فیلم سینمایی Mary Poppins (ساخته ۱۹۶۴)

«مری پاپینز» (Mary Poppins) محصول ۱۹۶۴، یه فیلم موزیکال دیزنیه که با جادوی بی حد و حصر و ترانه های فراموش نشدنی، تونسته قلب میلیون ها نفر رو تسخیر کنه و به یه کلاسیک واقعی برای همه ی نسل ها تبدیل بشه. این فیلم قشنگ، نه تنها داستان یه پرستار فوق العاده رو روایت می کنه، بلکه درس هایی از زندگی، خانواده و اهمیت شادی رو هم بهمون یاد می ده و حس کنجکاوی و نوستالژی رو تو وجودمون زنده می کنه.

بیا با هم غرق جادوی مری پاپینز بشیم: یه کلاسیک دوست داشتنی!

یادش بخیر، بچگیامون یا حتی همین الان که اسم مری پاپینز میاد، یه لبخند محو میاد رو لبمون. این فیلم یه جوری با روح و روان آدم بازی می کنه که غیرقابل وصفه. داستان از اونجا شروع می شه که خانواده بنکس، یه خانواده کاملاً انگلیسی و کمی هم خشک و رسمی، توی خونه شماره ۱۷ خیابان گیجیک می خوان یه پرستار جدید برای بچه های شیطونشون، جین و مایکل، پیدا کنن. آقای بنکس، غرق توی دنیای بانکداری و قوانین سخته و خانم بنکس هم درگیر جنبش های حقوق زنان و خلاصه هر کدومشون یه جورایی سرشون شلوغه و کمتر به بچه هاشون می رسن.

بچه ها که دلشون یه پرستار مهربون و پر از بازی می خواد، آگهی خودشون رو می نویسن، اما آقای بنکس سخت گیر اون رو پاره می کنه و میندازه توی شومینه. اما مگه جادو بیکاره؟ تکه های پاره شده آگهی از دودکش خونه میرن بالا و درست و حسابی میفتن دست یه نفر: خانم مری پاپینز! یه خانم شیک پوش و کمی هم مرموز که با چترش از آسمون میاد پایین و انگار از اول هم همین جا بوده. مری پاپینز نه تنها یه پرستار معمولی نیست، بلکه یه آدمیه که جادو رو با خودش میاره، اما نه از نوع هالیوودی و عجیب غریبش؛ از اون جادوهایی که زندگی رو قشنگ تر می کنه.

فکرشو بکن، مری پاپینز برای ماجراجویی هاش اصلاً نیازی به عصای جادو نداره. اون با یه قاشق شکر، هر داروی تلخی رو شیرین می کنه، با یه نگاهش اتاق بهم ریخته رو مرتب می کنه و مهم تر از همه، با برت، یه رفیق قدیمی و مهربون که همه کاره است – از نقاش و خواننده و دودکش پاک کن بگیر تا یه رفیق راه برای ماجراجویی های فضایی – یه دنیای جدید رو برای جین و مایکل خلق می کنه. اونا میرن توی نقاشی ها، با حیوانات حرف می زنن، روی سقف ها می رقصن و خلاصه هر کاری که فکرشو بکنی، تجربه می کنن.

فضای فیلم تماماً شادی، رنگ و موزیکه. هر لحظه اش پر از حس خوب و نوستالژیه که تو رو به دوران کودکی می بره. از صحنه های پرواز با چتر توی آسمون لندن تا رقص های شاد روی پشت بوم ها، همه چیز یه جوری دلنشینه که حتی بعد از این همه سال، هنوزم وقتی فیلم رو می بینی، انگار داری برای اولین بار تجربه اش می کنی.

کی پشت این جادو بود؟ عوامل اصلی و قصه های پشت صحنه

ساختن فیلمی به این عظمت، قطعاً کار یه تیم خفن و پر از استعداد بوده. مری پاپینز (Mary Poppins) فقط یه فیلم موزیکال ساده نیست؛ نتیجه سال ها تلاش و خلاقیت یه عالمه آدم بااستعداده که هر کدومشون سنگ تموم گذاشتن تا این جادو به پرده سینما برسه.

