اطیابی. اطیابی رو با فیلم هایی مثل «دینامیت»، «تگزاس» و «انفرادی» می شناسیم که همه شون تو گیشه موفق بودن و یه جورایی فرمول خاص خودش رو برای خندوندن مخاطب داره. نویسندگی «بخارست» هم کار حمزه صالحی بوده و تهیه کنندگی اش با علی طلوعی. ژانر فیلم هم که مشخصه، کمدیه، ولی یه رگه هایی از ماجراجویی و حتی اکشن هم توش دیده می شه که سعی کرده تنوعی به فضای داستان بده.

این فیلم بالاخره تو تاریخ ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در سینماهای سراسر کشور اکران شد و مدت زمان تماشاش هم حدود ۹۰ دقیقه است، یعنی یه جورایی یه فیلم متوسط از لحاظ تایم. تگ لاین یا همون خلاصه کوتاه رسمیش هم اینه که دو برادر در دل یک دردسر بزرگ، در تقابل حق خواهی و ناعدالتی. این خلاصه کوتاه خودش یه جورایی نشون می ده فیلم می خواد هم کمدی باشه و هم یه خورده به مسائل اجتماعی و فساد بپردازه، اما اینکه چقدر موفق بوده، جای بحث داره.

بخارست؛ قصه دو برادر و دردسرهای عجیب غریب

قصه فیلم بخارست درباره دو برادره که اسمشون جلیل و جلاله. این دو تا از زمین تا آسمون با هم فرق دارن. جلال، که برادر بزرگ تره، یه آدم نسبتاً سنتی تر و با فکر و خیاله، در حالی که جلیل، برادر کوچیک تر، کلاً تو یه دنیای دیگه سیر می کنه. جلیل یه جورایی عاشق شهرت و فضاهای مجازیه و هدفش اینه که از طریق بلاگری و تولید ویدئوهای طنز، تو اینستاگرام معروف بشه و یه پولی به جیب بزنه. این روزا هم که همه دنبال معروفیت تو فضای مجازی ان، این ایده اولیه شاید جذاب به نظر برسه.

ماجرا از جایی شروع می شه که جلیل برای یکی از چالش های اینستاگرامی و ساخت یه دوربین مخفی، دست به کارهای عجیبی می زنه. همین کاراش باعث می شه که خودش و برادرش، جلال، ناخواسته وارد یه دردسر حسابی بشن. یه دفعه خودشون رو تو دل یه ماجرای فساد می بینن که سر و کارشون به یه آقازاده و کلی اتفاقات پیش بینی نشده می افته. از اینجا به بعد، داستان یه شکل ماجراجویانه به خودش می گیره و این دو برادر باید با کلی موانع و آدم های خلافکار دست و پنجه نرم کنن تا از این مخمصه نجات پیدا کنن.

داستان فیلم بخارست می خواد یه جورایی هم خنده دار باشه، هم یه نقد به وضعیت جامعه، فساد و تب بلاگری این روزا بندازه. اما آیا واقعاً تونسته همزمان این همه کار رو درست انجام بده؟ خب، اگه بخوایم رک و راست بگیم، یه جاهایی از فیلم این حس رو بهمون می ده که انگار سازنده ها فقط خواستن شوخی های دم دستی رو کنار هم بچینن تا مخاطب رو به زور بخندونن. این قضیه یه کمی تجربه تماشای فیلم رو تلخ می کنه، مخصوصاً اگه انتظار یه کمدی با کیفیت تر رو داشته باشی.

تو فیلم بخارست، یه جورایی هرچیزی که ممکنه خنده دار باشه، حتی اگه بی ربط، اومده تا مخاطب رو سرگرم کنه. این روش شاید برای بعضی ها جذاب باشه، اما خیلی ها معتقدن کمدی باید از دل موقعیت ها و شخصیت ها بیرون بیاد، نه اینکه صرفاً لودگی باشه.

