آیا نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد

خلاصه و ساده بگوییم، خیر، نصف دارایی مرد به طور خودکار به زن تعلق نمی گیرد. این موضوع پیچیدگی های حقوقی خاص خودش را دارد و معمولاً فقط تحت شرایطی که از قبل توافق شده باشند، مثل شرط ضمن عقد یا در موارد خاص طلاق و فوت، محقق می شود. خیلی از ما وقت عقد، عجله داریم و شاید به بند و تبصره های مهمی که تو قباله ازدواج نوشته شده، خوب دقت نمی کنیم. همین بی دقتی ممکنه بعدها حسابی کار دستمون بده و کلی سوال برامون پیش بیاره، مثلاً همین که آیا واقعاً زن می تونه نصف دارایی شوهرش رو برای خودش بدونه یا نه؟

مسائل مالی تو زندگی مشترک، از اون دست چیزاییه که اگه شفاف نباشه، می تونه کلی دلخوری و مشکل درست کنه. قانون ایران هم برای حقوق مالی زن و مرد، چارچوب های مشخصی داره که دونستن اون ها حسابی به کارمون میاد. این فقط درباره طلاق نیست، حتی در طول زندگی مشترک و خدای نکرده بعد از فوت همسر هم بحث حقوق مالی زن مطرح میشه. پس بیایید با هم ببینیم این داستان پیچیده «نصف دارایی» چیه و زن تو چه شرایطی می تونه ادعای سهم بیشتری از اموال همسرش داشته باشه.

حقوق مالی زن، فراتر از تقسیم اموال: قبل از هر چیز، این ها رو بدونید!

قبل از اینکه سراغ بحث داغ تقسیم اموال و اینکه آیا نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد بریم، لازمه یه سری حقوق اولیه و مهم خانم ها رو تو زندگی مشترک بشناسیم که اصلاً ربطی به نصف شدن دارایی ها نداره و حق مسلمشونه. این حقوق، پایه های مالی زندگی زناشویی رو تشکیل میدن و دونستنشون حسابی مهمه.

مهریه: حقی که هیچ وقت از بین نمیره!

مهریه، شاید آشناترین کلمه برای همه باشه. این مبلغ یا مالی که موقع عقد ازدواج بین زن و مرد تعیین میشه، حق مسلم خانمه و اصلاً ربطی به دارایی های الان یا آینده مرد نداره. فرقی نمی کنه که مرد دارا باشه یا نداشته باشه، مهریه رو باید پرداخت کنه.

• چیستی و ماهیت مهریه: مهریه می تونه «عندالمطالبه» باشه، یعنی هر وقت زن اراده کنه می تونه اون رو مطالبه کنه. یا «عندالاستطاعه» باشه، یعنی وقتی مرد توانایی پرداختش رو داشته باشه. تو هر دو حالت، این حق برای زن محفوظه.
• زمان تعلق و حق مطالبه: زن تو هر لحظه از زندگی مشترک، حتی یه ثانیه بعد از عقد، می تونه مهریه اش رو مطالبه کنه. تو طلاق هم که دیگه تکلیفش روشنه. پس این حق، همیشه با زن هست و با بحث نصف دارایی فرق می کنه.

نفقه: خرج و مخارج زندگی که پای مرد نوشته شده!

نفقه، به زبان ساده، همون هزینه هاییه که مرد وظیفه داره برای تامین زندگی همسرش بپردازه. این حق هم ربطی به دارایی های مرد نداره و تا وقتی زن به وظایف زناشویی خودش عمل کنه (همون تمکین)، مرد باید اون رو پرداخت کنه.