مغزهای متفکر: کارگردان و تهیه کننده

رابرت استیونسون، کارگردان این شاهکار، با اون نگاه ریزبین و هنریش، تونست دنیای جادویی مری پاپینز رو به بهترین شکل ممکن به تصویر بکشه. اما خب، نباید نقش والت دیزنی رو فراموش کنیم. والت دیزنی خودش یه پا جادوگر بود و این پروژه برای اون یه جورایی شخصی بود. اون سال ها تلاش کرده بود تا حقوق ساخت این فیلم رو از P.L. Travers، نویسنده کتاب های مری پاپینز، بگیره. دیزنی می خواست یه فیلم شاد و موزیکال بسازه که پر از انیمیشن و آهنگ باشه، چیزی که Travers اصلاً باهاش موافق نبود و دوست داشت داستانش جدی تر و تلخ تر باشه. این کشمکش ها، خودش یه داستان جداگانه و جذابه که تو فیلم نجات آقای بنکس (Saving Mr. Banks) قشنگ به تصویر کشیده شده.

والت دیزنی با اصرار و چرب زبونی های خاص خودش، بالاخره Travers رو راضی کرد، اما با این حال، خانم نویسنده در تمام مراحل تولید، سر و کله اش پیدا می شد و از جزئیات کوچیک تا کلیات فیلم ایراد می گرفت. اما تهش، دیدیم که اصرار و دیدگاه والت دیزنی چقدر درست بود و نتیجه اش شد یه فیلم که هنوز هم توی تاریخ سینما می درخشه.

ستاره هایی که درخشیدند: بازیگران و نقش آفرینی ها

اینجا می رسیم به قسمت هیجان انگیز قصه: بازیگرها! انتخاب بازیگر برای مری پاپینز واقعاً یه ریسک بزرگ بود، چون باید کسی رو پیدا می کردن که هم بتونه آواز بخونه، هم برقصه و هم اون شخصیت خاص مری پاپینز رو به بهترین شکل ممکن نشون بده.

• جولی اندروز (Mary Poppins): جولی اندروز یه ستاره واقعی بود که با این فیلم، شهرتش جهانی شد. اون قبلاً توی تئاتر برادوی غوغا کرده بود، اما این اولین فیلم سینمایی بزرگش بود. نقش آفرینی بی نظیرش، همون لبخندای مرموزش، اون نگاهای عمیقش و البته صدای فوق العاده اش باعث شد که اون سال اسکار بهترین بازیگر زن رو بگیره. اصلاً آدم دیگه مری پاپینز رو جز با چهره جولی اندروز نمی تونه تصور کنه.
• دیک ون دایک (Bert): خب، دیک ون دایک هم که دیگه نیازی به معرفی نداره! اون با کاریزما و استعداد چندوجهی خودش، نقش برت رو جوری بازی کرد که انگار این نقش فقط برای خودش ساخته شده بود. با اون لهجه لندنی بامزه و حرکات آکروباتیکش، تونست یه شخصیت کاملاً دوست داشتنی و فراموش نشدنی رو خلق کنه. برت یه رفیق خوب برای بچه ها و مری پاپینز بود و نقش پررنگی تو ماجراجویی ها داشت.
• دیگر بازیگران کلیدی: علاوه بر این دو ستاره، بازیگرانی مثل دیوید تاملینسون در نقش آقای بنکس و گلینیس جونز در نقش خانم بنکس هم درخشان بودن. اونا تونستن تغییر شخصیت تدریجی خانواده بنکس رو به خوبی نشون بدن و این حس رو به مخاطب بدن که حتی آدمای خیلی جدی هم می تونن تهش کمی شاد و راحت گیر باشن.

جادوگری های فنی و چالش های اقتباس

مری پاپینز (Mary Poppins) یکی از پیشگامان استفاده از جلوه های ویژه زمان خودش بود. ترکیب انیمیشن با بازیگران واقعی، اون هم توی سال ۱۹۶۴، واقعاً شاهکار بود. صحنه هایی که جولی اندروز و دیک ون دایک توی دنیای نقاشی ها آواز می خوندن و می رقصیدن، یا وقتی برت و مری روی دودکش ها راه می رفتن، همه این ها با نوآوری های فنی و خلاقیت های بصری اون زمان ممکن شد.