بازیگران فیلم بخارست: ستاره هایی که دور هم جمع شدند، ولی چطور؟

یکی از نقاط قوت ظاهری فیلم «بخارست»، حضور بازیگرای مطرح و محبوبه که خودشون به تنهایی می تونن کلی تماشاگر رو به سینما بکشونن. حسین یاری، پژمان جمشیدی و امیرحسین آرمان، سه اسم بزرگی هستن که تو این فیلم کنار هم قرار گرفتن. حالا بیاید ببینیم هر کدوم چقدر تونستن نقش خودشون رو در بیارن و اصلاً شیمی بینشون چطور بوده.

حسین یاری در نقش جلال: از نیسان آبی تا بخارست

حسین یاری، بازیگر پرطرفدار و باتجربه ایه که از سن کم وارد دنیای بازیگری شده و با نقش آفرینی های مختلف، خودش رو ثابت کرده. از کارهای دراماتیکش مثل «شب دهم» بگیر تا نقش های کمدی اخیرش مثل «نیسان آبی». تو «بخارست» هم نقش جلال رو بازی می کنه، برادر بزرگ تر و نسبتاً جدی تر. کسایی که سریال نیسان آبی رو دیدن، حتماً با این تیپ شخصیتی حسین یاری آشنا هستن. یه جورایی اینجا هم همون لحن و سبک رو حفظ کرده. جلال یه جورایی آدم حسابی تره و سعی می کنه جلوی دیوونه بازی های جلیل رو بگیره، اما خودش هم ناخواسته درگیر ماجراها می شه. خیلی ها معتقدن نقش جلال برای حسین یاری تکرار مکررات بوده و چیز جدیدی به کارنامه هنریش اضافه نکرده. با این حال، بازی روان و بامزه اش تو لحظاتی که باید، تونسته یه کم از بار فیلم رو کم کنه.

پژمان جمشیدی در نقش جلیل: از فوتبال تا کمدی های تکراری؟

پژمان جمشیدی، پدیده این سال های سینمای ایرانه که از مستطیل سبز اومد روی پرده نقره ای و حسابی هم موفق شد. از سریال «پژمان» گرفته تا فیلم های پرفروش کمدی مثل «تگزاس» و «دینامیت». تو «بخارست» هم نقش جلیل رو داره، برادر کوچیک تر و بلاگر که هدفش معروفیت تو اینستاگرامه. جلیل یه جورایی شخصیتی احمق، ترسو و دست وپاچلفتیه که با تصمیماتش، خودش و بقیه رو به دردسر می ندازه. اینجا هم باز پژمان جمشیدی تو همون قالب همیشگی خودش ظاهر شده که تو اکثر کمدی هاش دیدیم. البته این سبک بازی برای پژمان جمشیدی کلی طرفدار داره و خیلی ها ازش استقبال می کنن. اما یه سری منتقدا میگن که پژمان جمشیدی تو یه سیکل معیوب از ایفای نقش های احمقانه گیر کرده و باید نقش های جدیدتری رو امتحان کنه تا از تکرار خارج بشه. در هر حال، انرژی و تلاشش برای خندوندن مخاطب تو این فیلم هم مشهوده.

امیرحسین آرمان و بقیه ستاره ها: نقش های کلیدی

امیرحسین آرمان هم یکی دیگه از بازیگرای جوون و خوش آتیه سینماست که تو «بخارست» حضور داره. اون که با فیلم هایی مثل «صد سال به این سال ها» و سریال هایی مثل «پریا» و «کیمیا» شناخته شده، تو این فیلم هم نقش مهمی رو ایفا می کنه. علاوه بر این سه نفر، بازیگران با سابقه و محبوبی مثل هادی کاظمی، غلامرضا نیکخواه، بابک کریمی، ایمان صفا، وحید آقاپور، رضا بهبودی، غزال نظر و پونه عاشورپور هم تو این فیلم بازی کردن که هر کدومشون به نوعی به داستان اضافه شدن.