• تعریف نفقه و موارد شمول: نفقه شامل هزینه های ضروری زندگی مثل مسکن، خوراک، پوشاک، هزینه های درمانی و هر چیز دیگه ای میشه که برای زندگی زن تو شأن خودش لازمه.
• شرایط تعلق نفقه: مهم ترین شرطش، تمکین زن از همسره. اگه زن بدون دلیل موجه از تمکین خودداری کنه، ممکنه نفقه بهش تعلق نگیره.
• تفاوت نفقه با تقسیم اموال: نفقه، برای طول زندگی مشترکه و هدفش تامین نیازهای جاری زنه، نه تقسیم اموال بعد از جدایی.

اجرت المثل ایام زوجیت: قدردانی از زحمات شما تو خونه!

حتماً شنیدید که میگن کارهای خونه وظیفه زن نیست. خب، اینجاست که اجرت المثل ایام زوجیت به کار میاد! اگه زن تو زندگی مشترک کارهایی انجام داده باشه که وظیفه اش نبوده (یعنی نه مرد ازش خواسته و نه خودش قصد خیرخواهی و مجانی انجام دادن داشته)، می تونه بابت اون کارها از دادگاه مطالبه دستمزد کنه. این یعنی اگه شما تو خونه آشپزی کردید، بچه ها رو بزرگ کردید، تمیزکاری کردید و این کارها وظیفه قانونی تون نبوده، می تونید براش اجرت المثل بگیرید.

• تعریف و شرایط تعلق: مهم ترین شرط اینه که کارها به دستور مرد نبوده باشه و زن هم قصد تبرع (یعنی مجانی انجام دادن) نداشته باشه. مثلاً اگه شوهر همیشه بگه ممنون که این کار رو می کنی و زن هم توقع دستمزد نداشته باشه، ممکنه اجرت المثل تعلق نگیره. اما اگه زن بگه این کارها رو به خاطر تو انجام میدم اما وظیفه ام نیست، داستان فرق می کنه.
• نحوه محاسبه و تأثیر آن: دادگاه با توجه به سال های زندگی مشترک و کارهایی که زن انجام داده و شأن زن، مبلغی رو به عنوان اجرت المثل تعیین می کنه. این مبلغ هم مثل مهریه، مستقل از دارایی های مرد محاسبه میشه.

نحله: یه جور دلجویی بعد از طلاق!

نحله، یه جور هدیه یا تسکینه که دادگاه در شرایط خاصی برای زن تعیین می کنه، معمولاً وقتی که اجرت المثل بهش تعلق نمی گیره و طلاق هم به درخواست مرد باشه. این مبلغ، یه جور حمایت مالی برای زن بعد از جداییه.

• تعریف و شرایط تعلق: نحله معمولاً وقتی به زن تعلق می گیره که طلاق از طرف مرد باشه و زن هم تقصیری نداشته باشه، اما شرایط تعلق اجرت المثل رو هم نداشته باشه. دادگاه با توجه به مدت زندگی مشترک و وضعیت مالی مرد، مبلغی رو برای نحله تعیین می کنه.
• تفاوت نحله با اجرت المثل: اجرت المثل پاداش کارهاییه که زن تو زندگی مشترک انجام داده، اما نحله بیشتر یه جور کمک و دلجویی برای شروع زندگی جدید بعد از طلاقه.

شرط تنصیف اموال: اگه امضا کردید، ممکنه نصف دارایی به شما برسه!

حالا رسیدیم به قسمت اصلی بحثمون، یعنی همون موضوعی که خیلی ها رو درگیر کرده: آیا نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد؟ جواب مستقیم به این سوال، توی «شرط تنصیف اموال» پنهان شده. این شرط، یکی از مهم ترین بندهایی هست که تو سند ازدواج، پای اون رو امضا می کنید. اگه این شرط رو موقع عقد امضا کرده باشید، اون وقت در شرایط خاصی، زن می تونه تا نصف دارایی مرد رو برای خودش بدونه. پس بیایید ببینیم اصل ماجرا چیه و چه شرایطی برای اجرای این شرط وجود داره.