همونطور که بالاتر گفتم، بزرگترین چالش تولید، برقراری ارتباط با P.L. Travers بود. اون نویسنده سرسخت و کمال گرایی بود که حاضر نبود به راحتی کنترل داستانش رو از دست بده. درگیری ها و بحث های زیادی بین Travers و والت دیزنی در مورد لحن، شخصیت ها و حتی جزئیات کوچک وجود داشت. Travers دوست داشت داستان جدی تر و کمی تاریک تر باشه، اما دیزنی می خواست یه فیلم موزیکال شاد و رنگارنگ برای خانواده ها بسازه. در نهایت، دیدگاه دیزنی غالب شد و فیلمی ساخته شد که شاید از نظر Travers کاملاً وفادار به کتاب نبود، اما از نظر مخاطبان جهانی، یه شاهکار بی بدیل از آب درآمد.

«ساخت مری پاپینز (Mary Poppins) تنها نتیجه استعدادهای فردی نبود، بلکه حاصل اراده و دیدگاه یک مرد (والت دیزنی) برای به تصویر کشیدن جادو در عین ناباوری بود.»

گوش کن به آوازهای جادویی: موسیقی متن و ترانه های ماندگار

اگه مری پاپینز (Mary Poppins) رو بدون موسیقی متن و ترانه های فوق العاده اش تصور کنیم، چیزی جز یه پوسته خالی باقی نمی مونه. این فیلم نه تنها یه داستان جادویی داره، بلکه یه جشن واقعی از ملودی ها و ترانه هایی هست که سال هاست توی ذهن و قلبمون مونده.

برادران شرمن: خالقان ملودی های ابدی

قهرمانان پشت پرده این ترانه های جاودانه، کسی نیستن جز ریچارد ام. شرمن و رابرت بی. شرمن، معروف به برادران شرمن. این دو نفر، مغز متفکر و هنرمند پشت خیلی از آهنگ های دیزنی هستن و تونستن برای مری پاپینز یه سری ملودی بنویسن که هم به داستان جون بده و هم به خودی خود، یه اثر هنری مستقل باشه. اونا نه تنها آهنگ ها رو ساختن، بلکه شعرها رو هم خودشون نوشتن و برای هر شخصیت و موقعیت، یه ترانه خاص و به یادماندنی خلق کردن.

ترانه هایی که از یاد نمی روند

هر کدوم از ترانه های مری پاپینز یه دنیا داستان و معنی تو خودشون دارن. بیا یه نگاهی بندازیم به بعضی از اون ها که دیگه بخشی از فرهنگ پاپ شدن:

• A Spoonful of Sugar: این آهنگ دقیقاً همون چیزیه که مری پاپینز به بچه ها یاد می ده. یعنی حتی وقتی داری یه کار سخت یا ناخوشایند رو انجام می دی، اگه یه ذره شیرینی و خوش بینی بهش اضافه کنی، همه چیز آسون تر و لذت بخش تر می شه. کیه که این آهنگ رو بشنوه و لبخند نزنه؟
• Supercalifragilisticexpialidocious: دیگه از این آهنگ خفن تر و طولانی تر داریم؟ این کلمه بامزه که مری پاپینز به بچه ها یاد می ده، وقتی کاربرد داره که هیچ کلمه ای برای توصیف حس خوب و فوق العاده یه چیزی پیدا نکنی. این آهنگ نشون می ده که چقدر می شه با کلمات بازی کرد و ازشون لذت برد.
• Chim Chim Cher-ee: این آهنگ برت، دودکش پاک کن دوست داشتنیه که وقتی از پشت بوم ها بالا می ره و لندن رو از بالا می بینه، اون رو می خونه. این ترانه یه جورایی حس آزادی، سادگی و رضایت از زندگی رو منتقل می کنه، حتی اگه زندگی خیلی پر زرق و برق نباشه.
• Feed the Birds: شاید این آهنگ، از نظر خیلی ها، یکی از عمیق ترین و احساسی ترین ترانه های فیلم باشه. مری پاپینز این آهنگ رو برای بچه ها می خونه و به اونا یاد می ده که چقدر کارای کوچیک و مهربونی مثل غذا دادن به پرنده ها، می تونه معنی دار و با ارزش باشه. این آهنگ یه جورایی نماینده قلب و روح فیلمه و نشون می ده که مری پاپینز چقدر به چیزای کوچیک زندگی اهمیت می ده.
• Let’s Go Fly a Kite: این آهنگ در پایان فیلم خونده می شه و نماد امید، وحدت و شادی خانوادگیه. وقتی خانواده بنکس با هم دارن بادبادک بازی می کنن، این آهنگ حس خوب رهایی و لذت بردن از کنار هم بودن رو منتقل می کنه.