حالا سوال اینجاست که آیا این ترکیب قوی از بازیگران تونسته موفق باشه؟ آیا شیمی لازم بینشون شکل گرفته؟ اگه بخوایم صادق باشیم، با اینکه بازیگرا هر کدوم به تنهایی اسمای بزرگی هستن، اما خیلی ها معتقدن تو «بخارست» نتونستن یه تیم کمدی قوی و مکمل رو تشکیل بدن. یعنی اون جرقه ای که بین دو بازیگر کمدی باید زده بشه تا خنده های از ته دل به وجود بیاد، اینجا خیلی کم دیده می شه. شاید به خاطر تکراری بودن نقش ها یا شاید هم به خاطر فیلمنامه که نتونسته از این پتانسیل به خوبی استفاده کنه.

نقد و بررسی فیلم بخارست: خنده زورکی یا کمدی واقعی؟

رسیدیم به بخش اصلی ماجرا، یعنی نقد و بررسی خود فیلم «بخارست». فیلمی که با اون همه اسم و رسم، انتظارات زیادی رو تو دل مخاطب ایجاد می کنه. آیا واقعاً تونسته انتظارات رو برآورده کنه؟ بیاید با هم جزء به جزء نگاه کنیم.

فیلمنامه: داستانی شلخته و پر از کلیشه

اگه بخوایم از همون اولش بگیم، فیلمنامه «بخارست» خیلی ها رو ناامید کرده. ایده اولیه بلاگری و درگیر شدن با یه آقازاده شاید تو نگاه اول جذاب باشه، اما تو اجرا، خیلی خلاقیت خاصی توش دیده نمی شه. داستان پر از کلیشه هاییه که قبلاً تو فیلم های دیگه هم بارها و بارها دیدیم. مشکل اصلی اینه که فیلمنامه نتونسته به مضامینش عمق بده. یعنی همونطور که یه منتقد می گفت، داستان فقط روی سطح مسائل می چرخه و به هیچ کدومشون عمیقاً نمی پردازه.

ساختار روایی فیلم هم یه جورایی شلخته و بی هدفه. شوخی ها اغلب از دل موقعیت های منطقی بیرون نمی آن و بیشتر به نظر می رسه که سازنده ها هرچی شوخی دم دستی به ذهنشون رسیده رو وارد داستان کردن. نتیجه اش هم این می شه که مخاطب یه جاهایی احساس خستگی می کنه و اون ارتباط لازم رو با داستان و شخصیت ها برقرار نمی کنه. یه فیلم کمدی موفق باید یه سیر منطقی تو شوخی هاش داشته باشه، اما «بخارست» تو این زمینه خیلی موفق نبوده.

کارگردانی مسعود اطیابی: فرمول تکراری؟

مسعود اطیابی تو ژانر کمدی، یه فرمول خاص خودش رو داره که تا حالا براش خوب جواب داده و فروش بالایی رو تجربه کرده. تو «بخارست» هم همون فرمول رو پیاده کرده: شوخی های کلامی، استفاده از بازیگرای محبوب و یه داستان پر از اتفاقات و تعقیب و گریز. اما سوال اینجاست که آیا این فرمول هنوزم جواب می ده؟

خیلی ها معتقدن اطیابی تو این فیلم هم از شوخی های دم دستی استفاده کرده و خبری از کمدی موقعیت واقعی یا کمدی سیاه و هوشمندانه نیست. یه جورایی فیلم به جای اینکه خنده واقعی رو بر لب مخاطب بیاره، بیشتر به لودگی و طنز سطحی اکتفا کرده. این سبک کارگردانی شاید برای یه بار دیدن و سرگرم شدن بد نباشه، اما اگه دنبال یه کمدی عمیق تر و با کیفیت تر باشی، احتمالاً «بخارست» انتظاراتت رو برآورده نمی کنه.