اصل ماجرا چیه؟

شرط تنصیف اموال (که بهش شرط نصف کردن دارایی هم میگن)، جزو اون ۱۲ تا شرطی هست که تو قباله ازدواج (عقدنامه) وجود داره و اگه زن و مرد هر دو پای اون رو امضا کنن، اعتبار قانونی پیدا می کنه. با امضای این شرط، مرد موافقت می کنه که اگه روزی از همسرش جدا شد (با شرایطی که الان می گیم)، زن می تونه تا نصف اموالی رو که مرد بعد از ازدواج و در طول زندگی مشترک به دست آورده، برای خودش برداره.

اینجا یه نکته مهم هست: خیلی از زوجین موقع امضای عقدنامه، بدون اینکه خوب بخونن، همه شروط رو امضا می کنن. اینجاست که اهمیت آگاهی حقوقی خودش رو نشون میده. پس حواستون باشه که چی امضا می کنید!

۶ شرط حیاتی برای اینکه شرط تنصیف اجرا بشه! (حتماً بخونید)

اجرای شرط تنصیف اصلاً خودکار نیست و برای اینکه زن بتونه از این حق استفاده کنه، باید چند تا شرط مهم و کلیدی کنار هم محقق بشن. اگه حتی یکی از این شرایط وجود نداشته باشه، دادگاه نمی تونه حکم به نصف شدن دارایی مرد بده:

1. فقط وقتی طلاق می گیرید:

   اولین و مهم ترین شرط اینه که اصلاً پای طلاق وسط باشه. تا وقتی زندگی مشترک پابرجاست، حتی اگه این شرط رو امضا کرده باشید، زن نمی تونه بابت اون به دادگاه مراجعه کنه و بگه نصف دارایی رو می خوام. این حق، فقط و فقط موقع طلاق قابل اجراست.

2. مرد باید درخواست طلاق بده:

   شرط تنصیف زمانی اجرا میشه که مرد متقاضی طلاق باشه. یعنی اگه زن خودش درخواست طلاق بده، این شرط به تنهایی قابل اجرا نیست. البته در طلاق توافقی، معمولاً مرد با پذیرش این شرط، توافق می کنه تا طلاق انجام بشه و به نوعی درخواست از سمت مرد تلقی میشه.

3. زن نباید مقصر باشه:

   یکی از ظریف ترین و مهم ترین شروط! اگه طلاق به دلیل سوءاخلاق، سوءرفتار، عدم تمکین یا هر تخلف دیگه ای از وظایف زناشویی از طرف زن باشه، شرط تنصیف اجرا نمیشه. مثلاً اگه مرد بتونه ثابت کنه که زن ناشزه بوده و بدون دلیل موجه از تمکین خودداری کرده، دیگه شرط تنصیف بهش تعلق نمی گیره. بار اثبات این موضوع هم معمولاً بر عهده مرد هست.

4. فقط اموالِ بعد از ازدواج و تو زندگی مشترک:

   این شرط شامل همه دارایی های مرد نمیشه! فقط اموالی رو در بر می گیره که مرد بعد از تاریخ عقد و در طول زندگی مشترک به دست آورده باشه. پس اگه مرد قبل از ازدواج ملکی داشته یا از پدر و مادرش ارث برده باشه، اون اموال شامل شرط تنصیف نمیشن و زن نمی تونه ادعایی نسبت بهشون داشته باشه.

5. دارایی ها باید موجود باشن:

   اگه خدای نکرده اموالی که مشمول این شرط میشن، از بین رفته باشن (مثلاً سوخته باشن، دزدیده شده باشن یا به هر دلیل دیگه مفقود شده باشن) دیگه شامل شرط تنصیف نمیشن. دارایی ها باید در زمان صدور حکم طلاق موجود باشن.

6. تا نصف یعنی چی؟ نه لزوماً نصف نصف!