موسیقی توی مری پاپینز (Mary Poppins) فقط یه پس زمینه برای داستان نیست؛ خودش یه شخصیت اصلیه که احساسات، پیام ها و حتی پیشرفت شخصیت ها رو به جلو می بره. این آهنگ ها سال هاست که توی جشن ها، مدارس و حتی زندگی روزمره مردم، زمزمه می شن و این یعنی جادوی برادران شرمن تا همیشه باقی می مونه.

عمیق تر از یک داستان کودکانه: مضامین و پیام های اصلی

مری پاپینز (Mary Poppins) فقط یه فیلم موزیکال شاد نیست، یه عالمه پیام عمیق و درس زندگی تو دل خودش جا داده که هم بچه ها می تونن ازش یاد بگیرن و هم بزرگ ترها. این فیلم یه جوری هوشمندانه، مفاهیم مهم رو لابه لای رقص و آواز بهمون نشون می ده.

خانواده، صمیمیت و حرفای نگفته

یکی از اصلی ترین مضامین فیلم، اهمیت خانواده و ارتباط بین والدین و فرزندانه. آقای بنکس، نماد مردی که غرق کاره و فکر می کنه با تأمین مالی همه چیز حله، اصلاً نمی دونه بچه هاش چقدر به توجه و محبتش نیاز دارن. خانم بنکس هم که سرگرم فعالیت های اجتماعیه، از این غافله. مری پاپینز میاد تا به این خانواده یاد بده که پول و قوانین، جای عشق و وقت گذروندن با هم رو نمی گیره. اون بهشون نشون می ده که چطور با یه ذره بازی و خنده، می شه یه عالمه مشکل رو حل کرد و دوباره کنار هم خوشحال بود.

تخیل، واقعیت و اون خط باریک بینشون

مری پاپینز یه جورایی مرز بین واقعیت و خیال رو از بین می بره. اون به بچه ها و حتی بزرگ ترها یاد می ده که زندگی چقدر می تونه با یه ذره تخیل و جادو شیرین تر بشه. نیازی نیست همیشه به دنبال منطق خشک و خالی باشی؛ گاهی وقتا باید به دل جادو زد و اجازه داد تخیل، زندگی رو رنگارنگ کنه. دیدن دنیا از یه زاویه جدید، همون چیزیه که مری پاپینز (Mary Poppins) به همه یاد می ده.

رقص نظم و شیطنت: وظیفه و شادی

فیلم یه تعادل قشنگ بین نظم و قانون مداری با شادی و شیطنت ایجاد می کنه. مری پاپینز یه پرستار منظمه، اما این نظم رو با یه عالمه بازی و هیجان قاطی می کنه. اون به بچه ها یاد می ده که حتی کارای خسته کننده هم می تونه با یه ذره خلاقیت و روحیه خوب، به یه ماجراجویی تبدیل بشه. این یعنی لازم نیست همیشه بین وظیفه و لذت یکی رو انتخاب کنیم؛ می تونیم هر دو رو با هم داشته باشیم.

نگاهی به زنانگی و تغییر

شخصیت خانم بنکس هم جالبه. اون یه زن فعال اجتماعیه که داره برای حقوق زنان تلاش می کنه. این نشون می ده که فیلم حتی در سال ۱۹۶۴، یه دیدگاه پیشرو نسبت به نقش زنان در جامعه داشته. خانم بنکس با تمام دغدغه هایی که داره، در نهایت یاد می گیره که چطور بین فعالیت های اجتماعیش و خانواده اش تعادل برقرار کنه، چیزی که هنوز هم برای خیلی ها یه چالشه.

درخشش روی صحنه جهانی: جوایز و افتخارات

خب، وقتی یه فیلم اینقدر خوبه، قطعاً توی جشنواره ها هم گل می کاره! مری پاپینز (Mary Poppins) تونست یه عالمه جایزه و افتخار رو مال خودش کنه که نشون می ده چقدر این فیلم از نظر منتقدان و داوران هم با ارزش بوده.