پیام ها و مضامین: نقد اجتماعی زیر سایه کمدی سطحی

فیلم «بخارست» سعی می کنه همزمان که کمدی باشه، یه نیم نگاهی هم به مسائل اجتماعی و فساد بندازه. ماجرای آقازاده ها و بلاگری که تو جامعه امروز ما حسابی داغه، موضوعات اصلی فیلم هستن. اما آیا این تلاش فیلم برای نقد مسائل اجتماعی و فساد موفق بوده؟

شاید بشه گفت فیلم بخارست بیشتر از اینکه بخواد نقد عمیقی به این مسائل داشته باشه، صرفاً ازشون به عنوان یه ابزار برای ایجاد موقعیت های کمدی استفاده کرده. نقدش به بلاگری و فضای مجازی هم خیلی سطحی می گذره و حرف جدیدی برای گفتن نداره. یه جورایی شبیه به همون حرفایی که خودمون تو فضای مجازی می شنویم.

در کل، «بخارست» رو نمی شه یه کمدی با کیفیت بالا و پیام های عمیق اجتماعی دونست. بیشتر یه فیلمه که برای فروش بالا تو گیشه ساخته شده و سعی کرده با یه ترکیب از بازیگرای محبوب و شوخی های روتین، مخاطب رو برای یه ساعت و نیم سرگرم کنه. اگه خیلی سخت گیر نباشی، شاید بتونه لحظاتی خنده ات رو در بیاره، اما اگه دنبال یه تجربه سینمایی خاص هستی، احتمالاً باید بری سراغ فیلم های دیگه.

بخارست از نگاه مردم و منتقدان: کارنامه قبولی یا مردودی؟

وقتی فیلم «بخارست» اکران شد، خیلی زود نظرات مختلفی رو به خودش جلب کرد. هم منتقدان سینما و هم تماشاگران عادی، هر کدوم دیدگاه های خودشون رو داشتن. اگه بخوایم یه جمع بندی کلی از این نظرات داشته باشیم، می شه گفت فیلم یه جورایی تو دو قطب کاملاً متفاوت قرار گرفته.

از یه طرف، خیلی از منتقدان سینما روی کیفیت پایین فیلمنامه، شوخی های تکراری و لوس، بازی های گاهی اوقات ضعیف و کارگردانی بی هدف تاکید کردن. مثلاً یکی از منتقدا گفته بود: فیلمنامه بخارست هیچ طرح، پالت درون مایه، بن مایه انگار هیچ دیالوگ نداره به حسب فی البداهه ضعیف بدون هیچ خنده ای. یا یه نفر دیگه گفته بود: فیلمی فاجعه، ضعیف، سبک، هیچ طنز قدرتمندی نداره و همه تکنیک های دکوپاژ و میزانسن بد هستند. این نظرات نشون می ده که از دیدگاه حرفه ای، «بخارست» نتونسته رضایت منتقدین رو جلب کنه و خیلی جاها حتی توهین به شعور مخاطب تلقی شده.

از طرف دیگه، تماشاگران عادی طیف وسیع تری از نظرات رو داشتن. بعضی ها از فیلم خیلی خوششون اومده بود و می گفتن که حسابی خندیدن و فیلم سرگرم کننده بوده. یه کاربر نوشته بود: خیلی عالی بود من که خوشم اومد دست کارگردانش درد نکنه و با آرزوی سلامتی و خرسندی برای تمام بازیگرانش. یه نفر دیگه هم گفته بود که به خاطر ماجراجویی و طرح نقشه از فیلم خوشش اومده. این دسته از تماشاگران، بیشتر به دنبال یه سرگرمی ساده و لحظاتی خنده بدون تحلیل عمیق بودن و از این بابت، «بخارست» براشون راضی کننده بود.

اما نمی شه منکر شد که تعداد نظرات منفی از طرف تماشاگران هم کم نبوده. خیلی ها از فیلم به عنوان مزخرف، بی مزه، وقت تلف کن، مصنوعی و افتضاح یاد کردن. مثلاً یه نفر نوشته بود: واقعاً افتضاح به تمام معنا. فیلمنامه مسخره، بی محتوا و از همه مهم تر کمدی لوس. و حتی بعضی ها به بازی پژمان جمشیدی هم که قبلاً کلی طرفدار کمدی اش بودن، انتقاد کرده بودن.