   خیلی ها فکر می کنن تا نصف یعنی دقیقاً ۵۰ درصد. اما اینطور نیست! عبارت تا نصف به این معنیه که دادگاه می تونه از پایین ترین درصد ممکن تا سقف ۵۰ درصد رو به زن اختصاص بده. تعیین میزان دقیقش، به نظر و تشخیص قاضی بستگی داره و ممکنه کمتر از نصف کامل باشه.

خیلی مهمه که بدونید اگه مرد درخواست طلاق بده و زن هم تقصیری نداشته باشه، اما شرط تنصیف اموال تو عقدنامه امضا نشده باشه، زن نمی تونه به استناد این شرط ادعای سهمی از اموال مرد رو داشته باشه. پس این شرط، قراردادیه نه ذاتی.

چند تا نکته مهم درباره شرط تنصیف:

• تأثیر دیون و بدهی های مرد: دارایی ای که مشمول تنصیف میشه، در واقع دارایی خالص مرد محسوب میشه. اگه مرد بدهی یا دیونی داشته باشه، معمولاً این بدهی ها از کل دارایی هایش کسر میشن و بعد مبلغ قابل تنصیف محاسبه میشه.
• شامل شدن اموال منقول و غیرمنقول: شرط تنصیف شامل هر نوع دارایی میشه؛ چه اموال منقول (مثل ماشین، پول نقد، سهام) و چه اموال غیرمنقول (مثل خانه، زمین، مغازه) که طبق شرایط بالا به دست اومده باشن.

وقتی مرد بخواد از نصف شدن دارایی فرار کنه: چی میشه؟

خب، طبیعیه که وقتی پای تقسیم اموال وسط میاد، بعضی ها ممکنه فکر کنن چطوری میتونن این وسط زرنگی کنن و اموالشون رو از دسترس همسرشون دور نگه دارن. اینجاست که بحث فرار از تنصیف اموال مطرح میشه. اما آیا راه فراری هست؟ و آیا قانون در این زمینه ساکت می مونه؟

فرار از تنصیف یعنی چی؟

تصور کنید مردی تصمیم به طلاق داره و میدونه که اگه درخواست طلاق بده و شرط تنصیف رو هم امضا کرده باشه، ممکنه مجبور بشه تا نصف اموالش رو به همسرش بده. برای همین، قبل از اینکه درخواست طلاق بده یا حتی قبل از اینکه دادگاه حکمی صادر کنه، سعی می کنه اموالش رو به اسم کس دیگه ای بزنه. مثلاً خونه اش رو به نام برادرش می کنه یا حساب های بانکی رو خالی می کنه و به اسم مادرش می ذاره. این کارها رو چه به صورت واقعی (با فروش به قیمت پایین) و چه به صورت صوری (فقط روی کاغذ) انجام میده تا عملاً وقتی حکم تنصیف صادر شد، مالی در دسترس نباشه.

چطور باهاش مقابله کنیم؟ راه فرار رو براش سخت کنیم!

خوشبختانه قانون برای این جور زرنگی ها هم راهکارهایی داره. اگه ثابت بشه که این نقل و انتقالات مالی به قصد فرار از پرداخت حقوق زن (مثل مهریه یا همین شرط تنصیف) انجام شده، زن می تونه با کمک وکیل، اون معاملات رو در دادگاه باطل کنه.

• پیامدهای حقوقی و امکان ابطال معاملات صوری: به این کار معامله به قصد فرار از دین میگن. اگه زن بتونه با دلایل و مدارک محکم (مثل تاریخ نقل و انتقالات، قیمت غیرمتعارف، رابطه خریدار با مرد و غیره) به دادگاه ثابت کنه که هدف مرد فقط فرار از پرداخت حق و حقوقش بوده، دادگاه می تونه اون معاملات رو باطل اعلام کنه. در این صورت، اون اموال دوباره به دارایی های مرد برمی گردن و مشمول شرط تنصیف میشن.
• نقش وکیل خانواده: تو این شرایط، حضور یه وکیل باتجربه خانواده حسابی ضروریه. یه وکیل خوب می تونه با جمع آوری مدارک لازم و ارائه استدلال های حقوقی قوی، جلوی این فرارها رو بگیره و حق زن رو استیفا کنه. پس اگه شک دارید که همسرتون داره اموال رو منتقل می کنه، سریعاً با یه وکیل مشورت کنید.