این فیلم در مراسم اسکار سال ۱۹۶۵، به عنوان یکی از موفق ترین فیلم ها ظاهر شد و از ۱۳ نامزدی، ۵ جایزه اسکار رو با خودش به خونه برد. بیاید نگاهی به این جوایز بندازیم:

جایزه اسکار	برنده
بهترین بازیگر زن	جولی اندروز
بهترین موسیقی متن اصلی	برادران شرمن
بهترین ترانه اصلی	Chim Chim Cher-ee
بهترین جلوه های ویژه	پیتر ال. اِلنسهاو، اوستیس لایسِت
بهترین تدوین فیلم	کاتین کرت

جایزه اسکار بهترین بازیگر زن برای جولی اندروز، واقعاً حقش بود. اون با اون نگاهای خاص و صدای جادوییش، یه شخصیت فراموش نشدنی خلق کرد. برادران شرمن هم با ترانه Chim Chim Cher-ee و موسیقی متن کامل فیلم، نشون دادن که چه نابغه هایی هستن.

علاوه بر اسکار، مری پاپینز (Mary Poppins) نامزد جوایز گلدن گلوب هم شد و جولی اندروز تونست گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم موزیکال یا کمدی رو هم ببره. این جوایز نه تنها باعث شدن که فیلم بیشتر دیده بشه، بلکه جایگاه اون رو به عنوان یه اثر هنری مهم در تاریخ سینما تثبیت کردن.

مری پاپینز، یه میراث ابدی: تأثیرات فرهنگی و نسل های جدید

بعضی فیلما هستن که فقط برای یه دوره خاص ساخته می شن و بعد از مدتی از یاد میرن. اما مری پاپینز (Mary Poppins) از اون فیلما نیست. این فیلم، با گذشت ده ها سال، هنوز هم مثل روز اول تازگی داره و تونسته روی سینما و فرهنگ پاپ تأثیر عمیقی بذاره.

تأثیر مری پاپینز روی فیلم های موزیکال بعدی دیزنی و هالیوود، غیرقابل انکاره. این فیلم ثابت کرد که می شه با ترکیب انیمیشن و لایو اکشن، داستان های جادویی و پر از آهنگ ساخت که هم بزرگسالان ازش لذت ببرن و هم بچه ها. این فرمول، توی خیلی از فیلمای بعدی دیزنی هم استفاده شد و راه رو برای خلاقیت های جدید باز کرد.

جایگاه مری پاپینز به عنوان یه اثر کلاسیک و محبوب در طول دهه ها، واقعاً بی نظیره. پدربزرگ و مادربزرگامون این فیلمو دیدن، پدر و مادرمون دیدن، ما دیدیم و حالا بچه هامون هم ازش لذت می برن. این نشون می ده که داستان، شخصیت ها و پیام های فیلم، فراتر از زمان و مکان عمل می کنن و برای هر نسلی حرفی برای گفتن دارن.

بعد از این همه سال، دیزنی تصمیم گرفت یه دنباله برای این فیلم بسازه به اسم مری پاپینز برمی گردد (Mary Poppins Returns) که سال ۲۰۱۸ اکران شد. این فیلم با بازی امیلی بلانت در نقش مری پاپینز و لین-منوئل میراندا در نقش یه دوست جدید، سعی کرد همون حس و حال جادویی فیلم اصلی رو زنده کنه. هرچند که فیلم جدید هم قشنگی های خاص خودشو داشت، اما جادوی نسخه ۱۹۶۴ یه چیز دیگه است که به سختی میشه باهاش رقابت کرد.

مری پاپینز (Mary Poppins) هنوز هم جذابیت خودش رو برای نسل های جدید حفظ کرده. در دنیای پر سرعت امروز که بچه ها با انواع و اقسام بازی ها و فیلم های مدرن درگیرن، مری پاپینز یه نفس تازه است. یه فیلم آروم، پر از قصه و آهنگ، که به اونا یاد می ده چطور با چیزای ساده هم می شه شاد بود و چطور می شه با یه ذره جادو، زندگی رو هیجان انگیزتر کرد.

از کتاب تا پرده نقره ای: تفاوت ها با نسخه اصلی

خب، هر فیلمی که از روی کتاب ساخته می شه، معمولاً یه سری تفاوت هایی با نسخه اصلی داره. مری پاپینز (Mary Poppins) هم از این قاعده مستثنی نیست، مخصوصاً با اون نویسنده سخت گیری که داشت!