خلاصه که «بخارست» یه فیلمیه که یا ازش بدت میاد یا ازش خوشت میاد، وسطی نداره! ولی اگه بخوایم عادلانه بگیم، کفه ترازو به سمت ضعف ها سنگینی می کنه و تعداد زیادی از مخاطبین و منتقدین، این فیلم رو تو سطح پایین تری از کمدی های موفق ایرانی قرار دادن.

خانواده ها حواس شون باشه: آیا بخارست مناسب همه سنین هست؟

یکی از دغدغه های اصلی خانواده ها موقع انتخاب فیلم، اینه که آیا محتوای فیلم برای بچه ها و کل اعضای خانواده مناسبه یا نه. «بخارست» هم از اون دسته فیلم هاست که باید قبل از تماشا با بچه ها، حسابی حواستو جمع کنی. با اینکه ژانرش کمدیه، اما یه سری مسائل توش هست که شاید برای بچه های کوچیک مناسب نباشه و حتی نیاز به توضیح و گفت وگوی شما با فرزندانتون داشته باشه.

زبان فیلم: خشونت های کلامی و حرف های نامناسب

اگه بخوایم رک و راست بگیم، مکالمات بین شخصیت ها، مخصوصاً بین جلیل و جلال، پر از الفاظ و شوخی هایی هست که می تونه توهین آمیز و نامناسب باشه. دیالوگ هایی که توش تحقیر، کنایه و حتی فحش های سبکی مثل زر زدم، عوضی، بی شرف، گمشو و از این دست کلمات به کار می ره، کم نیست. این جور خشونت های کلامی می تونه روی ذهن بچه ها تاثیر منفی بذاره و یه الگوی بد برای ارتباط برقرار کردن بهشون بده. ممکنه بچه ها فکر کنن استفاده از این الفاظ تو گفت وگوهای روزمره طبیعیه.

صحنه ها: تعقیب و گریز و مفاهیم بحث برانگیز

جدا از حرف های نامناسب، فیلم پر از صحنه های تعقیب و گریز، زدوخورد فیزیکی و یه سری خشونت های کمدیه که شاید برای بچه های کوچیک تر اضطراب آور باشه. البته این خشونت ها بیشتر کمدیه تا جدی، ولی با این حال، باید حواسمون باشه.

همچنین، فیلم به یه سری مفاهیم دیگه هم می پردازه که نیاز به توضیح دارن. مثلاً شخصیت همسر جلال که برای زیبایی بارها خودش رو به تیغ جراحی سپرده تا حدی که جلال بعد از برگشتن از سفر، زنش رو نمی شناسه! این بخش می تونه یه فرصت خوب باشه برای صحبت با بچه ها درباره معیارهای واقعی زیبایی، تاثیر رسانه ها روی این موضوع و اهمیت خودباوری. یا ماجرای حق طلبی پسر وزیر و مبارزه با فساد. این قسمت ها اگه با دقت و زیر نظر والدین دیده بشه، می تونه زمینه ای برای گفت وگوهای مفید آموزشی باشه.

خلاصه اینکه، تماشای فیلم «بخارست» با کودکان و نوجوانان باید با نظارت کامل شما همراه باشه. اگه تصمیم گرفتید با خانواده ببینیدش، حتماً بعد از فیلم، درباره نکات منفی مثل خشونت های کلامی و تاثیرات بد رفتارهای تحقیرآمیز با فرزندانتون حرف بزنید. همچنین می تونید درباره مفاهیم مثبت تر مثل مبارزه با فساد یا اهمیت احترام به دیگران در فضای مجازی، باهاشون گفت وگو کنید تا از این فرصت برای یه آموزش غیرمستقیم استفاده کرده باشید. این فیلم ارزش آموزشی خاصی نداره که خودش بتونه یه ارزش اخلاقی رو تو بچه ها ایجاد کنه، پس این وظیفه ماست که این نکات رو براشون روشن کنیم.