تقسیم اموال در طلاق، اگه شرط تنصیف نداشته باشیم یا اجرا نشه!

حالا فرض کنیم که شرط تنصیف اموال رو تو عقدنامه امضا نکردید، یا امضا کردید ولی یکی از اون ۶ شرط حیاتی که گفتیم، محقق نشده. تو این حالت تکلیف تقسیم اموال چی میشه؟ آیا باز هم نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد؟ نه، اینجا دیگه داستان کمی فرق می کنه و قواعد دیگه ای حکمفرما میشه.

اصل کلی: اموال هرکی مال خودشه!

بر اساس قوانین ما، اصل بر اینه که دارایی های هر کدوم از زوجین، متعلق به خودشونه و بعد از طلاق، به صورت خودکار بینشون تقسیم نمیشه. یعنی:

• اموالی که قبل از ازدواج داشتید: هرچی مرد یا زن قبل از ازدواج داشته (مثل خانه، ماشین، پول، زمین)، مال خودشونه و طرف مقابل نمی تونه ادعایی نسبت به اون ها داشته باشه.
• اموالی که به صورت شخصی کسب کرده اید: اگه مرد یا زن در طول زندگی مشترک، دارایی ای رو به صورت مستقل و بدون مشارکت همسرش به دست آورده باشه (مثلاً با ارث، هدیه، یا با درآمد خودش ولی به نام خودش)، باز هم اون دارایی مال خودشه و تقسیم نمیشه. مثلاً اگه مرد تو دوران زندگی مشترک یه زمین بخره و سندش فقط به نام خودش باشه، اون زمین مال خودشه.

پس، اگه شرط تنصیف نباشه یا اجرا نشه، زن فقط می تونه مهریه، نفقه معوقه، اجرت المثل یا نحله رو مطالبه کنه. برای دارایی های دیگه، باید ثابت کنه که اون دارایی ها به صورت مشترک به دست اومدن یا اون هم تو خریدشون سهمی داشته.

اموال مشترکی که به نام هر دو نفره:

یه وقتایی هم پیش میاد که زن و مرد، دارایی ای رو با هم و به صورت مشترک می خرن و سندش به نام هر دو نفر ثبت میشه. مثلاً یه خونه می خرن که سندش ۶ دانگ به نام خودشونه. تو این حالت، تکلیف روشنه:

• اگه سند به نام هر دو نفر باشه، تقسیم اموال بر اساس میزان سهم هر کدوم تو سند انجام میشه. مثلاً اگه نصف نصف باشه، هر کس نصفش رو می بره.
• اگه شراکتی بوده ولی سند به نام یک نفر باشه، طرف دیگه باید با مدرک و شاهد ثابت کنه که تو خرید اون دارایی مشارکت داشته تا بتونه سهمش رو بگیره. اینجاست که جمع آوری مدارک مثل فیش های واریزی، شهادت شهود، و پیام ها و مکاتبات میتونه خیلی کمک کننده باشه.

تو طلاق توافقی چطور؟ اونجا دیگه حرف حرف توافقه!

طلاق توافقی، یه جور راه حله که زن و مرد با هم به یه توافق می رسن تا راحت تر و با دردسر کمتری از هم جدا بشن. تو این نوع طلاق، دست زن و مرد برای توافق روی همه چیز، از جمله تقسیم اموال، بازه. یعنی:

• شما می تونید تو طلاق توافقی، حتی اگه شرط تنصیف رو هم امضا نکرده باشید، توافق کنید که دارایی ها رو نصف به نصف یا هر جور دیگه ای تقسیم کنید. این توافق، کاملاً معتبره و دادگاه اون رو به رسمیت می شناسه.
• خیلی از خانم ها، تو طلاق توافقی، از مهریه یا بخشی از مهریه شون می گذرن تا بتونن از دارایی های مرد سهمی بردارن و زندگی جدیدی رو شروع کنن. این هم یه راه حله که باید با مشورت وکیل انجام بشه.