کتاب های P.L. Travers در واقع، کمی تاریک تر و فلسفی تر از اون چیزی بودن که والت دیزنی می خواست روی پرده سینما ببره. شخصیت مری پاپینز توی کتاب، خیلی خشک تر و جدی تر بود و اون مهربونی و شیرینی که جولی اندروز بهش اضافه کرد، توی کتاب کمتر به چشم می خورد. مری پاپینز کتاب، یه جورایی مرموزتر و حتی گاهی ترسناک تر بود!

دیزنی برای اینکه فیلم رو مناسب خانواده ها و با رویکرد موزیکال خودش بسازه، یه سری تغییرات بزرگ ایجاد کرد. مثلاً:

• برت: توی کتاب، برت یه شخصیت خیلی فرعی تره و فقط توی بعضی از بخش ها حضور داره. اما توی فیلم، برت با بازی دیک ون دایک، یه شخصیت محوری و دوست داشتنیه که تقریباً در تمام ماجراها کنار مری پاپینز و بچه هاست.
• موزیکال بودن: کتاب اصلاً موزیکال نیست و تمام آهنگ های فیلم، ساخته برادران شرمن برای همین اقتباس هستن. این بخش یکی از بزرگترین تغییراته که خب، دیدیم که چقدر هم عالی از آب دراومد.
• پایان خوش: کتاب های Travers پایان خیلی مشخص و بسته ای ندارن و مری پاپینز فقط می ره و می آد. اما فیلم دیزنی، یه پایان کاملاً خوش و راضی کننده داره که نشون می ده خانواده بنکس چقدر تغییر کردن و دوباره کنار هم شاد هستن.
• تمرکز بر والدین: توی کتاب، بیشتر تمرکز روی ماجراهای بچه هاست. اما فیلم دیزنی، روی تغییر و تحول آقای بنکس و خانواده اش تأکید بیشتری داره و به اونا فضای بیشتری برای رشد و تغییر می ده.

این تفاوت ها، باعث شد که فیلم مری پاپینز (Mary Poppins) به یه اثر مستقل و فوق العاده تبدیل بشه که هرچند از کتاب الهام گرفته، اما مسیر خودشو رفته و تونسته به قلب میلیون ها نفر نفوذ کنه.

چطوری این جادو رو دوباره ببینیم؟

خب، بعد از این همه تعریف و تمجید، شاید دلت بخواد این فیلمو دوباره ببینی یا اگه تا حالا ندیدی، بری دنبالش! مری پاپینز (Mary Poppins) رو می تونی توی پلتفرم های استریمینگ معتبر که آرشیو فیلم های کلاسیک دیزنی رو دارن، پیدا کنی. خیلی از این پلتفرم ها هم امکان تماشای فیلم با دوبله فارسی یا زیرنویس رو بهت می دن تا از دیدن این شاهکار کلاسیک نهایت لذت رو ببری. پس اگه دلت یه سفر به دنیای جادو و خوشی خواست، مری پاپینز رو از دست نده!

کلام آخر: جادوی مری پاپینز همیشه زنده است

در نهایت، فیلم سینمایی Mary Poppins (ساخته ۱۹۶۴) فقط یه فیلم موزیکال نیست؛ یه تجربه است. تجربه ای از جادو، عشق، خانواده و کشف دوباره زیبایی های زندگی. این فیلم بهمون یاد می ده که حتی یه قاشق شکر هم می تونه داروی تلخ زندگی رو شیرین کنه و گاهی وقتا، فقط کافیه یه کوچولو به دنیای تخیل اجازه ورود بدیم تا همه چیز رنگ و بوی تازه ای بگیره.

مری پاپینز با اون لبخند مرموزش، چتر سخن گویش و کیف جادوییش، نه تنها زندگی بچه های بنکس رو عوض کرد، بلکه نسل های زیادی رو هم تحت تأثیر قرار داد. این فیلم با ترانه های ماندگارش، بازی های درخشانش و پیامی که درباره اهمیت خانواده و شادی داره، تا ابد توی تاریخ سینما و قلب ما جا خوش کرده. پس اگه تا حالا این جادو رو تجربه نکردی، یا دلت برای یه سفر نوستالژیک تنگ شده، یه بار دیگه به دنیای مری پاپینز (Mary Poppins) سر بزن. قول می دم پشیمون نمی شی!