چطور فیلم بخارست رو ببینیم یا دانلود کنیم؟

خب، حالا که همه چیز رو درباره فیلم «بخارست» فهمیدیم و تصمیممون رو گرفتیم که ببینیمش یا نه، می رسیم به این سوال که چطور می تونیم به این فیلم دسترسی پیدا کنیم. خوشبختانه این روزا راه و روش های قانونی زیادی برای تماشای فیلم ها وجود داره که بهتره از همون ها استفاده کنیم تا هم حق سازنده ها پایمال نشه و هم خودمون یه تجربه با کیفیت داشته باشیم.

اگه بخواید قانونی فیلم «بخارست» رو تماشا کنید، می تونید به سراغ پلتفرم های VOD (ویدئو درخواستی) داخلی برید. معمولاً سرویس هایی مثل فیلیمو و نماوا، جدیدترین فیلم ها و سریال های ایرانی رو بعد از اکران سینمایی، برای تماشای آنلاین یا دانلود قانونی در دسترس قرار می دن. کافیه تو این پلتفرم ها جست وجو کنید و بعد از خرید اشتراک یا پرداخت هزینه مربوط به فیلم، از تماشاش لذت ببرید.

البته خب، یه سری روش های غیرقانونی و غیررسمی هم برای دسترسی به فیلم ها وجود داره. مثلاً با یه جست وجوی ساده تو کانال های تلگرامی یا وب سایت های اشتراک ویدئو مثل آپارات، ممکنه لینک های تماشای این فیلم رو پیدا کنید. اما باید حواستون باشه که این روش ها معمولاً قانونی نیستن، ممکنه کیفیت مناسبی نداشته باشن و حتی ممکنه دستگاهتون رو درگیر بدافزار کنن. پس پیشنهاد می کنیم اگه قصد تماشای «بخارست» رو دارید، حتماً از راه های قانونی اقدام کنید.

حرف آخر: بخارست؛ کمدی که شاید جنجالی شد!

خب، رسیدیم به انتهای بررسی فیلم «بخارست». اگه بخوایم یه جمع بندی نهایی از این فیلم داشته باشیم، می شه گفت «بخارست» یه فیلم کمدی با پتانسیل های زیاد بود که متاسفانه نتونست به اوج این پتانسیل ها دست پیدا کنه. حضور بازیگرای محبوب و یه ایده اولیه نسبتاً به روز، امیدواری زیادی ایجاد کرده بود، اما در عمل، فیلمنامه ای شلخته، شوخی های دم دستی و تکراری بودن نقش ها، باعث شد که خیلی ها ازش ناامید بشن.

فیلم تلاش می کنه هم کمدی باشه و هم به نقد مسائل اجتماعی و فساد بپردازه، اما این تلاش ها خیلی عمیق نیستن و بیشتر روی سطح موضوعات می مونن. کارگردانی مسعود اطیابی هم همون فرمول همیشگی خودش رو دنبال کرده که برای بعضی ها هنوزم خنده داره و برای بعضی های دیگه، دیگه تکراری شده.

«بخارست» یه تجربه کمدی جنجالی بود که از نظر فروش حسابی موفق شد، اما از نظر کیفیت هنری و محتوایی، نتونست نمره قبولی رو از همه بگیره. این فیلم بیشتر برای کسایی مناسبه که دنبال یه سرگرمی ساده و بدون دردسرن و خیلی به کیفیت فیلمنامه و عمق شوخی ها اهمیت نمی دن.

اگه به دنبال یه کمدی هستید که فقط برای یه مدت کوتاه ذهنتون رو از دغدغه ها دور کنه و زیاد به کیفیتش فکر نمی کنید، شاید «بخارست» بتونه کمی سرگرمتون کنه. اما اگه دنبال یه کمدی هوشمندانه، با فیلمنامه قوی و بازی های درخشان هستید، شاید بهتر باشه به فکر فیلم های کمدی دیگه باشید.

اگه با این حال دوست دارید کمدی های دیگه رو امتحان کنید، پیشنهاد می کنیم به سراغ فیلم هایی مثل «مشتری گرامی»، «مصادره» یا حتی «لاتاری» برید که هم کمدی هستن و هم داستان های جذابی دارن. انتخاب نهایی با خود شماست که کدوم نوع کمدی رو ترجیح می دید.