سهم زن از دارایی مرد بعد از فوت: وقتی ارث به میون میاد!

زندگی پر از اتفاقات پیش بینی نشده است، و یکی از این اتفاقات، خدای نکرده، فوت همسر است. وقتی مردی فوت می کنه، بحث آیا نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد دیگه معنایی نداره و قوانین ارث وارد عمل میشن. ارث، یه قصه کاملاً جدا از شرط تنصیف و طلاقه و قواعد خودش رو داره که باید باهاش آشنا باشیم.

ارث، یه قصه جدا از تنصیف!

بر خلاف شرط تنصیف که فقط تو طلاق و با توافق قبلی کاربرد داره، ارث یک حق کاملاً مستقل و ذاتیه. یعنی به محض فوت مرد، زن به عنوان وارث، سهمی از دارایی های اون رو به خودش اختصاص میده، بدون اینکه نیازی به توافق قبلی یا وقوع طلاق باشه.

سهم الارث زن از دارایی مرد بعد از فوت، به توافق زن و مرد یا به امضای شرط تنصیف ارتباطی نداره و بر اساس قوانین مشخص شرعی و مدنی ایران تعیین میشه. این حق از همان ابتدای زندگی مشترک برای زن وجود داره و به محض فوت همسر، قابل مطالبه است.

سهم شما از ارث همسر (بر اساس قانون):

طبق ماده ۹۴۹ قانون مدنی ایران، سهم زن از ارث همسرش مشخصه و بستگی به این داره که مرد فرزند داشته باشه یا نه:

• در صورت وجود فرزند از مرد: اگه مرد متوفی از زن خودش یا حتی از همسران قبلی اش فرزندی داشته باشه، سهم زن از دارایی های اون، «یک هشتم» هست. این یک هشتم شامل «عین اموال منقول» (مثل ماشین، پول، سهام) و «بهای اموال غیرمنقول» (یعنی قیمت خانه، زمین و امثالهم) میشه. نکته مهم اینه که اگه مرد چند همسر داشته باشه، این یک هشتم بین همه همسرانش تقسیم میشه.
• در صورت عدم وجود فرزند از مرد: اگه مرد متوفی هیچ فرزندی نداشته باشه (چه از این همسر و چه از همسران قبلی)، سهم زن از دارایی های اون، «یک چهارم» هست. باز هم این یک چهارم شامل «عین اموال منقول» و «بهای اموال غیرمنقول» میشه. اگه چند همسر هم داشته باشه، این یک چهارم بینشون تقسیم میشه.

توضیح مختصر درباره عین و بها: قانون ما تو گذشته، به زن از عین اموال غیرمنقول (یعنی خود زمین و خونه) ارث نمی داد و فقط بهایش رو می تونست مطالبه کنه. اما بعداً این قانون تغییراتی کرد که الان زن هم از عین اموال منقول و هم از قیمت اموال غیرمنقول ارث می بره.

وصیت نامه: راهی برای سهم بیشتر؟

سهم ارثی که قانون تعیین کرده، حداقل سهم زن هست. اما مرد می تونه با نوشتن وصیت نامه، کاری کنه که زن از دارایی هاش سهم بیشتری ببره. چطوری؟

• مرد می تونه تا «یک سوم» از کل اموال خودش رو برای هر کسی (از جمله همسرش) وصیت کنه. اگه وصیت نامه ای با این مضمون داشته باشه، زن می تونه علاوه بر سهم قانونی ارثش، اون مقدار وصیت شده رو هم از اموال مرد دریافت کنه.
• اگه مرد بخواد بیشتر از یک سوم اموالش رو برای همسرش وصیت کنه، این وصیت در صورتی معتبره که سایر وراث (مثل فرزندان یا پدر و مادر مرد) با اون موافقت کنن.

پس، اگه مردی واقعاً قصد داره که بعد از فوتش، همسرش از نظر مالی در وضعیت بهتری قرار بگیره، حتماً باید وصیت نامه ای قانونی و دقیق تنظیم کنه.

جمع بندی: پس آخرش نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیره یا نه؟

خب، رسیدیم به ایستگاه پایانی و جواب نهایی سوال مهممون: آیا نصف دارایی مرد به زن تعلق میگیرد؟ بعد از این همه بحث و بررسی، حالا می دونیم که جواب این سوال، اصلاً یه «بله» یا «خیر» ساده نیست. حقیقت اینه که تعلق گرفتن نصف دارایی مرد به زن، نه یک قاعده کلی و خودکار تو قانون ماست و نه اتفاقی که همین طوری بیفته.

به طور خلاصه، زن تنها تحت شرایط و توافقات حقوقی مشخصی می تونه «تا نصف» دارایی های مرد رو به دست بیاره. این شرایط و توافقات عبارتند از:

1. شرط تنصیف اموال در عقدنامه: این مهم ترین راهه. اگه زن و مرد موقع عقد، شرط «تنصیف اموال» رو تو عقدنامه امضا کرده باشن و مرد هم درخواست طلاق بده و زن بی تقصیر باشه، و البته اموال بعد از ازدواج و تو زندگی مشترک به دست اومده باشن و در زمان طلاق موجود باشن، اون وقت زن می تونه «تا نصف» دارایی مرد رو مطالبه کنه. یادتون باشه «تا نصف» لزوماً ۵۰ درصد نیست و دادگاه میزانش رو تعیین می کنه.
2. توافق در طلاق توافقی: تو این نوع طلاق، زن و مرد با هم به هر توافقی که برسن، قانونی و قابل اجراست. پس اگه توافق کنن که اموال رو نصف به نصف تقسیم کنن، این اتفاق میفته.
3. وصیت نامه: مرد می تونه تو وصیت نامه اش تا یک سوم از اموالش رو برای همسرش وصیت کنه. این پول یا مال، علاوه بر سهم الارث قانونی زن، بهش تعلق می گیره.

پس به جز این شرایط خاص، دارایی هایی که مرد قبل از ازدواج داشته یا در طول زندگی مشترک به نام خودش کسب کرده و همچنین سهم الارث قانونی زن (یک هشتم یا یک چهارم) هیچ کدوم به صورت خودکار «نصف» نمیشن.

توصیه های حقوقی مهم برای شما:

• عقدنامه رو با دقت بخونید: همیشه قبل از امضای هر سند حقوقی، به خصوص عقدنامه، تمام بندها و شروط رو با دقت بخونید و اگه سوالی داشتید، بپرسید.
• مشاوره با وکیل خانواده: چه قبل از ازدواج، چه در طول زندگی مشترک و چه خدای نکرده تو آستانه طلاق یا بعد از فوت همسر، حتماً با یک وکیل متخصص خانواده مشورت کنید. وکیل می تونه بهترین راهنمایی ها رو به شما بده و از حقوق شما دفاع کنه.
• ثبت رسمی توافقات: اگه با همسرتون به توافقی مالی رسیدید (مثلاً در مورد اموال مشترک یا تقسیم دارایی ها)، حتماً اون رو به صورت رسمی و قانونی ثبت کنید تا بعدها مشکلی پیش نیاد.

به یاد داشته باشید، آگاهی از قوانین، بهترین سپر برای حفظ حقوق شماست. پس حواستون باشه چی امضا می کنید و چه حقوقی دارید!